Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης (συνέχεια)

Η περιγραφή του χαρακτήρα και του ειδικού ρόλου των Government Sponsored Enterprises (GSE) στη στεγαστική πίστη στις ΗΠΑ ξεφεύγει από τα πλαίσια του σημειώματος - ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει εδώ για λεπτομέρειες. Ας συγκρατήσουμε οτι πρόκειται για οργανισμούς με ιδιωτικά κεφάλαια που παρέχουν ασφάλειες για στεγαστικά δάνεια με κάποιου είδους κυβερνητική εγγύηση. Οι οργανισμοί αυτοί ιστορικά προήλθαν από το στενό δημόσιο τομέα και η χρηματοδότησή τους γινόταν μέσω του προϋπολογισμού των ΗΠΑ.

Τα στεγαστικά ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ χωρίζονται χοντρικά σε τρεις κατηγορίες. Αυτές δεν αντιστοιχούν άμεσα στον πραγματικό βαθμό της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, αλλά στον τύπο της ασφάλειας του δανείου και κατά συνέπεια στους όρους του.

Τα "καλά" (A-paper ή Agency mortgages) είναι αυτά που εγγυώνται οι GSE και οι λήπτες τους πληρούν ορισμένα αυστηρά κριτήρια, χονδρικά τα εξής:
1) Απόδειξη εισοδημάτων (εφορία, δελτίο μισθού) και περιουσιακών στοιχείων, τέτοιων που το χρέος ν'αντιστοιχεί σε το πολύ 35% των εισοδημάτων
2) Συνεισφορά τουλάχιστο 20% της αξίας του ακινήτου από το δανειολήπτη
3) Καλή προϊστορία δανειοληψίας (που προκύπτει από κάποιες τυποποιημένες μεθοδολογίες αξιολόγησης των credit records του δανειολήπτη)
4) Πλαφόν στο ύψος του δανείου (γύρω στα 420000$ για απλή οικογενειακή κατοικία)

Μια δεύτερη κατηγορία δανείων, τα Alt-A mortgages είναι αυτά που δεν πληρούν όλους τους παραπάνω όρους. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το μέρος τους που έλαβαν όσοι δεν πληρούν το 1), δηλ. δεν αποδεικνύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα εισοδήματά τους, και αντί γι αυτό κάνουν μια υπεύθυνη δήλωση ή καταθέτουν μια επιστολή του λογιστή τους (τα λεγόμενα low doc mortgages).

Η τρίτη κατηγορία, τα λεγόμενα subprimes, αφορούν ακόμα μεγαλύτερες αποκλίσεις από τη συμόρφωση με τα 4 κριτήρια. Τυπικές περιπτώσεις αφορούν δανειολήπτες με προσωπική χρεωκοπία κατά το παρελθόν, πολύ χαμηλό εισόδημα σε απόλυτες τιμές κτλ. Συχνά, καμμία τεκμηρίωση δεν χρειάζεται για τη λήψη ενός τέτοιου δανείου.

Σημειώνουμε εδώ οτι
α) συχνά το ίδιο πρόσωπο μπορεί να έχει λάβει ενυπόθηκα δάνεια περισσότερων κατηγοριών, διαδοχικά ή και ταυτόχρονα.
β) υπάρχει τεράστια ποικιλία στον τύπο εξυπηρέτησης και τον τύπο του δανεισμού, ειδικά στα alt-a και τα subprimes. Το πιό εξωτικό φαίνεται οτι είναι το δάνειο αρνητικής απόσβεσης, όπου αν μια δόση δεν πληρώνεται καθόλου ή εξυπηρετείται μερικώς, παρέχεται το υπόλοιπο αυτόματα ως έξτρα δάνειο...

Συντηρητικά, "ασφαλή" δάνεια λοιπόν υπήρχαν. Οι GES τα ασφάλιζαν και το σύστημα φαινόταν να λειτουργεί με επιτυχία. Ωστόσο, μεγάλη κατηγορία του πληθυσμού είχε υπερβολικά χαμηλά και υπερβολικά αβέβαια εισοδήματα ώστε να μπορεί να καταναλώσει αλά αμερικάνικα, ακόμη και για να μπορεί να προσπελάσει το όνειρο της ιδιόκτητης κατοικίας. Δεν είναι μόνο το εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα που θα αντιμετώπιζαν οι ΗΠΑ αν απέκλειαν με εξωοικονομικά μέσα το τμήμα αυτό του πληθυσμού από τη στέγη. Είναι και οτι η κρίση θα ερχόταν μια ώρα αρχύτερα, από τη μείωση της ζήτησης. Η χαλάρωση των κανόνων δανεισμού ήταν λοιπόν μονόδρομος, και η δημιουργία μιας δεύτερης αγοράς πιό χαλαρών δανείων η μόνη λογική λύση.

Όταν γιγάντωνε αυτή η αγορά, οι ψευτοηθικολόγοι της σοσιαλδημοκρατίας που καταριώνται τώρα την απληστεία των γιάπηδων (και παραδόξως δεν ζητούν ευθύνες πχ από τους μετόχους των κεφαλαίων που χειριζόταν όλο αυτό το προσωπικό, με ρητή εντολή για μέγιστα κέρδη), εκστασιάζονταν με το "μάγο Γκρήνσπαν"...

Η αβεβαιότητα των εισοδημάτων επέτεινε την κρίση "εξ επαγωγής" ως εξής: λόγω αυτής, οι τράπεζες παρείχαν κίνητρα (μικρές ή καθόλου ποινές) για την ταχύτερη αποπλήρωση των στεγαστικών. Πράγματι, μετά την καλή συγκυρία των τελευταίων χρόνων, παρατηρήθηκε κύμα αποπλήρωσης το 2003, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να κυνηγάν καινούργιους πελάτες για τη διασφάλιση της κερδοφορίας τους, και να παίρνουν - αναγκαστικά - μεγαλύτερα ρίσκα. Η ουσιαστική μείξη των δύο αγορών επήλθε λοιπόν ως μηχανική συνέπεια της επιδίωξης μεγιστοποίησης των κερδών, και των διαδοχικών μέτρων απελευθέρωσης της αγοράς που είχαν έλθει να υποστηρίξουν αυτήν την κίνηση. Πολύ απλά, αν κάποιος αρνιόταν ν'αγοράσει προϊόντα βασισμένα σε σαμππράιμς, έχανε - κι όποιος έχανε θα έβλεπε και τα κεφάλαιά του να μεταναστεύουν, δηλαδή ν'αδυνατίζει η θέση του, θα έπεφτε σε κρίση ή/και θα εξαγοραζόταν από κάποιον με ισχυρότερη θέση και καλύτερη κερδοφορία χάρις ακριβώς στην αντίπαλη στρατηγική. Αυτό αφορά εξίσου και τις GES.

Οι "αρχικές συνθήκες" λοιπόν, για να πάρουμε τα πράγματα περίπου από "το σπάσιμο της φούσκας" του NASDAQ, μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

α) πάγια πολιτική ενθάρρυνσης των νοικοκυριών για απόκτηση κατοικίας (έκπτωση από το φορολογητέο εισόδημα των τόκων και ίσως μέρος του στεγαστικού δανείου)

β) αβεβαιότητα και χαμηλά εισοδήματα για σημαντικό μέρος του πληθυσμού, αλλά με αισιόδοξες προοπτικές χάρις στους ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας, ιδιαίτερα το αναπτυξιακό μπουμ ορισμένων περιοχών.

γ) χαμηλές προσδοκίες μικροεπενδυτών για γρήγορα κέρδη από το χρηματιστήριο

δ) δυναμική αύξησης του πληθυσμού

ε) φθηνό χρήμα για δάνεια κατοικίας, χάρις στις πρακτικές τιτλοποίησης (δημιουργία δευτερογενούς αγοράς ασφαλειών ενυπόθηκων δανείων) που έλυσε το πρόβλημα της έλλειψης κεφαλαίων της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90.

Είναι προφανές οτι η κωδικοποίηση αυτή συνιστά δραστική απλοποίηση των φαινομένων, ωστόσο αρκεί για να κατανοήσει κανείς τη δημιουργία ενός κύκλου "θετικής ανάδρασης" στην αγορά κατοικίας: τα νοικοκυριά ζητούσαν σπίτια, οι τράπεζες χρηματοδοτούσαν, οι κατασκευαστές παρέδιδαν, οι τράπεζες διεύρυναν την προσφορά τους αφού η μπίζνα ήταν κερδοφόρα, οι κατασκευαστές ανέβαζαν τις τιμές αφού υπήρχε φτηνό χρήμα (κι έχτιζαν κι άλλο για να προλάβουν τη ζήτηση), πράγμα που ικανοποιούσε και τους αγοραστές αφού ανέβαινε η αξία του ακινήτου τους, αυτό προσέλκυε κι άλλα νοικοκυριά που ζητούσαν κι άλλα σπίτια κοκ.

Ο ρυθμός διεύρυνσης του κύκλου αντιστοιχούσε περίπου στο ρυθμό αύξησης της μέσης τιμής ανά "μονάδα" κατοικίας.

Στο προηγούμενο σημείωμα, στηρίχθηκε η άποψη οτι αυτό που αρχικά έριξε τις τις τιμές, ήταν η υπερπροσφορά κατοικίας.

Πώς όμως η πτώση των τιμών επέδρασε κατόπιν στο σύνολο του κύκλου;
Όπως παρατηρούμε στο παρακάτω διάγραμμα, η απότομη αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών δανείων κατοικίας (στις ΗΠΑ καταγράφονται ως τέτοιες όσες καθυστερούνται πάνω από 90 μέρες από την ημερομηνία της απαίτησης) ξεκινάει λίγο πριν την αύξηση της ανεργίας, και μάλιστα από την εποχή όπου αυτή βρισκόταν ακόμη σε φθίνουσα δυναμική.

Αντίθετα, η τρέχουσα μείωση των τιμών και η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών συμβαίνουν σχεδόν συγχρονισμένα:

Υποθέτουμε λοιπόν εκτός από τις πάμπολλες προσωπικές τραγωδίες που κρύβονται πίσω από τις αδυναμίες εξυπηρέτησης δανείων, ένας επιπλέον παράγοντας ήταν και η ορθολογική απόφαση όσων βρέθηκαν σε αρνητική ισοτιμία (δηλ. με δανειακές υποχρεώσεις μεγαλύτερες από την αξία του ακινήτου για το οποίο χρεώθηκαν), να εγκαταλείψουν την αποπληρωμή με συνέπεια να περιέλθει η υποθηκευμένη κατοικία στην τράπεζα. Δημιουργήθηκε έτσι ένα είδος θετικής ανάδρασης για τον αντίστροφο κύκλο, αυτόν της μείωσης των τιμών: περισσότερα σπίτια στις τράπεζες, σημαίνει περισσότερα σπίτια απούλητα, άρα νέα υπερπροσφορά και συνεπώς νέα πτώση τιμών...

Η υπόθεση αυτή ενισχύεται από τα δεδομένα του παρακάτω διαγράμματος:

Παρατηρούμε οτι η αύξηση των ληξιπρόθεσμων ξεκινά την ίδια περίοδο για τα Agency και για τα subprime mortgages, και είναι φυσικά υψηλότερη στα δάνεια με μεταβλητό επιτόκιο, που ακριβαίνουν περισσότερο την ίδια περίοδο.

Η ιστορία αυτή θα ήταν συνηθισμένη, αν δεν έφερνε πίσω της το βυθισμένο μέρος του παγόβουνου, τους τίτλους των ασφαλειών των δανείων και τα τριτογενή και παράγωγα προϊόντα που συνδέονται με αυτούς (ας μας συχωρεθεί ξανά η λειψή γνώση της σχετικής αργκό). Για του λόγου το αληθές, τα παρακάτω διαγράμματα είναι αρκετά διαφωτιστικά:

Τα ποσοστά των ληξιπρόθεσμων είναι σημαντικά χαμηλότερα για δάνεια που στηρίζονται από τις GSE σε σχέση με τα υπόλοιπα. Η κατάρρευση των δύο "γιγάντων" λοιπόν, δεν οφείλεται στα δάνεια που ασφάλισαν, αλλά στα λοιπά προϊόντα που αγόρασαν από τρίτους...

Έτσι λοιπόν τα φαινόμενα της δημιουργίας της τρέχουσας κρίσης, αν εξεταστούν έστω και αποσπασματικά, αλλά με προσήλωση στα γεγονότα, δείχνουν οτι η πραγματική αμερικανική καπιταλιστική οικονομία, με τις τόσες συμφύσεις κράτους και κεφάλαιου, τους πολύπλοκους ρυθμιστικούς μηχανισμούς, τη σοφή πολιτική αποφυγής της κοινωνικής έκρηξης και εγγύησης του δικαιώματος συμμετοχής στο αμερικανικό όνειρο, είναι σήμερα άρρωστη όχι από την αφροσύνη και την ανευθυνότητα όσων κρατούν το τιμόνι της, αλλά από την απλή λειτουργία της, σύμφωνα με τους αναπόδραστους νόμους που τη διέπουν.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε (πιθανότατα) θα είναι η τελευταία. Κάθε κρίση δε, καταλήγει στο να φέρει στο προσκήνιο τη συμπυκνωμένη οικονομία, την πολιτική.

Σε αυτό το πλαίσιο βέβαια κινούμαστε σήμερα. Η πολιτική επεμβαίνει, για να ξαναβάλει μπροστά τους απορρυθμισμένους κύκλους, ενισχύοντας τον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του συστήματος, βαθαίνοντας άλλες κόντρες και βάζοντας την ανθρωπότητα σε νέες περιπέτειες.

Ακούγονται ξύλινα όλ'αυτά; Φοβάμαι οτι δε θα μπορέσει κανείς να ξεφύγει από αυτήν την ορολογία αν θέλει ν'ασχοληθεί με την πραγματικότητα. Δεν μπορούσε ποτέ άλλωστε, ήδη από τις αρχές του "μικρού εικοστού αιώνα".

(Ορισμένοι καμώνονται οτι ανακαλύπτουν σήμερα τον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι που δεν θέλουν να θυμούνται ούτε καν την πρόσφατη κρίση των Savings&Loan associations - την αρχή της δεκαετίας του 1990 - που είχε ξεπεραστεί με την πληρωμή 325 δις $ από την αμερικανική κυβέρνηση, που πέρασαν στο έλειμμα του προϋπολογισμού και πληρώθηκαν από τον αμερικανό φορολογούμενο είτε άμεσα είτε με επιβάρυνση του δανειακού κόστους).

Αλλά ας περάσουμε στην εξέταση των μέτρων που λαμβάνουν κυβερνήσεις και κεντρικές Τράπεζες για τη σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που διαφέρει τάξεις μεγέθους σε καθολικότητα, εξάπλωση και σημασία από την τοτινή.

Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης

Είναι βέβαιο οτι δε θα χρειαστεί κανείς να περιμένει ώστε να δημιουργηθεί η αναγκαία «ιστορική απόσταση», για να μπορέσει ν’ανιχνεύσει το χρόνο εκδήλωσης της τρέχουσας κρίσης: είναι ήδη γνωστό οτι, αν και μονιμοποιήθηκε στην ατζέντα της δημοσιογραφικής επικαιρότητας από το τέλος του καλοκαιριού του 2008, οι οικονομολόγοι των τραπεζών τη γνώριζαν τουλάχιστο από το 2006. Οι κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών της υπερδύναμης, από το 2004. Οι κοινωνιολόγοι, από ακόμη νωρίτερα.

Έπρεπε όμως να περιμένουμε μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη 2008, για να δούμε τον παροξυσμό της, που σηματοδοτήθηκε από τη χρεωκοπία της Lehman Brothers κι έκανε πλανητάρχες, θησαυροφύλακες, βαλέδες και λακέδες να τρέχουν σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα και ν’αποφασίζουν και να εφαρμόζουν σχέδια που ποδοπατούν τα ιερά και τα όσια του μέχρι τότε τηρούμενου νεοφιλελεύθερου δόγματος.

Έκτοτε, η ταχύτητα των εξελίξεων είναι τέτοια, που ήταν φυσικό να δημιουργήσει αρχικά ένα κενό ιδεολογικής τεκμηρίωσης, δικαιολόγησης, ερμηνείας, ακόμα και απλής εκλογίκευσης των κρατικών αποφάσεων για τις σημαντικότερες οικονομίες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Παρ’όλ’αυτά, οι οπαδοί του καπιταλιστικού συστήματος, είτε νεοφιλελεύθερης είτε σοσιαλδημοκρατικής κοπής, θορυβούν καθημερινά στο δημόσιο χώρο με άρθρα, αναλύσεις, θέσεις περί κρίσης – με κοινό χαρακτηριστικό την αποδέσμευση από οποιαδήποτε υποχρέωση λογικής συνέπειας, πράγμα θεμελιωδώς αναγκαίο, δεδομένης της αβεβαιότητας που υπάρχει για το ποία θα είναι τα αμέσως επόμενα «έκτακτα» μέτρα που θα κληθούν να δικαιολογήσουν/αναλύσουν.

Η χαρά κάθε λογικού ελεύθερου πνεύματος θα ήταν να επισημάνει και να κριτικάρει αυτές τις αντιφάσεις. Κάτι τέτοιο όμως θα ταίριαζε μάλλον σε εξωτερικούς παρατηρητές των παγκόσμιων εξελίξεων, που αγγίζουν όλους μας. Όσοι λοιπόν ζούμε την κρίση από την πλευρά της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, των εργαζομένων, ενδιαφερόμαστε πιό πολύ να κατανοήσουμε τα συγκεκριμένα αίτια και το μηχανισμό εκδήλωσης της κρίσης αυτής. Η εγκυρότητα των όσων λέγονται και γράφονται για την κρίση, θα μπορούσε κατόπιν εύκολα ν’αποτιμηθεί στο φως μιας τέτοιας εξέτασης, για την οποία είναι αρκετή η αρετή της στοιχειώδους φιλαλήθειας.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα στοιχειώδη:

• είναι κοινά παραδεκτό οτι το φαινόμενο της τρέχουσας κρίσης, εκδηλώθηκε καταρχήν ως κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και πιό συγκεκριμένα της αγοράς κατοικίας στις ΗΠΑ, που προκάλεσε κρίση στις Τράπεζες με ενεργητικά που εξαρτώνταν από την αγορά αυτή (στεγαστικά δάνεια και σχετικά προϊόντα – ασφάλειες δανείων, «δευτερογενείς» αξίες κτλ – ας μας συχωρεθεί η λειψή γνώση της σχετικής αργκό.)
• Σε δεύτερη φάση, το φαινόμενο εξελίχθηκε σε ντόμινο χρεωκοπιών ασφαλιστικών και πιστωτικών οργανισμών, με επαγόμενο χαρακτηριστικό την γενικευμένη αδυναμία εκτίμησης της ποιότητας των κεφαλαίων τους, πράγμα που έφερε με τη σειρά του δυσπιστία στις αγορές, που εκφράστηκε καταρχήν στο διατραπεζικό δανεισμό αλλά και στην επιχειρηματική και καταναλωτική πίστη – με τελική συνέπεια την ύφεση στην οικονομική δραστηριότητα.
• Σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνουν χώρα οι μεγάλης κλίμακας οικονομικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και των κεντρικών Τραπεζών, και εξαγγέλονται πρωτοβουλίες για νέο παγκόσμιο ρυθμιστικό πλαίσιο των καπιταλιστικών οικονομιών.

Πίσω στην αρχή λοιπόν:

Τα στατιστικά δεδομένα, οδηγούν στην υπόθεση εργασίας της υπερπροσφοράς στέγης: πράγματι, παρατηρούμε οτι ως ποσοστό του αμερικανικού ΑΕΠ, η κατασκευή κατοικιών περνά το 2006 από ελαφρά αυξανόμενο σε ισχυρά φθίνοντα ρυθμό, ενώ την περίοδο λίγο πριν τη μεταβολή του ρυθμού, αυξάνεται απότομα το ποσοστό των άδειων και προς πώληση σπιτιών.


Ακολουθώντας την μοντελοποίηση του [1], απ’όπου δανειζόμαστε και τα στοιχεία αυτού του σημειώματος (οι αντίστοιχες πηγές μπορεί να βρεθούν στο ίδιο άρθρο), μπορούμε να θεωρήσουμε κατά την περίοδο t το «επιθυμητό απόθεμα» σε κατοικίες Ht* ως πολυγραμμική συνάρτηση του πληθυσμού POPt και του κατακεφαλήν εισοδήματος Yt , με το συντελεστή α να εκφράζει το ποσοστό μετατροπής του εισοδήματος του πληθυσμού σε στέγη. Αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η απλουστευμένη αξιακή μορφή της κοινωνικής ζήτησης σε στέγαση, ανεξάρτητα από τις μορφές ικανοποίησής της. Υποθέτουμε οτι το μέσο μέγεθος νοικοκυριού δεν αλλάζει, τουλάχιστο σε αυτήν τη χρονική κλίμακα, όπως και οι τιμές. Η διαφορομορφή της πρώτης σχέσης, μας δίνει τη μεταβολή, χρόνο με χρόνο, του επιθυμητού αποθέματος κατοικιών ΔHt*, συναρτήσει της μεταβολής του πληθυσμού ΔPOPt και της μεταβολής του κατακεφαλήν εισοδήματος ΔYt.


Μπορούμε στη συνέχεια να περιγράψουμε πώς μεταβάλλεται το πραγματικό απόθεμα κατοικιών Ht, σε σχέση με το «επιθυμητό». Η εύλογη υπόθεση είναι οτι έχουμε μερική κάλυψη της απόκλισης από το επιθυμητό την προηγούμενη χρονιά (παράμετρος προσαρμογής γ), μερική κάλυψη του επιθυμητού της τρέχουσας χρονιάς (παράμετρος β) και μια συνιστώσα που εκφράζει την απαξίωση του αποθέματος της προηγούμενης χρονιάς (παράμετρος δ):


Η παράμετρος της απαξίωσης μπορεί να προσδιοριστεί από τα δεδομένα της στατιστικής υπηρεσίας, όπως και η ποσοστιαία μεταβολή του πληθυσμού (γύρω στο +1% την περίοδο 2000-2006 στις ΗΠΑ) και η ποσοστιαία μεταβολή του κατακεφαλήν εισοδήματος (+1,4%, την ίδια περίοδο). Μπορούμε λοιπόν να εκτιμήσουμε και τις υπόλοιπες παραμέτρους α, β, γ, ζητώντας την προσαρμογή μεταξύ των στατιστικών δεδομένων της κατασκευαστικής δραστηριότητας στον τομέα των κατοικιών, ως ποσοστό του ΑΕΠ ( ΔHt /GDPt όπου GDPt =POPtYt ), και του ιδίου ποσοστού όπως δίνεται από την παρακάτω εξίσωση, που παράγεται από τις δύο προηγούμενες:


Εδώ Δgdpt , Δpopt και Δyt σημαίνουν ποσοστιαίες μεταβολές του ΑΕΠ, του πληθυσμού και του κατακεφαλήν εισοδήματος αντίστοιχα.
Αν λοιπόν υπολογίσουμε τις τιμές των παραμέτρων ώστε να ταιρίαζει η καμπύλη μεταβολής αυτής της ποσότητας από το 1972 ώς το 2000, η τελευταία εξίσωση θα προέβλεπε για την περίοδο 2000-2006 περίπου 3,8% του ΑΕΠ των ΗΠΑ να πηγαίνει κάθε χρόνο σε κατασκευή κατοικιών. Η στατιστική όμως δίνει, για την ίδια περίοδο, 4,9%. Αυτή η απόκλιση εκφράζει ακριβώς την υπερπροσφορά κατοικίας στις ΗΠΑ από το 2000 ως το 2006 και επιβεβαιώνει την αρχική υπόθεση εργασίας.




Πριν λοιπόν από την κατάρρευση των σαμπ-πράιμ, πριν το ξέσπασμα της κρίσης που οδήγησε στη χρεωκοπία και την αδυναμία αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων σημαντικού αριθμού νοικοκυριών, υπήρξε η υπερπροσφορά, που ορισμένοι αδιόρθωτοι, δογματικοί μαρξιστές επιμένουν να βλέπουν βαθύτερα, ως μορφή εκδήλωσης της υπερσυσσώρευσης.

Μένει τώρα να μάθουμε, γιατί και μέσω ποιών μηχανισμών η αγορά συμπεριφέρθηκε έτσι. Στον πιό ολοκληρωμένο καπιταλισμό, τι τους έπιασε να χτίζουν φρενιτωδώς σπίτια;

Η αποκλίνουσα από τη λογική συμπεριφορά, οφείλεται άραγε στη διαστροφή του πνεύματος του υγειούς καπιταλισμού από το λαϊκισμό των πολιτικών, όπως ισχυρίζονται οι πάλαι ποτε παραμυθάδες του νεοφιλελευθερισμού, ή μήπως στην παρά φύσιν ασέλγεια της Γουώλ Στρήτ στο κοινωνικό σώμα του φυσιολογικού καπιταλισμού , όπως ωρύονται οι ψευτοηθικολόγοι εντεταλμένοι της σοσιαλδημοκρατίας;
Ας συνεχίσουμε τη διερεύνηση των ευρημάτων και του ιστορικού.

[1] Luci Ellis, The housing meltdown: Why did it happen in the United States? BIS Working Papers No 259 , Sept. 2008.

Η ζωή των άλλων

Yamata...

Η χρεωκοπία της Yamato είναι εμβληματική της παγκοσμιότητας και της οικονομικής καθολικότητας της καλπάζουσας κρίσης. Οι ρυθμοί της όξυνσης της κρίσης είναι τέτοιοι που, Κράτος και Κεφάλαιο παίρνουν σπασμωδικές αποφάσεις μείζονος σημασίας χωρίς οι ιδεολογικοί και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους να προφταίνουν να προετοιμάσουν στοιχειωδώς το έδαφος. Δρούμε τώρα εμείς, και βρείτε κάτι να τα μπαλώσετε, είναι η παραγελλιά.

Ο "πάπας" των Γάλλων οικονομολόγων Φιτουσί, μίλησε πρώτος πριν από λίγες βδομάδες για το ενδεχόμενο προσωρινής εθνικοποίησης ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος στις βασικότερες (καπιταλιστικές οικονομίες), επικαλούμενος το "μίνι" ιστορικό προηγούμενο της Νότιας Κορέας τη δεκαετία του 90. Λίγες μέρες μετά, ο κ. Ντάρλιγκ (sic!) ανακοίνωνε τη μερική εθνικοποίηση του βρετανικού πιστωτικού συστήματος, ο κ. Πώλσον έσπευδε να σημειώσει οτι και το σχέδιο που φέρει το όνομά του τού παρέχει τη διακριτική ευχέρεια για παρόμοιες ενέργειες. Μέσα σε δέκα μέρες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έφτυσε πάνω στο προηγούμενο ανακοινωθέν της, εκτιμώντας πως, παρελθόντος του δεκαημέρου, κίνδυνος πληθωρισμού δεν υφίσταται και τα επιτόκια μπορούν να χαμηλώσουν.

Στην πουτινική καπιταλιστική Ρωσσία, ελέγχουν την πτώση του χρηματιστηρίου με... χάρτγουεαρ: κατεβάζουν το γενικό όποτε το πράγμα ξεφεύγει (πεντέξι φορές πρόσφατα), καλοβλέπουν δε την εξαγορά της Ισλανδίας, η οποία στα μάτια των βρετανών υποβαθμίζεται, από νατοϊκό εταίρο σε rogue state.

Στην Ευρώπη, ο καθένας είναι για τον εαυτό του. Στις ΗΠΑ, ούτε καν αυτό: κάποιοι ψελλίζουν οτι εκτός απ' τα subprimes, σάπια είναι κι άλλα τόσα alt-a mortages, δάνεια δηλαδή που συνάφθηκαν με τις τράπεζες μέσω ελευθεροεπαγγελματιών υπεργολάβων.

Τέτοια ακούει συνέχεια ο αναγνώστης αυτού του σημειώματος. Αντίθετα, δεν είναι τόσο εύκολο πράγμα να πέσει σε κάποια απόπειρα ψύχραιμης, ολοκληρωμένης και εμπεριστατωμένης ανάλυσης για τα τεκταινόμενα. Κι αυτό, παρά τις σχετικές προσφορές που του διαφημίζονται με φωνασκία και ενοχλητικότητα αντάξια των κραχτών μπροστά από τουριστοταβέρνες. Είναι κι αυτό ένα από τα παρεπόμενα της κρίσης: πολλά παραμύθια στα αζήτητα, πολλοί παραμυθάδες χωρίς δουλειά... γεμίσαμε "δοκιμαστικά" για τις νέες σκληρότατες οντισιόν. Γράφει λοιπόν ο κ. Φουκουγιάμα για την κρίση, μέχρι κι ο κ. Μίχας...
Καλή η διασκέδαση, και λίγη χαιρεκακία επιτρέπεται - αρκεί να μην τρώει πολύ χρόνο - αλλά πού θα διαβάσω κάτι σοβαρό για την κατάσταση; αναρωτιέται όποιος προσπαθεί να βγάλει μιαν άκρη. Έχουμε να προτείνουμε γι αυτό, μια δοκιμασμένη και ανατρεπτική λύση: ο καθένας να σκεφτεί από μόνος του για μια φορά, με βάση τα γεγονότα και τη θέση του σ'αυτά, οργανώνοντας τα ερωτήματά του, εκτιμώντας την αξιοπιστία όσων μιλούν τώρα, με βάση αυτά που έχουν ήδη διακινήσει και διακονήσει...

UPDATE 20/10 Είχαμε προειδοποιήσει από το προηγούμενο ποστ, οτι κυκλοφορεί η εκτίμηση περί ανεπαρκείας του πακέτου Πώλσον. Ιδού η επιβεβαίωση Θα έχουμε τη χαρά να επισημάνουμε κι άλλες επαληθεύσεις εκτιμήσεων που διατυπώθηκαν εδώ, αλλά σιγά-σιγά, histoire de faire durer le plaisir...

Κλικ για επίκαιρο άσμα

Big Apple is in the worm

Απορρίφθηκε από το αμερικανικό κογκρέσσο (κάτω Βουλή) το σχέδιο Πώλσον, κυρίως λόγω της ψήφου ρεπουμπλικάνων βουλευτών.

Ταυτόχρονα, ακούγεται όλο και περισσότερο οτι η παρέμβαση που προέβλεπε το σχέδιο είναι ήδη ανεπαρκής.

Μετά τη Wachovia στις ΗΠΑ, τη Bradford & Bingley στη Βρετανία, τη Fortis του Μπενελούξ, τη Hypo Real Estate στη Γερμανία, και (σχεδόν) τη γαλλο-βελγική Dexia, όλοι αναρωτιούνται ποιές θα είναι οι επόμενες χρεωκοπίες, και ποιά η πραγματική τάξη μεγέθους της κρίσης: μήπως αυτή του αμερικανικού χρέους;

(Ερώτηση του συντάκτη: και πότε θα γράψω αυτό το μπιλιέτο για την Οσσετία;...)

UPDATE 2/10, 06:05 GMT+1: Ψηφίστηκε από τη Γερουσία, 74-25, το σχέδιο με μερικές επουσιώδεις αλλαγές (κρατική εγγύηση για αποταμιεύσεις 250 χιλ. $ το κεφάλι, αντί για 100 στο αρχικό σχέδιο, φορολογικές βοήθειες σε μικροεπιχειρήσεις και - γενικότερα - θύματα τυφώνων, κάποια φιλολαϊκά φτιασιδώματα δηλαδή). Περνάει πάλι από την "κάτω Βουλή" Παρασκευή.
Εν τω μεταξύ, νέα ονόματα προστίθενται καθημερινά στη λίστα των "προβληματικών" ή στη λίστα των φημολογούμενων ως τέτοιων. Γράψτε εκεί τη γερμανική Dresner Bank, την άνευ συστάσεων General Motors...

Lehman Brothers

Κυκλοφόρησε η είδηση για κήρυξη χρεωκοπίας. Μα, τι κάνει το Κράτος;

UPDATE: Σώζει την AIG. Γενικά αυτές τις μέρες διοχετεύεται σε "προβληματικές" κάθε είδους, πακτωλός δισεκατομμυρίων "του φορολογούμενου πολίτη". Και έπεται συνέχεια...

(
Το μπλογκ έχει αναφερθεί εγκαίρως στις "τεκτονικές κινήσεις" στις οποίες υποβάλλει η τρέχουσα καπιταλιστική κρίση το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Θα ήταν ενδιαφέρον να επανέλθουμε στη συζήτηση, μετά το Φρέντυ, τη Φάνυ, την εξαγορά της Μέριλ Λύντς, τον "κουμπαρά" των δέκα μεγάλων τραπεζών(*), και πριν το Ουάσιγκτον Μούτουαλ.

(*)Bank of America, Citibank, Goldman Sachs, JPMorgan Chase, Merrill Lynch, Morgan Stanley, Barclays, Deutsche Bank, Crédit Suisse, UBS.
)

Richard Wright, 28/71943 - 15/9/2008

Matinée d'ivresse

Στον Τύπο διαβάζουμε οτι Δευτέρα πρωί τα βρήκαν οι δύο - ισομεγέθεις, όπως βεβαιώνει η τηλεοπτική εικόνα αλλά και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις - ηγέτες της Ευρώπης, Σαρκοζύ και Μεντβιέντεφ.

Καλά αυτοί. Τους υπόλοιπους, μας άφησαν με την απορία για τη διάρθρωση των σχέσεων συνεργασίας/πολέμου μεταξύ των "σταλινικών" του Πούτιν και των "τροτσκιστών" του Τσέινι. Κανένας Πάρβους του 21ου αιώνα, να πει κάτι να προκόψουμε;

Για αρχή, να ένας ορισμός του αιώνα αυτού: είναι όταν ο Καντάφι λέει για την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, “I support my darling black African woman. I admire her and am very proud of the way she leans back and gives orders to the Arab leaders.”

PS: Με λύπη μου διαπιστώνω οτι αυτό το μπλογκ είναι αόρατο από τους έλληνες που τους συγκινεί ο Ρεμπώ - ή απλώς ανάξιο σχολιασμού...

Είχε γράψει λοιπόν ο Ποιητής, το περίφημο Matinée d'ivresse, ένα από σπαράγματα που αποτέλεσαν τις Illuminations, :

O mon Bien ! O mon Beau ! Fanfare atroce où je ne trébuche point ! Chevalet féerique ! Hourra pour l'oeuvre inouïe et pour le corps merveilleux, pour la première fois ! Cela commença sous les rires des enfants, cela finira par eux. Ce poison va rester dans toutes nos veines même quand, la fanfare tournant, nous serons rendus à l'ancienne inharmonie. O maintenant, nous si digne de ces tortures ! rassemblons fervemment cette promesse surhumaine faite à notre corps et à notre âme créés: cette promesse, cette démence ! L'élégance, la science, la violence ! On nous a promis d'enterrer dans l'ombre l'arbre du bien et du mal, de déporter les honnêtetés tyranniques, afin que nous amenions notre très pur amour. Cela commença par quelques dégoûts et cela finit, - ne pouvant nous saisir sur-le-champ de cette éternité, - cela finit par une débandade de parfums.

Rire des enfants, discrétion des esclaves, austérité des vierges, horreur des figures et des objets d'ici, sacrés soyez-vous par le souvenir de cette veille. Cela commençait par toute la rustrerie, voici que cela finit par des anges de flamme et de glace.

Petite veille d'ivresse, sainte ! quand ce ne serait que pour le masque dont tu as gratifié. Nous t'affirmons, méthode ! Nous n'oublions pas que tu as glorifié hier chacun de nos âges. Nous avons foi au poison. Nous savons donner notre vie tout entière tous les jours.

Voici le temps des Assassins.

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 4

Μέχρι σήμερα συνεχίζεται το κρυφτούλι: ήταν παρών ο Μανέ στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της "αιματηρής εβδομάδας";

Henri Cartan 8/7/1904 - 13/8/2008

Ο γιός του γίγαντα Elie Cartan, κορυφαίος μαθηματικός, κακός πολιτικός, σπουδαίος άνθρωπος, έζησε ζηλευτή ζωή σε πλούτο εμπειριών και διάρκεια. Το ίχνος του στην επιστήμη θα είναι ορατό για κάμποσο καιρό ακόμα, έχοντας αφήσει ολόκληρη γενιά μαθηματικών "τέκνων", "εγγονών", "δισεγγόνων"...

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 3

"Εργαστήρι εγκεφαλικού εκτροχιασμού"; Γλαφυροί οι αφοι Goncourt. Ξεμυαλιστήριο, θα λέγαμε σήμερα. Κάπου εκεί κυκλοφορούσε και ο Μανέ με τον Ντεγκά, τα "κομμούνια" κατά πώς συμβουλεύει μια κυρία καλής οικογενείας την κόρη της που είχε ιστορίες με τον Εντουάρ.

Στο σαλόνι της κ. Νίνα, που για άλλους δεν έχει κανένα και γι άλλους έχει πολλά και διαφορετικά ονόματα.
Μέρος Γ.

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 2

Μα ποιά ήτο η Νίνα; Και γιατί την έκρυβαν;

Συνέχεια του προηγουμένου:

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 1

Σας ενδιαφέρει ο Μανέ;
Ψάχνετε για θερινά αναγνώσματα;
Ακολουθεί σχετική προσφορά του μπλογκ: το αδημοσίευτο μέχρι σήμερα κείμενο του εκλεκτου φίλου, θα παρουσιαστεί εδώ σε δόσεις. Ζητώ συγνώμη για τις αδεξιότητες της μετάφρασης. Καλή ανάγνωση!

Радован Караџић

Η περίπτωση του Βελγίου μας δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διαλυθεί μια χώρα όπου συμπαγείς εθνοτικά ομάδες πολιτών δεν θέλουν να ζουν μαζί, αν δεν εργαστούν εντατικά και σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό, ξένες προς τη χώρα δυνάμεις.

Η περίπτωση της (κάποτε) Γιουγκοσλαβίας δείχνει πόσο είναι εύκολο, όταν αυτή η εργασία έχει επιτελεσθεί σωστά, να βρεθούν ψυχίατροι με λαμπρές σπουδές, πράσινοι οικολόγοι, ποιητές και φίλοι του αθλητισμού που θα εμπνεύσουν, θα στηρίξουν και θα συνοργανώσουν τη μακρά σειρά των (αλληλο-)σφαγών ώστε να μετατραπεί μια περήφανη χώρα σ'ένα συνοθύλευμα προτεκτοράτων της ανομίας.

(Χρειάστηκαν βέβαια και μερικοί βομβαρδισμοί και η προσπάθεια κάμποσων Ρόντος ακόμη για το τρέχον αποτέλεσμα - αλλά αυτά, άλλη φορά)

UDATE: Εξαιρετικό και φρέσκο επιτόπιο ρεπορτάζ στο μπλογκ της παρτιζάνας εδώ. Για περάστε!

Προσοχή στις λάσπες, οι απολίτικοι!

Έστω οτι ένα κόμμα μόνο δεν τα έχει πάρει. Ο απολίτικος συμπολίτης Χ που τα βλέπει όλα ίδια, έδινε ίση πιθανότητα για την ιδιότητα αυτή, σε καθένα από 4 - διάλεξε λοιπόν ένα στην τύχη.

Κατόπιν εμφανίζονται αποδείξεις οτι δύο κόμματα είναι λαδωμένα. Αν ο Χ δεν έχει ακόμα χάσει, πόσο ισχυρότερους λόγους έχει ν'αλλάξει επιλογή από το να επιμένει στην αρχική του;

Πολιτικοποιηθείτε λοιπόν, ή αλλάξτε κόμμα!

Στυλιστικές ιδιοτυπίες

Απ' όλες τις εθνικότητες που οδηγούνται στα δικαστήρια, αυ­τοί που είναι πιο δύσκολο να καταφέρεις να καταδικαστούν είναι οι Έλληνες. Ο Έλληνας αρνιέται αδίστακτα τα πάντα, ανεξάρτητα απ' το πόσο ακλόνητες είναι οι αποδείξεις. Και τίποτα δεν εντυπωσιάζει περισσότερο τους ενόρκους από μια ξερή δήλωση ότι κάτι είναι έτσι, άσχετα απ' την απιθανότητα της δήλωσης ή τον φανερό παρα­λογισμό της μπροστά στις συντριπτικές αποδείξεις για το αντίθετο.

Dashiell Hammett
(η ρήση στην αρχή από μνήμης - μετά τη βρήκα καταγραμμένη στο εξαίρετο σάιτ του Ν. Σαραντάκου, απ' όπου την ξεσήκωσα για τούτο το γενέθλιο αφιέρωμα)

Κι αν το βράδυ κλαίνε παρέα;

Κώστας, Γιωργάκης, Μιχάλης, Κωστάκης, Γρηγόρης...

40 χρόνια φούρναρης...

Louis Schweitzer: [... πλέον] το χρήμα είναι το μέτρο των πάντων [...] είναι επίσης καθαρός συσχετισμός δύναμης. [...] Άραγε, θα βιωθεί αυτή η κατάσταση σε μια δεδομένη στιγμή ως τόσο ανυπόφορη ώστε να προκύψει ένα πολιτικό πλαίσιο; Νομίζω ναί...

-Πώς θα μπορούσε να προκύψει ένα τέτοιο πλαίσιο;

LS: Νομίζω από μια μορφή εξέγερσης. [...] Η ροή χρηματιστηριακού κεφάλαιου θ'ανακαλύψει οτι δεν θα μπορεί πιά να αναμένει τόσο υψηλές αποδόσεις... θ'ανακαλύψει οτι οι συσχετισμοί δύναμης δεν είναι πια οι ίδιοι. [...] θα οδηγηθείτε από τα πράγματα στην αναζήτηση ενός κοινωνικού συμβιβασμού. [...]
Αυτή είναι η βασική ιδέα. Δεν ήταν η γεναιοδωρία των διοικούντων που έκανε κατά την "ένδοξη τριακονταετία" να ανεβαίνουν οι μισθοί τόσο γρήγορα όσο τα κέρδη. [...] Ήταν ο συσχετισμός δυνάμεων. Και πρέπει γρήγορα να ξαναβρεθεί μια ισορροπία δυνάμεων [...]
Η άποψή μου είναι οτι αυτή η αντίρροπη δύναμη μπορεί να έλθει, είτε από μια εξέγερση στις δυτικές χώρες, μιας πλειοψηφίας που θα λέει "απηυδύσαμε", είτε από κινήματα σε άλλες χώρες, που θα λένε "αυτή η μοιρασιά των πραγμάτων είναι ανυπόφορη".

_____________________________________________________________

O διάλογος είναι αληθινός - περιέχεται στο μυθιστόρημα Cendrillon του Eric Reinhardt και διεμείφθη προ διετίας/τριετίας μεταξύ του συγγραφέα και του εξέχοντος κεφαλαιοκράτη (από το Les cordons de la Bourse, εξαιρετικό μπλογκ του Nicolas Cori, που γράφει στις οικονομικές στήλες της Libération)

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

Έχουμε και λέμε:

ΜπΝτλν, maire de Paris:
-στο Παρίσι ζουν, εργάζονται, σπουδάζουν περί τους 300000 κινέζοι. Αισθάνονται το εναντίον τους μίσος και το ρατσισμό που πλημμύρισε το δημόσιο λόγο, εκφράζοντας τον τρομοκρατημένο και απελπισμένο από την εντεινόμενη παρακμή "μέσο γάλλο". Κάνουν αισθητή την παρουσία τους με ειρηνικές μαζώξεις δεκαπλάσιες των
χαβαλέδων της φλόγας - αλλά δεν ψηφίζουν.

-Αντίθετα, όσοι ψηφίζουν έχουν να διαχειριστούν το άχτι τους για τα κίτρινα στίφη που, σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα, "τούς" (ως έθνους, για δες ευαίσθητες χορδές!) περικόπτουν αλύπητα το βεληνεκές της παγκόσμιας σπουδαιότητας. Έχουν να βολέψουν την ευαισθησία τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα - και να σηκώσουν το βάρος του ρόλου του θεματοφύλακά τους, ρόλου που τους έχει αποδοθεί από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Βλέπουν οτι τα αφεντικά, οι διάφοροι Αρνώ κτλ, ο κύριος πρέσβυς στο Πεκίνο και το "βαθύ κράτος", τα έχουν κάνει πάνω τους με την οργή των κινέζων - μόνο "πού είσαι Σιράκ" δεν έχουν πει ακόμα - και αυτό καθιστά αντιστασιακό όποιον δημόσιο... άνθρωπο επιμένει αγέρωχα να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα της Γαλλίας πάνω τους (βλ. "τσεκουράτη" άποψη εδώ).

-Η κυβέρνηση, μπορεί να κάνει - κι έκανε - τις μαγκιές της, υπήρξε συμπαραγωγός του Μενάρ μαζί με τους αμερικανούς και άλλους, αλλά ήδη λοιδωρείται ασύστολα τόσο από το επιχειρηματικό κεφάλαιο, όσο και από τους επαγγελματίες του κρατικού μηχανισμού, οπότε δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Αν τώρα προχωρήσει ένας δήμαρχος, παίρνει όσους πόντους χάνει η κυβέρνηση.

ΔλΛ, wishful jewel:
-Η βέλτιστη στρατηγική για την περίοδο είναι "ο,τι αρπάξουμε". Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι και καλύτερα, αν θα ωφελούσε την Αμερική μια κόντρα με το Πεκίνο, ή αν στην Ταϊβάν οι της Κουομιντάγκ δεν κάναν όρεξη να ξαναγυρίσουν στη "μητέρα πατρίδα" (μα καλά, θέλουν να την κυβερνήσουν μετά/μαζί με το ΚΚ; ) Μπορεί λοιπόν να μην ελήφθη η πρόσκληση από την Κομισιόν, αλλά κάθε κλίμακας "αναγνωρίσεις" έχουν σημασία.

-Είναι εξίσου στρατηγικό να διατηρεί κανείς μια θέση "κεντριστή": από τη μια η "αιμοσταγής δικτατορία του Πεκίνου", από την άλλη εξόριστοι "νέοι εξτρεμιστές" Θιβετιανοί με δηλώσεις υπέρ ένοπλου αγώνα για την απόσχιση του Θιβέτ. Ελέγχει το παιχνίδι όποιος στη μέση κηρύσσει τη μη βία και το διάλογο, την ουσιαστικότερη αυτονομία κι όχι την ανεξαρτησία, και απειλεί να παραιτηθεί κάνοντας σαφές πόσο απαραίτητος είναι στο καθένα από τα δύο άκρα.

-Σε αυτή τη δύσκολη φάση, δεν υπάρχει η πολυτέλεια της μονοπροσωπίας, πρέπει να μιλάμε για ειρήνη οργανώνοντας βίαια επεισόδια ώστε να πληγεί η Κίνα όσο υπάρχει η εξαιρετική ευκαιρία, με τη δημοσιότητα των ολυμπιακών, να τρωθεί στην κοινή γνώμη της Δύσης. Πρέπει να ζητούμε δημοκρατικά δικαιώματα και θρησκευτικές ελευθερίες χωρίς να ανακινούμε τη μοναστηριακή δουλοπαροικία στην οποία προσβλέπουμε και τη θεοκρατία που πρεσβεύουμε. Πρέπει να σφίξουμε χέρια εξουσιομανών, ομοφυλόφιλων και άλλων εκφυλισμένων μορφών ζωής. Για το καλό της πίστης μας και την υπόθεση της θείας τάξης.
................................................................................................................................................................

Ο δαλάι λάμα ανακηρύσσεταιχθηκε σήμερα επίτιμος δημότης Παρισίων.

Ο αντιδήμαρχος υπεύθυνος για θέματα κουλτούρας καταδικάζει τους τυχοδιωκτισμούς του δήμαρχου. Βέβαια τον κατηγορούν οτι έπραξε έτσι ως υπάλληλος του άλλου του αφεντικού, του κ. Αρνώ. Αλλά για να είσαι αντιδήμαρχος του κ. δημάρχου, για κάποιον ισχυρό πρέπει να δουλεύεις, διατεταγμένα ή στο πιό free, n'est-ce pas?

Ρεπορτάζ για την ανακήρυξη εδώ.

ΥΓ. Μπορείτε τώρα να δείτε σε ποιά γλώσσα είναι γραμμένο το κείμενο κάθε παραπομπής, πριν ενεργοποιήσετε το λινκ.

Το φοβερό Βήμα

Δεν μπορεί ν'αποκλειστεί το ενδεχόμενο, ανάμεσα στο αγοραστικό κοινό του Βήματος, να υπάρχουν κάποιοι "αγαθοί" αναγνώστες που δε χρησιμοποιούν τη φυλλάδα για να τυλίγουν ψάρια, ούτε για ν'αποκοιμηθούν, ούτε για να ξέρουν πώς προσπαθεί να διαμορφώσει την κοινή γνώμη ο Λαμπράκης, αλλά για να ενημερωθούν.

Επιπλέον, υπάρχει τυπικό και ουσιαστικό πρόβλημα αν δεν τηρούνται στο περιεχόμενο κάθε έκδοσης του ημερήσιου Τύπου ορισμένα θεμελιώδη πρόσχηματα που απορρέουν από την παραδοχή ύπαρξης μιας τέτοιας ομάδας αναγνωστών.

Το "Βήμα" είναι σίγουρα μια από τις χειρότερες ελληνικές εφημερίδες - κυρίως από την άποψη της σχέσης προφίλ/ποιότητας. Για του λόγου το αληθές, να τι είχαν δικαίωμα να διαβάσουν οι αγοραστές του χτεσινού τεύχους:

-Τίτλος άρθρου που ξεκινά στην πρώτη σελίδα:

Η Κίνα βλάπτει σοβαρά τον πλανήτη Γη. Προφανώς η κουλτούρα του διαμορφωτή του τίτλου ορίζεται από το σύμπαν του... Ποπάυ: ήθελε να γράψει οι Μιγκ βλάπτουν, αλλά φοβήθηκε μη δεν το εκτιμήσει ο Βγενόπουλος!

-Διεθνή, άρθρο:

Το Ιράν απειλεί να διαγράψει από τον χάρτη το Ισραήλ αν δεχθεί επίθεση

Δεύτερη παράγραφος:
«Οι ισραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι ασκήσεις αυτοάμυνας δεν μας αφορούν,αλλά,αν το Ισραήλ διεξαγάγει οποιαδήποτε επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, θα το εξαλείψουμε από τον παγκόσμιο χάρτη» δήλωσε ο στρατηγός Αστιάνι σε συνέντευξη Τύπου παραμονή της σημερινής εθνικής ημέρας του στρατού που γιορτάζεται στις 17 Απριλίου.

Εντάξει; Έρχεται και η τελευταία παράγραφος:
Γεγονός είναι ότι ο κορυφαίος ιρανός στρατιωτικός δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να επαναλάβει τη γνωστή φράση του Αγιατολάχ Χομεϊνί, θρησκευτικού και πολιτικού ηγέτη της ισλαμικής επανάστασης του 1979, περί της «αναγκαιότητας» να εξαλειφθεί από τον χάρτη το κράτος του Ισραήλ, ώστε να επιστρέψουν υπό μουσουλμανική κατοχή τα ιερά εδάφη του ισλάμ στην περιοχή της Παλαιστίνης.

Για να μην υπάρχει η παραμικρή σύγχιση, διευκρινίζω ρητά οτι δεν αναπτύσσω εδώ καμμία διαφωνία επί του περιεχομένου, ούτε ασκώ πολεμική κατά των στρεβλώσεων της πραγματικότητας στις οποίες μπορεί να πιστεύω οτι επιδίδεται το Β. Θα είχε νόημα να μιλήσει κανείς γι αυτά αν δεν υπήρχε το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι εδώ, πρόβλημα που είναι πλέον αρμοδιότητας της Αγορανομίας...

Είναι ένας κερδοσκόπος, ένας πολιτικός, κι ένα ΜΜΕ...

-Ο Σόρος δε χρειάζεται πολλές συστάσεις: κερδοσκόπος, χρηματιστηριακό κεφάλαιο.
Ο Σόρος πιστεύει (τον τελευταίο καιρό) οτι ο καπιταλισμός βαδίζει σε λάθος δρόμο, από την εποχή που οι ρηγκανοθατσερικοί φονταμενταλιστές της αγοράς εφάρμοσαν πολιτικές καθολικής απορρύθμισης της οικονομίας. Πιστεύει επίσης (τώρα τελευταία) οτι οι αγορές δεν είναι τέλειες, δεν μπορούν να αυτορυθμιστούν - ούτε όμως οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί είναι τέλειοι, καθώς κινδυνεύουν να μετατραπούν σε γραφειοκρατική επιβολή στην οικονομική ζωή.
Ο Σόρος υποστηρίζει οτι ο καπιταλισμός πρέπει ν'αλλάξει υπόδειγμα (paradigm) και εντάσσει την επιχειρηματολογία του σε μια ευρύτερη συνεκτική θεωρία με ποπεριανή σως - θεωρία που, κουρασμένος μετά από χρόνια στο κουρμπέτι, δεν είναι σε θέση ο ίδιος να εκφράσει με τη φινέτσα των παλιών ευρωπαίων δασκάλων, οπότε τη σερβίρει κάπως αμερικανοειδώς και χύμα.
Ο Σόρος βλέπει τη μεγάλη κρίση να έρχεται: μπορεί βέβαια η αξιοπιστία του λόγου του να πλήττεται από το οτι έχει "έχει χτυπήσει συναγερμό" κάμποσες φορές κατά το πρόσφατο παρελθόν, χωρίς να επαληθευτεί, ωστόσο τώρα το ίδιο λένε σχεδόν όλα τα "μεγάλα κεφάλια" του παγκόσμιου καπιταλισμού (είτε εκπροσωπούν κράτος, είτε κεφάλαιο).
Ενδιαφέρουσα φρέσκια (11/4) μικρή συνέντευξη εδώ.

-Για όλα τούτα και άλλα παρόμοια λοιπόν (όπως την υποστήριξη στον Ομπάμα), βρίσκονται αρκετά ψυχοπαθείς πλην mainstream κονδυλοφόροι, που χαρακτηρίζουν τακτικά τον άνθρωπο αυτό με την αυθεντική του αγωνία για το μέλλον του καπιταλισμού ως far left zealot και του επιτίθενται ανηλεώς.

-Την ίδια ώρα, σ'ένα παράλληλο σύμπαν, στην Ελλάδα, παίζεται ένα τελείως διαφορετικό έργο, με ίδιους συντελεστές - πολιτικό, κερδοσκόπο, ΜΜΕ - με άλλες σχέσεις μεταξύ τους, άλλη πλοκή, αλλά ίδια παράνοια και παρεξήγηση...

Once upon a Monday...

Julius Dassin 18/12/1911 - 31/3/2008

Ρεπόρτερς χωρίς ρεπορτάζ

Μετά τα χάπενιγκς κατά την αφή της ολυμπιακής φλόγας, αρκετοί και γνωστοί δημοσιογράφοι του ελληνικού Τύπου, συνυπόγραψαν μια ανακοίνωση/καταγγελία που αρχίζει ως εξής:

Κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας οι Αρχές της δημοκρατικής Ελλάδας ευθυγραμμίστηκαν με την ολοκληρωτική Κίνα. Κινητοποίησαν εντυπωσιακά τον αστυνομικό μηχανισμό για να εμποδίσουν κάθε διαμαρτυρία για την κατάσταση των ελευθεριών στη χώρα αυτή και τη συνεχιζόμενη αιματηρή καταπίεση στο Θιβέτ (όλο το κείμενο εδώ)

Θα περίμενε κανείς οι δημοσιογράφοι που υπογράφουν το κείμενο αυτό, ταυτόχρονα να αναλαμβάνουν την ηθική δέσμευση να εργαστούν επαγγελματικά πάνω στο ζήτημα των πρόσφατων ταραχών.Να μας πληροφορήσουν δηλαδή:

• ποιοί ξεσηκώνονται στο Θιβέτ, ενάντια σε ποιούς


• τι ζητάνε


• ποιές θρησκευτικές ελευθερίες παραβιάζονται
• ποιές είναι οι διακρίσεις που υφίστανται οι θιβετιανοί σε εθνοτική βάση


• ποιά η τρέχουσα εθνική σύνθεση του πληθυσμού στο Θιβέτ


• ποιές οι γενικές συνθήκες ζωής του πληθυσμού εκεί
  

Να δώσουν στους αναγνώστες τους μια γεύση από την ιστορία του ζητήματος:

• πότε το Θιβέτ ήταν ανεξάρτητο


• πότε πέρασε και με ποιές συμφωνίες αποικιοκρατών πέρασε στα χέρια της Κίνας


• ποιοί συγκρούστηκαν στην επέλαση του κινέζικου στρατού το 59. Τι συμφωνήθηκε τότε και με ποιούς


• τι τηρήθηκε και τι παραβιάστηκε από τις συμφωνίες

Ας ξεκινήσουνε από το απλούστερο: να βρουν τις κινεζικές αρχές, να βρουν την «εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ» και να κάνουν ρεπορτάζ με τις απόψεις των δύο. Ας μεταφράσουν, για τα ιστορικά, τη βικιπαίδεια (τόσο χαμηλά βάζω τον πήχη!)

Πού τέτοια όμως. Αντί αυτών έχουμε τον κ.Πρετεντέρη, δημοσιογράφο φαντάζομαι των 50Κ€ και άνω/μήνα, να γράφει τα εξής αμίμητα:

Περιμένω υπομονετικά εδώ και μέρες να ακούσω μια λέξη, να διαβάσω μια φράση για το Θιβέτ. Τίποτε! Ούτε οι συνήθως εύφλεκτοι πολιτευτές που ξημεροβραδιάζονται στην υπεράσπιση δικαιωμάτων και ελευθεριών, ούτε οι συνήθως ευσυγκίνητοι δημοσιογράφοι που διαγκωνίζονται στο προσκέφαλο του κάθε αδικημένου, να μην πω για τα «κοινωνικά κινήματα» που εξαντλούν την κοινωνία στην τσέπη τους.

Ας αφήσουμε στην άκρη το ζήτημα της λογικής συνέπειας των άτεγκτων εχθρών του (δικού μας) παπαδαριού σαν τον κ.Βασιλάκη, που συμπαρατάσσονται με το μετεμψυχωμένο θεάνθρωπο, τον ουρανό της σκέψης, το wishful jewel, το δαλαλάμα ντε - που δεν μπορεί μοναχά να φτιάξει την τροφή του, γι αυτό αναλαμβάνει η ΣΙΑ να τον ταΐζει μαζί με το σόι του εδώ και μισόν αιώνα. Των ασυμβίβαστων πολέμιων της σκοταδιστικής ορθόδοξης ιεραρχίας, που υποστηρίζουν τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας εδώ, αλλά θέλουν την επιστροφή της γης στα μοναστήρια εκεί, και την μετατροπή των ελεύθερων αγροτών σε κολήγους, όπως τον παλιό, καλό καιρό.

Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός οτι οι τυφλοί θιασιώτες της καπιταλιστικής προόδου, για μια φορά αντιτίθενται στη γιγαντιαία βελτίωση του βιοτικού επιπέδου που έφερε ο κινέζικος καπιταλισμός στο Θιβέτ, και τάσσονται με τις προκαπιταλιστικές δυνάμεις της θεοκρατίας.Οτι θεωρούν το τραίνο που συνδέει για πρώτη φορά στην ιστορία τη Λάσσα με τον υπόλοιπο πλανήτη, ως πολιτιστική γενοκτονία.

Να μην αφήσουμε όμως στην άκρη το οτι είναι η ανυπαρξία της δουλειάς τους που μου επιτρέπει να τα ισχυρίζομαι όλα αυτά.

Τούτου λεχθέντος, θα ήταν νομίζω αφελές να διατηρεί κανείς την παραμικρή προσδοκία για μια τέτοια ενημερωτική/αναλυτική δουλειά, αφού όπως φαίνεται ο κάθε εγχώριος επαγγελματίας κι ευαίσθητος ντρουαντελομίστας δημοσιογράφος την περιμένει από τους υπόλοιπους συναδέλφους του. Δεν πειράζει: ο ταπεινός διαβάτης του ιντερνετ μπορεί να βρει με ελάχιστο ψάξιμο τόσες πληροφορίες, που βοηθούν στην κατανόηση του τι γίνεται/έχει γίνει εκεί.

Πχ μερικά λινκς:

1. Σ’αυτό το πολύ διαφωτιστικό άρθρο, που εκφράζει την “εξόριστη θιβετιανή κυβέρνηση” (υπογράφεται από τον σύμβουλό της Gabriel Lafitte).


2. Για την ιστορία του πράγματος, η άποψη του Πεκίνου εδώ


3. Ένα πρόσφατο bericht που μιλά για την κυβερνητική προπαγάνδα στα πανεπιστήμια στο Θιβέτ (πού βρέθηκαν; ) εδώ (Νόυε Τσίρχερ Τσάιτουνγκ)


4. Άλλο ένα ρεπορτάζ από τα ελάχιστα με μαρτυρίες από τις ταραχές στο Θιβέτ, φιλοξένησε προ ημερών ο Γκάρντιαν.


5. Άρθρο για τον "πόλεμο της πληροφόρησης" που διεξάγεται μεταξύ της Κίνας και των δυτικών ΜΜΕ, στο Μοντ


6. Στο αντι-σιενέν σάιτ, φερόμενο ως κινέζου φοιτητή, μερικά τρικάκια "έγκυρων" ΜΜΕ για τα οποία τελικά το μπλοκάρισμα της πληροφόρησης στο πεδίο δεν είναι καθόλου πρόβλημα!
7. Φωτορεπορτάζ σε σάιτ του αληθινού σιενέν. Οι λεζάντες είναι συγκεκριμένες για τον τόπο/χρόνο λήψης.
   

(Η όλη συζήτηση άνοιξε και συνεχίζεται στο καλό μπλογκ του Π. Ζέρβα (εδώ). Όσα γράφονται παραπάνω, είναι από σχόλια που άφησα εκεί.)

CCCP 87,5%

=Carlyle Capital Corporation Pertes 87,5%.

Ο χρυσός τετραψήφιος σε $.

Το δολάριο σε διαρκή πτώση έναντι € και ¥.

Το πετρέλαιο γύρω στα 110$/βαρ.

Τα βασικά τρόφιμα σε ιλιγγιώδη άνοδο.

Κυβερνήτες των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών και κεντρικοί τραπεζίτες σε συνόδους επί συνόδων.

Αναρωτιέμαι αν θα ζητήσουν νέες θυσίες (στο Θεό τους), ή θα συνεχίσουν να μας μιλούν γλυκά, για τις αναγκαίες προσαρμογές, στο όνομα του φωτεινού, πράσινου κτλ κτλ μέλλοντος...

UPDATE 19/3:

Ακολουθεί μετάφραση του μεγαλύτερου τμήματος της πολύ διαφωτιστικής συνέντευξης του οικονομολόγου Daniel Cohen στον Alain Faujas, που δημοσιεύτηκε στο φύλλο 19/3 της Μοντ:

DC Κανείς δε φανταζόταν οτι η κατάσταση είναι τόσο άσχημη, ώστε να χρειαστεί ο παράλυτος να αγοράσει τον τυφλό! [μ.π. JP Morgan και Bear Stearns, αντίστοιχα.] Σε κάθε περίπτωση, [μ.π. η εξαγορά] αποδεικνύει οτι η Φεντ δε διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία για ν’αντιμετωπίσει την κρίση.
Η κρίση επήλθε σε τρεις φάσεις. Σε πρώτο χρόνο, όλοι πίστεψαν οτι η υπόθεση των σαμπράιμς πυροδότησε μια κρίση ρευστού (μ.π. liquidités). Σε δεύτερο χρόνο, πίσω από τις βαθμολογίες με τριπλό Α για διάφορους πιστωτικούς οργανισμούς, ανακαλύφθηκαν μη ρευστοποιήσιμα ενεργητικά και συγκαλυμμένες απάτες χρηματιστηριακής και ηθικής φύσης. Από μερικές δεκάδες δις δολλάρια, οι ζημιές ανήλθαν σε 200 με 300 δις στους λογαριασμούς οργανισμών που είχαν αγοράσει σχετικά με τα σαμπράιμς προϊόντα. Η κρίση έγινε κρίση ρευστοποιητικής ικανότητας (μ.π. solvabilité). Σε τρίτο χρόνο, επλήγη το σύνολο της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων, γιατί [μ.π.το πρόβλημα] δεν αφορά πλέον μόνο τα δάνεια υψηλού ρίσκου. Υπό την επήρρεια της μείωσης των επιτοκίων, τα ενεργητικά πήραν αξία και γέννησαν υπεραξίες σε ακίνητα, μεγαλώνοντας μια φούσκα πλούτου που έσπρωχνε στην κατανάλωση. Έκτοτε το αμερικανικό σύστημα λειτουργεί αντίστροφα, δηλαδή τα νοικοκυριά διαπιστώνουν οτι το χρέος τους υπερβαίνει την τιμή της κατοικίας τους: δίνουν τα κλειδιά στην τράπεζά τους και σταματούν την αποπληρωμή. Κι έτσι καταρρέει ο πύργος από τραπουλόχαρτα. Αρχίζει να επικρατεί η αποστροφή στο οικονομικό ρίσκο. Η χρηματοδότηση γίνεται πιό δύσκολη, γιατί η πίστωση εξασφαλίζεται πλέον πιό δύσκολα κι όχι γιατί αυξάνονται τα επιτόκια. Η δυσπιστία γεννά τη δυσπιστία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα εισέρχεται σε φαύλο κύκλο.

AF Γιατί όμως οι κεντρικές τράπεζες δεν κατάφεραν να αποφύγουν τον εγκλωβισμό σε αυτόν τον κύκλο;

DC Στην πρώτη φάση της κρίσης, οι τράπεζες εισήγαγαν ρευστό στην αγορά. Στη δεύτερη φάση, η Φεντ κατέβασε τα επιτόκια, πράγμα που επιτρέπει την επανασύσταση των κεφαλαίων, αλλά με πολύ αργό ρυθμό. Να που, όπως στην κρίση του 29, η Φεντ ρίχνει στη μάχη εξωτραπεζικά όπλα και αναλαμβάνει ακόμη και την κάλυψη επισφαλών ενεργητικών! [μ.π. αναφορά στο «πιλοτάρισμα» της εξαγοράς της Bear Stearns από τη JP Morgan.]

AF Τι «θεραπεία» μπορεί να φέρει αποτέλεσμα;

DC Η αποκατάσταση της ικανότητας ρευστοποίησης των νοικοκυριών δεν είναι κατάλληλος στόχος, οι κεντρικές τράπεζες απέδειξαν οτι δεν έχουν τα μέσα να το κάνουν. Πρέπει λοιπόν να τινάξουμε τα διανοητικά φράγματα. Οι G7 οφείλουν να αναρωτηθούν κατά πόσο θ’αφήσουν τις τράπεζες ν’ αφανιστούν ή θα τις σώσουν, αν εναπόκειται στη δημόσια εξουσία η επανακεφαλαιοποίησή τους και πώς. Πρέπει να βρουν τα κότσια να δημιουργήσουν ένα Δημόσιο [μ.π. διεθνές] Ταμείο Αποθεμάτων για να βοηθήσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε δυσκολία.
Ειδάλλως, πρέπει να αναγνωρίσουμε οτι οι μόνοι δυνατοί σωτήρες είναι τα ταμεία εθνικής περιουσίας (μ.π. fonds souverains) και οτι βρισκόμαστε σε νέο στάδιο της παγκοσμιοποίησης, που δεν αφορά πλέον την απελευθέρωση του υφασματεμπόριου για παράδειγμα, αλλά την απελευθέρωση του ρευστού. Αν απέχουμε από το να σκεφτούμε λύσεις πέρα από τα συνηθισμένα, θα οδηγηθούμε στο βάθαιμα της κρίσης, γιατί το σύστημα δεν μπορεί να εξέλθει από αυτή από μόνο του.


AF Με ποιές μεταρρυθμίσεις οι τράπεζες μπορούν να αποφύγουν τη συνέχιση της κρίσης;

DC Γνωρίζουμε από την κρίση του 29 οτι δεν είναι καλό οι επενδυτικές τράπεζες να συνδέονται με τις τράπεζες καταθέσεων. Δεν είναι παράδοξο σήμερα να ζούμε μια χρηματιστηριακή κρίση όταν η παγκόσμια πραγματική οικονομία βρίσκεται σε καλή υγεία; [μ.π. Μα αυτή είναι η πραγματική οικονομία!] Πρέπει λοιπόν να σώσουμε το χρηματιστηριακό σύστημα πηγαίνοντας ενάντια στον εαυτό του.

AF Η ενδεχόμενη [μ.π. εν τω μεταξύ, αποφασισμένη] μείωση των επιτοκίων της Φεντ σας φαίνεται άχρηστη;

DC Αφήνει ακέραια την απειλή του στασιμοπληθωρισμού που βαραίνει την αμερικανική οικονομία. Γιατί ο πληθωρισμός από την αύξηση της τιμής των πρώτων υλών φαίνεται οτι θα συνεχίσει, ενώ μπαίνουμε ήδη σε ύφεση.

Κανονικά, η επιβράδυνση της οικονομίας των ΗΠΑ θα έπρεπε να ρίξει την τιμή των βασικών προϊόντων. Αν δεν συμβεί αυτό, θα αποδειχθεί οτι η Φεντ έχει χάσει την αξιοπιστία της στις αγορές και αυτό θα ήταν πραγματικά πολύ επικίνδυνο για όλον τον κόσμο.

Εκλογές και καρναβάλι

...στας Ευρώπας (δημοτικές στη Γαλλία, εθνικές σε Ισπανία - Μάλτα,...).

Εξιτ πολς από Παρίσι (εκτίμηση Ipsos-Dell) :

PS-PRG-MRC-PCF (Bertrand Delanoë)

40,4% (38,4% πρώτα αποτελέσματα) 42% 41,60% (τελικά α'γύρου)

UMP (Françoise de Panafieu)

28,6% (33,7% π.α.) 27,7% (σε 12 arrondissements από τα 20) 27,92% (τελικά α'γύρου)

MoDem (Marielle de Sarnez)

8,9% (9,8% π.α.) 8,9% 9,06% (τελικά α'γύρου)

Verts

7% 6,7% 6,78% (τελικά α'γύρου).

Σε εθνικό επίπεδο (μέσοι όροι εκτιμήσεων CSA):

PS και σύμμαχοι 47,5% (υπ. εσ. 22:30' - 47,94%)
UMP και σύμμαχοι 40% (υπ. εσ. 22:30' - 45,49%)
MoDem 4,5% (υπ. εσ. 22:30' - 3,22%)
Front National 2% (υπ. εσ. 22:30' - 0,68%)
LCR- εξωκοινοβουλευτική αρ. 2% (υπ. εσ. 22:30' - 1,49% -μα τι περίεργα τα δεκαδικά του υπουργείου; Ακρίβεια ή εκπτώσεις ;-))
λοιποί (κυρίως ανεξάρτητοι) 4% (υπ. εσ. 22:30' - δεν αναφέρει).

Συμμετοχή 68% με 70,5% (υπ. εσ. 22:30' - 65,67% δηλ ελαφρά πτώση από τις προηγούμενες, έναντι ελαφράς ανόδου που δίνουν οι αρχικές προβλέψεις).

Πρώτη πρώτη, απλή περιγραφική εκτίμηση (9/3, 21:30' - updated 10/3):

• δεν επήλθε καμμία κατάρρευση Σαρκοζύ, κυρίως μέσω της πλήρους πλέον απορρόφησης των ψήφων της ακροδεξιάς από την "προεδρική δεξιά".


• Ωστόσο σοσιαλιστές+σύμμαχοι παίρνουν σειρά από μεγάλες πόλεις, ιδιαίτερα όπου δεν υπάρχει έντονη παρουσία εργαζόμενων/λαϊκών στρωμάτων.


• Ο Μπαϋρού για πρώτη φορά (μετά το μπέρδεμα των βουλευτικών) καταγράφεται ως υπαρκτή πολιτική δύναμη - μικρή και με πολλά προβλήματα στο παιχνίδι του "ρυθμιστή" στο οποίο από τα πράγματα εισέρχεται.


• Καθηλωμένη η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Με κάποια καλά αποτελέσματα κατά τόπους.


• Σε πτώση/στασιμότητα οι οικολόγοι. Διατηρούν όμως την παρουσία τους σε αριθμό εκλεγμένων, χάρις στη συμμαχία με τους σοσιαλιστές.


• Υπαρκτό ακόμα σε τοπικό επίπεδο το PCF, και με (κάποια) κέρδη παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις.

Θα επανέλθουμε αγότερα, όταν θα έχουμε τα αποτελέσματα, με τις αναγκαίες διορθώσεις και κάποια απόπειρα ανάλυσης...

UPDATE 10/3:

Αναρωτιέμαι αν το διαβάζει αυτό κανείς ενδιαφερόμενος για τα πολιτικά της Γαλλίας... Έχω την εντύπωση οτι ο Σαρκοζύ βγαίνει νικητής από την ιστορία των δημοτικών εκλογών, κυρίως σε ο,τι αφορά το πολιτικάντικο παιχνίδι με την επιστροφή στο μαντρί όσων από το κέντρο είχε τραβήξει ο Μπαϋρού. Ειδικά στο Παρίσι, είναι σαφές οτι ο Ντελανοέ δεν πολεμήθηκε από τη δεξιά - ίσως δε, προσωπικοί δεσμοί του δημάρχου με τον "αδελφό" Λαγκαρντέρ να έπαιξαν ρόλο. Η "επιστροφή του ασανσέρ" έχει να κάνει με την αρνητική απάντηση του Ντ. στην πρόταση συνεργασίας του Μοντέμ. Μ'ένα σμπάρο, πολλά τριγόνια:

1. καθώς του βγαίνουν τα κουκιά, ο Ντ. προχωρά μόνο με τους πράσινους. Όντας αυτοί εξαιρετικά εξασθενημένοι με τους νέους συσχετισμούς, τους "πατάει στο κεφάλι" στη νέα συμμαχία: είχαν 17 στο απερχόμενο δημοτικό συμβούλιο, ζητήσαν 12, ο Ντ. τους πρόσφερε 9 θέσεις και η συμφωνία έκλεισε. Η στρατηγική του σε σχέση με τους "συμμάχους" ξεκινά από πολύ νωρίτερα, όπου ο δήμαρχος οικειοποιήθηκε τα καλά της πολιτικής προώθησης των μαζικών μεταφορών, ενώ κατάφερε να ξεφορτωθεί τα κακά (διαρκή μποτιλιαρίσματα λόγω έργων κτλ) στην καμπούρα του οικολόγου αντιδήμαρχου υπεύθυνου για τις μεταφορές.
2. αδειάζοντας κανονικά το Μοντέμ, προδίδοντας μια κεντρική συμφωνία που είχε γίνει "κάτω από το τραπέζι", ο (σίγουρος) δήμαρχος τους ωθεί με όλους τους τρόπους να συνεργαστούν με τη δεξιά (ντε Παναφιέ) που δε σταμάτησε να τους προτείνει συνεργασία, αν θέλουν να έχουν εκπροσώπηση στο δήμο (κι άντε μετά να εξηγήσει ο Μπαϋρού ποιά η διαφορά του από το "νέο κέντρο" - όταν οι ψηφοφόροι του θα έχουν επανέλθει στο μαντρί) - αλλιώς, οι του Μοντέμ οδηγούνται σε "ηρωική πτώση", τακτική που μέχρι στιγμής επιλέγουν με αυτόνομη κάθοδο στο σε τρία διαμερίσματα στο β'γύρο. Αν επιζήσει κανείς, ο Ντελανοέ μπορεί να τους προτείνει συνεργασία - με άλλους όρους τότε.
3. Σημειωτέον οτι τα αυτά συμβαίνουν σε σειρά άλλων δήμων, ιδιαίτερα δε στο Πό, την πατρίδα του πολιτευτή και υποψήφιου δήμαρχου (με αντίπαλο σοσιαλιστή - η πόλη έχει αριστερό δήμαρχο από το '71...) που κινδυνεύει πλέον να καταλήξει σαν το γραφικό πολιτικό του πρόγονο, το Λεκανυέ. Σε εθνικό επίπεδο ο ίδιος επιμένει - και σωστά - στην αποφυγή κάθε κεντρικής συνεργασίας με τη δεξιά (πχ στη Μασσαλία και στο Στρασβούργο στηρίζει το σοσιαλιστή στην Κάν ψηφίζει "κατά συνείδηση").
4. ο Ντελανοέ θέτει έτσι και τη βάση για να διεκδικήσει στο μέλλον εθνικό ρόλο πρώτου μεγέθους στο κόμμα των σοσιαλιστών, απομονώνοντας και οδηγώντας σε χρεωκοπία την πρόταση της Ρουαγιάλ, που βιάστηκε να διακηρύξει την ανάγκη κεντρικής συμμαχίας Μπαϋρού-ΠεΕς. Μην ξεχνάμε οτι ταυτόχρονα με την συμπαιγνία με το Σαρκοζύ στο Παρίσι, ο Ντ. (εμφανίζεται να) εφαρμόζει κατά γράμμα την κεντρική γραμμή του κόμματός του!

Αυτά τα λίγα για το λεγόμενο "πολιτικό σκηνικό" που βρωμοκοπά σαν παραγινωμένο époisses... εν αναμονή ουσιαστικότερων εκτιμήσεων! Η κατάθεση των συνδυασμών για το β'γύρο, όπου αντικατοπτρίζονται οι συμμαχίες που συνάπτονται (συγχωνεύσεις ψηφοδελτίων κτλ), λήγει αύριο Τρίτη 18.00 (τοπική) ώρα.

UPDATE' 11/3

"Ξύλο" στο ΠεΕς, προσπαθεί να το παλέψει όπου μπορεί ο Μπαϋρού να μην τον καταπιούν: σε συμμαχία με τη σοσιαλίστρια Μαρτίν Ομπρύ για το β'γύρο στη Λίλ.

Αεροπλανάκι, πτήση 123

H σκυτάλη από τους αγαπητούς exiled και vrennus (προκαταβολικώς συγνώμη από όποιον άλλον δεν πήρα είδηση!).

Οι κανόνες του παιχνιδιού (αντιγράφω από τον άνεμο):

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη

Προσκεκλημένοι μου: διπλωματικός Λαθρεπιβάτης, δήμαρχος Χαρχούδας, Πίτυλος, Μαύρο χάλι, σι-ντόλ (έπαιξε, στη θέση της ο Velazquez) - και βέβαια η rosemary, αν ασχολείται.

Το κείμενο:

Pas un villageois, tous âges confondus, n'aurait voulu rater la chair du buffle, cuite en pot-au-feu, avec des piments hachés et des clous de girofle.

Le village était désert, exactement comme Luo l'avait prévu (cet excellent conteur n'était pas pourvu d'intelligence stratégique). Subitement, mon rêve me revint à l'esprit.

- Tu veux que je fasse le guet? demandai-je.
- Non, me dit-il. On n'est pas dans ton rêve.

Dai Sijie, Balzac et la Petite Tailleuse Chinoise. Gallimard (2002)


Αεροπλανάκι, πτήση 123 - παίζει ο Velazquez .

Το κείμενο:

Τα ουρλιαχτά των των αμαρτωλών που βασανίζονται γεμιζουν και τα πιο μακρινα σημεια της απέραντης αβυσσου.Τα στοματα των κολασμενων ειναι γεματα βλασφημιες για το Θεο και μισος για αυτους που βασανιζονται μαζι τους και καταρες στις ψυχες που ηταν συντροφοι στις αμαρτιες τους.

Στα παλια χρονια ηταν εθιμο να τιμωρουν τον πατροκτονο,τον ανθρωπο που σηκωσε το δολοφονικο του χερι εναντια στον πατερα του,ριχνοντας τον στα βαθη της θαλασσσας μεσα σε ενα σακκι που ειχαν βαλει εναν κοκκορα,εναν πιθηκο και ενα φιδι.

James Joyce, The portrait of a young artist.

Νέος νόμος για την έρευνα: θέλετε και έρευνα τώρα;

Από εκλεκτό φίλο και γνώστη "από τα μέσα" των πραγμάτων στην έρευνα, λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω σημείωμα. Αναγνωρίζοντας τα πάμπολλα κοινά σημεία με την κατάσταση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αρχής γενομένης από τη Γαλλία, η ανάλυση μας προκαλεί ιδιαίτερη μελαγχολία για τους αρκετούς ακόμα αφελείς και τη χαζοχαρούμενη πολιτική άποψη που ψάχνει να βρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον πόλο αναφοράς για την κοινωνική πρόοδο στη χώρα μας.



Ψηφίζεται μάλλον σήμερα (26/2) νέος νόμος για την έρευνα και την τεχνολογία, παρά τις αντιδράσεις των συνδικαλιστικών φορέων πανεπιστημιακών και ερευνητών. Τι καινούργιο φέρνει; Δύο ουσιαστικά πράγματα και ένα τεχνικό. Το τελευταίο είναι το στήσιμο ενός απίστευτα γραφειοκρατικού μηχανισμού με συμβούλια, προέδρους, αντιπροέδρους, διευθυντές κλπ. κομμάτι του οποίου είναι η δημιουργία του Εθνικού Οργανισμού Έρευνας Τεχνολογίας (ΕΟΕΤ) ο οποίος, κυρίως, θα διαχειρίζεται τα εθνικά προγράμματα έρευνας. Η θεσμοθέτησή τους, αν και χωρίς δέσμευση για το ύψος της χρηματοδότησης, είναι το ένα από τα δύο ουσιαστικά νέα που φέρνει το νομοσχέδιο. Για πρώτη φορά προβλέπεται να χρηματοδοτηθούν «ερευνητικά» προγράμματα από εθνικούς πόρους (τα εισαγωγικά θα εξηγηθούν παρακάτω).

Το δεύτερο ουσιαστικό νέο είναι η θεσμοθετημένη εμπλοκή των επιχειρήσεων στο σχεδιασμό και τη διαχείριση της ερευνητικής πολιτικής στην Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το, επίσης νέο, Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Τεχνολογίας που εισηγείται την ερευνητική πολιτική στη Διυπουργική Επιτροπή, η οποία και αποφασίζει, αποτελείται από 8 επιστήμονες που προέρχονται από ερευνητικά ιδρύματα, τον πρόεδρο του ΕΟΕΤ, ένα εκπρόσωπο του δημοσίου και 5 στελέχη από τον ιδιωτικό τομέα. Το ΕΣΕΤ συγκροτείται από τη Διυπουργική Επιτροπή που επιλέγει τους 13 (πλην του προέδρου του ΕΟΕΤ και του εκπροσώπου του δημοσίου) μεταξύ 26 υποψηφίων τους οποίους έχει προεπιλέξει μια επιτροπή που αποτελείται από: τον πρόεδρο (ή εκπρόσωπο) της Ακαδημίας Αθηνών), ένα διακεκριμένο επιστήμονα ,τον προεδρεύοντα (ή εκπρόσωπο) της συνόδου των πρυτάνεων, τον προεδρεύοντα (ή εκπρόσωπο) της συνόδου των προέδρων των ερευνητικών κέντρων (θεσμοθετείται τώρα) και τον πρόεδρο (ή εκπρόσωπο) του ΣΕΒ. Η ίδια διαδικασία με την ίδια επιτροπή ακολουθείται και για το ΔΣ του ΕΟΕΤ, το οποίο έχει 5 μέλη εκ των οποίων 1 από τον ιδιωτικό τομέα. Αντίστοιχα παραδείγματα άμεσης εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στη χάραξη και τη διαχείριση της ερευνητικής πολιτικής υπάρχουν και σε άλλα σημεία αλλά αυτά μάλλον επαρκούν για να δει κανείς το πνεύμα του νομοσχεδίου.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι προς τι; Το ελληνικό κεφάλαιο (που κατά πλειοψηφία των μετοχών έχει προ πολλού πάψει να είναι ελληνικό) δεν διακρίνεται για τη σπουδή του να αξιοποιήσει ερευνητικά αποτελέσματα, όπως ορθά επισημαίνει και η πρυτανεία του ΕΜΠ. Η έρευνα είναι σχεδόν άγνωστη λέξη. Η ανάπτυξη όμως ή όπως την ονομάζει το νομοσχέδιο «τεχνολογική έρευνα»; Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται η απάντηση του ερωτήματος. Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν αναλαμβάνουν όχι μόνο το κόστος της έρευνας αλλά ούτε καν το κόστος της ανάπτυξης, δηλαδή την ενσωμάτωση της υφιστάμενης γνώσης σε ένα προϊόν που έχει αξία χρήσης. Εάν όμως το κόστος το αναλάμβανε συνολικά η κοινωνία μέσω του προϋπολογισμού τότε θα ήταν διατεθειμένες να κυκλοφορήσουν το νέο προϊόν στην αγορά απολαμβάνοντας τα κέρδη χωρίς να έχουν αναλάβει το κόστος της ανάπτυξης. Αν τα πράγματα είναι έτσι θα πρέπει να μιλάμε μάλλον για προγράμματα «ανάπτυξης» και όχι έρευνας γι αυτό και τα εισαγωγικά της πρώτης παραγράφου.

Διαφημιστικό διάλειμμα

Διαβάστε το εκπληκτικό σημείωμα του Ρ. Βρανά στα σημερινά "Νέα" για το τελευταίο βιβλίο της Sophie Wahnich - με αντικείμενο-κλειδί για την κατανόηση του πολιτικού προβλήματος στη σημερινή Ευρώπη...

Το σημείωμα φαίνεται να έχει βασιστεί σε αυτό.

Απεργείτε;

Γιατί; (Ή, αν όχι, γιατί δεν απεργείτε;)

Υπερβατικός διαλογισμός...

...ο μόνος τρόπος να φανερωθεί μια ροκομπλογκεροψυχή από τα παλιά... ος και εκ των ελαχίστων που θα καταλάβαιναν αμέσως τα συμφραζόμενα :-)

Διασκεδάστε οι γαλλομαθείς...

δεν υπάρχει χρόνος για μετάφραση!

Bill's gone?

...μήπως τον προφταίνουμε, να τον ψήσουμε να στήσει κανένα ερευνητικό κέντρο της Γιαχού στην Ελλάδα, αντί γι αυτή την απάτη που μας φόρεσε;
(Η σχετική είδηση στα αγγλικά εδώ - αν και στοιχηματίζω οτι θα τα έχετε ήδη μάθει, τη στιγμή που διαβάζετε αυτό.)

ΥΓ: Μια πουταναφέραμε, τι να είπε ο κ. Γκέητς με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ; Πρώτα-πρώτα, έγινε η συνάντηση ή όχι όπως υποθέτω από την έλλειψη κάθε σχετικής αναφοράς σε αυτήν από τη microsoft αλλά και το γρ. Τύπου του ΠΑΣΟΚ ; Υπάρχει κανένας από τους επαγγελματικά ασχολούμενους μπλόγκερς να μας φωτίσει, ή τα καθήκοντά τους εξαντλούνται στη διοργάνωση χωρο-εσπερίδων υπέρ αναπαύσεως της πασοκοδιχονοίας;

UPDATE 9/2/2008

Δεν τους άρεσε η πρόταση στη Γιαχού... Θα υπάρξει άραγε σύγκρουση;;