Dogma security

...είναι το ποιητικό όνομα του συνεργάτη της Port world logistics, που έχει συμβόλαιο για την απρόσκοπτη μεταφορά υλικού από το Πακιστάν στις κατοχικές δυνάμεις του Αφγανιστάν.

Το τέρμιναλ χτυπήθηκε από μονάδες Ταλιμπάν. Η ένταση στην περιοχή αυξάνεται, βδομάδα τη βδομάδα...

Brown motion vs red action

Ενωμένη Ευρώπη - 24/11/2008.

Έκδηλη πλέον η διαφωνία μεταξύ της γ.γ. του ΚΚΕ και του Βρετανού πρωθυπουργού. Όπως ισχυρίστηκε η πρώτη, στην Προταση Νομου « Για την προστασία του λαϊκού εισοδήματος την κατάργηση της έμμεσης φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης και στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και την κατάργηση των διοδίων» που κατατέθηκε στη Βουλή των Ελλήνων στις 31/10/2008 και συνυπογράφεται από τα υπόλοιπα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός της,

Το εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων δεν πλήττεται μόνον από την ακρίβεια και την καθήλωση των εισοδημάτων, αλλά και από την συνεχή φορολογική επιβάρυνση με τους άμεσους και κυρίως τους έμμεσους φόρους, όπως για παράδειγμα με τον ΦΠΑ και μια σειρά άλλους ειδικούς φόρους που καλούνται να πληρώσουν.
Αντίθετα, η συνεχής μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων, τόσο από την σημερινή κυβέρνηση όσο και από τις προηγούμενες, παρά την συνεχή διεύρυνση της κερδοφορίας τους, παίρνει διαστάσεις σκανδάλου.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, το ΚΚΕ παίρνει την πρωτοβουλία με την παρούσα πρόταση νόμου, να προτείνει την κατάργηση της έμμεσης φορολογίας στα βασικά είδη που είναι απαραίτητα για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά και την κατάργηση των διοδίων.

[...]

Οι απώλειες που θα επέλθουν στα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού από τα παραπάνω μέτρα μπορούν να καλυφθούν από την αύξηση των συντελεστών φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων, από την επιβολή έμμεσης φορολογίας στα ναυτιλιακά καύσιμα, από την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ για τα είδη πολυτελείας και πλουτισμού, από την αύξηση της φορολογίας της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας.

Από τη μεριά του, ο Γκόρντον Μπράουν τόνισε σήμερα το πρωί απευθυνόμενος στην C(onfederation of) B(ritish) I(ndustry) conference οτι οι έκτακτες συγκυρίες απαιτούν έκτακτη δράση . Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η προκαταρκτική έκθεση για τον προϋπολογισμό του Ηνωμένου Βασιλείου, που δημοσιοποιείται σε λίγες ώρες (24/11, 17:30 ώρα Ελλάδας) προβλέπει (έκτακτη, προσωρινή) μείωση του ΦΠΑ από 17,5 σε 15%, καθώς και άυξηση της φορολογίας υψηλών εισοδημάτων (άνω των £150000) από 40 σε 45%.

Επισημαίνεται πάντως οτι ενδελεχής δημοσιογραφική έρευνα θα απαιτηθεί για να προσδιοριστεί καταπόσο τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα συμφωνούν με την συντηρητική αντιπολίτευση του Βρετανού πρωθυπουργού, με τον ίδιο ή με το τρίτο κόμμα της πολιτικής σκηνής της Βρετανίας, αυτό των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, οι οποίοι διαφωνούν και δίνουν βάρος στο να κλείσουν τα "παραθυράκια" των φοροαπαλλαγών.

Η γοητεία του κλασσικού

Συνέντευξη του επίτιμου στον Andrea Cangini για το "Quotidiano nazionale" (Il Giorno/Il Resto del Carlino/La Nazione), 23/10/2008. (New link 27/12/2017.) Ζητώ συγνώμη για τις αδυναμίες της μετάφρασης, που είναι πρόχειρη και από δεύτερο χέρι (αγγλικά). Κείμενο βασισμένο στη συνέντευξη δημοσιεύτηκε, με καθυστέρηση, στη γαλλική Libération της 21/11/2008. Το πρωτότυπο κείμενο εδώ (credits: HerrK)
Πρόεδρε Cossiga, νομίζετε οτι ο Berlusconi το παρατράβηξε με την απειλή χρήσης δύναμης των μονάδων Δημόσιας Τάξης εναντίον των φοιτητών;
Εξαρτάται: αν πιστεύει οτι είναι ο Πρωθυπουργός ενός δυνατού Κράτους, τότε όχι, είχε δίκιο. Αλλά καθώς η Ιταλία είναι ένα Κράτος αδύναμο, καθώς η αντιπολίτευση δεν είναι πλέον μονολιθική όπως ήταν κάποτε το Ιταλικό ΚΚ, αλλά το ψόφιο Δημοκρατικό Κόμμα, φοβάμαι οτι τα λόγια του δεν θα συνοδευθούν από πράξεις και οτι Berlusconi απλώς θα καταλήξει με αυγά στα μούτρα.

Τι θα έπρεπε να γίνει τώρα;

Εδώ που φτάσαμε, ο Maroni θα έπρεπε να κάνει ο,τι εγώ όταν ήμουν υπουργός Εσωτερικών.

Τι δηλαδή;
Καταρχήν, ν'αφήσει ήσυχους τους μαθητές του Γυμνάσιου... φαντάζεστε τι θα συμβεί αν ένα δεκάχρονο παιδί σκοτωθεί ή τραυματιστεί σοβαρά...

Ενώ οι φοιτητές;






Αφήστε τους να κάνουν ο,τι θέλουν. Αποσύρετε την αστυνομία από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, διαβρώστε το κίνημα βάζοντας προβοκάτορες έτοιμους για τα πάντα, και αφήστε τους διαδηλωτές για καμμιά βδομάδα, να σπάνε καταστήματα, να καίνε αυτοκίνητα και να δημιουργούν χαμό στους δρόμους.

Και μετά;

Τότε, με την κοινή γνώμη στο πλευρό σας, ο ήχος των σειρήνων των ασθενοφόρων θα πνίξει τις σειρήνες της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.

Με ποιά έννοια;

Με την έννοια οτι οι δυνάμεις του νόμου και τις τάξης θα σφαγιάσουν τους διαδηλωτές ανελέητα και θα τους στείλουν στο νοσοκομείο δεν θα δείξουν οίκτο και θα τους στείλουν όλους στο νοσοκομείο[*]. Μην τους συλλάβετε - οι δικαστές θα τους απελευθερώσουν αμέσως σε κάθε περίπτωση... βαράτε τους αλύπητα και ξυλοφορτώστε και τους δασκάλους τους που τους ξεσηκώνουν μαζί.

Και τους δασκάλους;
Πάνω απ'όλα τους δασκάλους. Όχι τους γηραιότερους βέβαια, τα νέα κορίτσια όμως ναι, και αυτά. Έχετε ιδέα της σοβαρότητας αυτού που συμβαίνει; Υπάρχουν δάσκαλοι που προσηλυτίζουν τα παιδιά και τα ενθαρρύνουν να διαδηλώνουν - αυτό είναι εγκληματική συμπεριφορά!

Αλλά συνειδητοποιείτε τι θα πουν στην Ευώπη αν γίνει κάτι σαν αυτό που προτείνετε; "Ο φασισμός επιστρέφει στην Ιταλία", θα πουν.
Τριχες, αυτός είναι ο δημοκρατικός δρόμος - να σβηστεί η φλόγα πριν απλωθεί η πυρκαγιά.

Ποιά πυρκαγιά;
Δεν υπερβάλλω όταν λέω οτι πραγματικά πιστεύω οτι η τρομοκρατία θα επιστρέψει να αιματοκυλίσει τους δρόμους της χώρας. Και δεν θέλω ο κόσμος να ξεχνά οτι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δε γεννήθηκαν στα εργοστάσια, αλλά στα πανεπιστήμια. Και οτι τα συνθήματα που χρησιμοποιούσαν, είχαν χρησιμοποιηθεί προηγουμένως από το φοιτητικό κίνημα και τα συνδικάτα της αριστεράς.

Οπότε πιστεύετε οτι η ιστορία είναι δυνατόν να επαναληφθεί;
Δεν είναι απλώς δυνατόν είναι πιθανόν. Γι αυτό λέω: ας μην ξεχνάμε οτι οι Ε.Τ. γεννήθηκαν γιατί η φλόγα δεν έσβησε στην ώρα της.


Ο ηγέτης του ΔΚ Veltroni είναι με τους διαδηλωτές.
Κοιτάξτε, ειλικρινά δε βλέπω τον Veltroni να βγαίνει στους δρόμους και να ρισκάρει να σπάσει το κεφάλι του. Είναι πιθανότερο να τον δείτε σε κανένα ιδιωτικό κλαμπ στο Σικάγο, να χειροκροτεί τον Obama.

Βέβαια, δε θα πάρει τους δρόμους με κανένα ραβδί στα χέρια, αλλά πολιτικά...
Πολιτικά, κάνει το ίδιο λάθος που έκανε το Ιταλικό ΚΚ όταν είχαν αρχίσει οι φασαρίες: υποστήριξε το κίνημα, αυταπατώμενος οτι θα μπορέσει να το ελέγξει, αλλά όταν έγινε κι ο ίδιος στόχος, όπως αναμενόταν να συμβεί, μετάνοιωσε. Η λεγόμενη σκληρή γραμμή που υιοθέτησε ο
Andreotti, ο Zaccagnini κι εγώ είχε προταθεί από τον Berlinguer... Αλλά σήμερα έχουμε το ΔΚ, ένα εκτόπλασμα που καθοδηγείται από άλλο εκτόπλασμα. Κι αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίον ο Berlusconi θάπρεπε να είναι πιό προσεκτικός.

[*] Απόδοση σύμφωνα με το αυθεντικό ιταλικό κείμενο (σβησμένη η μετάφραση από το αγγλικό κείμενο). Ευχαριστώ τον ανώνυμο σχολιαστή για την επισήμανση, όπως και για τη διόρθωση που ήδη έχει γίνει στη φράση με κόκκινο.

UPDATE 12/12: Οι δηλώσεις Cossiga έγιναν η αφορμή να κατατεθεί από τον Giusto Catania η παρακάτω ερώτηση προς την ευρωπαϊκή επιτροπή :

Σε συνέντευξη που έδωσε στις 23 Οκτωβρίου στην εφημερίδα «Il Resto del
Carlino», ο Francesco Cossiga, πρώην Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, πρώην
Πρόεδρος της Γερουσίας, πρώην Πρωθυπουργός και πρώην υπουργός Εσωτερικών, καθώς και ισόβιος γερουσιαστής, προέβη σε ορισμένες δηλώσεις που προξενούν ανησυχία και διαγράφουν μια πραγματική αντιδημοκρατική και βίαιη στρατηγική καταστολής της δημοκρατικής αντιπαράθεσης που εκφράζεται με ελεύθερες και ειρηνικές διαδηλώσεις. Στη συνέντευξη (η οποία επισυνάπτεται πλήρης) ο πρώην υπουργός Εσωτερικών συνιστά στον σημερινό ομόλογό του να «πράξει αυτό που έπραξα εγώ όταν ήμουν υπουργός Εσωτερικών», δηλαδή «να εισχωρήσει στο κίνημα με μυστικούς πράκτορες» και να αφήσει έτσι τους διαδηλωτές να περάσουν «δια πυρός και σιδήρου την πόλη». Στη συνέχεια δηλώνει ότι οι αστυνομικές δυνάμεις «δεν πρέπει να δείξουν οίκτο» και «να τους στείλουν όλους στο νοσοκομείο», «να τους ξυλοκοπήσουν και να ξυλοκοπήσουν και τους καθηγητές που τους υποθάλπουν».
Από το ύψος του σημερινού του αξιώματος, ο γερουσιαστής Cossiga δεν αποδεικνύει απλώς ότι είναι ένα αντιδημοκρατικό στοιχείο στα ιταλικά δημοκρατικά όργανα,
χωρίς κανέναν σεβασμό για το κράτος δικαίου, αλλά και ότι υπήρξε ένας υπουργός Εσωτερικών που υπέθαλψε τις κοινωνικές συγκρούσεις και τη βία και μάλιστα σε μια πολύ ευαίσθητη ιστορική περίοδο για την Ιταλία (την περίοδο της απαγωγής Μόρο και της τρομοκρατίας). Υπάρχουν εξάλλου σαφείς αποδείξεις της εφαρμογής αυτής της θεωρίας το 1977, όταν διατελούσε υπουργός Εσωτερικών. Οι πολλοί και σημαντικοί θεσμικοί ρόλοι που κατέλαβε εκτείνονται σε μια σημαντική χρονική περίοδο (από το 1976έως το 1992) για την ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας καιτον καθιστούν έναν από τους πρωταγωνιστές αυτής της περιόδου. Τέλος, η εφαρμογή του εγκληματικού αυτού σχεδίου γίνεται εύκολα αντιληπτή και στην αντιμετώπιση της Αντιδιάσκεψης της Γένοβας (G8) το 2001.
Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι τέτοιες δηλώσεις από έναν σημαντικό πρωταγωνιστή της ιταλικής πολιτικής ζωής είναι επικίνδυνες και μπορούν να προτρέψουν σε πράξεις βίας και καταστολής της κοινωνικής αντιπαράθεσης; Δεν θεωρεί ότι η σημερινή κατάσταση στις μεγάλες φοιτητικές και κοινωνικές διαδηλώσεις μπορεί να αντιμετωπιστεί με επικίνδυνο για τα θεμελιώδη δικαιώματα τρόπο; Τέλος, δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι θα ήταν σκόπιμο να διεξαγάγει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της σχετικής κατάστασης στην Ιταλία και ειδικότερα όσον αφορά τις μεθόδους αντιμετώπισης των κοινωνικών συγκρούσεων εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας;

Είναι βέβαια λίγο γελοίο να εγκαλείται ο επίτιμος κυρίως για το οτι ομολόγησε ὀσα ομολόγησε, αλλά μια ενδεχόμενη απάντηση της κοιναγορίτικης επιτροπής, θα έχει πλάκα...
Η είδηση από σχόλιο του Darthiir the Abban στο "ιστολόγιο".

Go(o)dfellas

Ευχόμαστε στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, να ζήσει, και να χειριστεί με σοφρωσύνη την παγκόσμια υποχώρηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για τον οποίον ευχόμαστε νέες, αμετάκλητες ήττες.

Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης (συνέχεια)

Η περιγραφή του χαρακτήρα και του ειδικού ρόλου των Government Sponsored Enterprises (GSE) στη στεγαστική πίστη στις ΗΠΑ ξεφεύγει από τα πλαίσια του σημειώματος - ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει εδώ για λεπτομέρειες. Ας συγκρατήσουμε οτι πρόκειται για οργανισμούς με ιδιωτικά κεφάλαια που παρέχουν ασφάλειες για στεγαστικά δάνεια με κάποιου είδους κυβερνητική εγγύηση. Οι οργανισμοί αυτοί ιστορικά προήλθαν από το στενό δημόσιο τομέα και η χρηματοδότησή τους γινόταν μέσω του προϋπολογισμού των ΗΠΑ.

Τα στεγαστικά ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ χωρίζονται χοντρικά σε τρεις κατηγορίες. Αυτές δεν αντιστοιχούν άμεσα στον πραγματικό βαθμό της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, αλλά στον τύπο της ασφάλειας του δανείου και κατά συνέπεια στους όρους του.

Τα "καλά" (A-paper ή Agency mortgages) είναι αυτά που εγγυώνται οι GSE και οι λήπτες τους πληρούν ορισμένα αυστηρά κριτήρια, χονδρικά τα εξής:
1) Απόδειξη εισοδημάτων (εφορία, δελτίο μισθού) και περιουσιακών στοιχείων, τέτοιων που το χρέος ν'αντιστοιχεί σε το πολύ 35% των εισοδημάτων
2) Συνεισφορά τουλάχιστο 20% της αξίας του ακινήτου από το δανειολήπτη
3) Καλή προϊστορία δανειοληψίας (που προκύπτει από κάποιες τυποποιημένες μεθοδολογίες αξιολόγησης των credit records του δανειολήπτη)
4) Πλαφόν στο ύψος του δανείου (γύρω στα 420000$ για απλή οικογενειακή κατοικία)

Μια δεύτερη κατηγορία δανείων, τα Alt-A mortgages είναι αυτά που δεν πληρούν όλους τους παραπάνω όρους. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το μέρος τους που έλαβαν όσοι δεν πληρούν το 1), δηλ. δεν αποδεικνύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα εισοδήματά τους, και αντί γι αυτό κάνουν μια υπεύθυνη δήλωση ή καταθέτουν μια επιστολή του λογιστή τους (τα λεγόμενα low doc mortgages).

Η τρίτη κατηγορία, τα λεγόμενα subprimes, αφορούν ακόμα μεγαλύτερες αποκλίσεις από τη συμόρφωση με τα 4 κριτήρια. Τυπικές περιπτώσεις αφορούν δανειολήπτες με προσωπική χρεωκοπία κατά το παρελθόν, πολύ χαμηλό εισόδημα σε απόλυτες τιμές κτλ. Συχνά, καμμία τεκμηρίωση δεν χρειάζεται για τη λήψη ενός τέτοιου δανείου.

Σημειώνουμε εδώ οτι
α) συχνά το ίδιο πρόσωπο μπορεί να έχει λάβει ενυπόθηκα δάνεια περισσότερων κατηγοριών, διαδοχικά ή και ταυτόχρονα.
β) υπάρχει τεράστια ποικιλία στον τύπο εξυπηρέτησης και τον τύπο του δανεισμού, ειδικά στα alt-a και τα subprimes. Το πιό εξωτικό φαίνεται οτι είναι το δάνειο αρνητικής απόσβεσης, όπου αν μια δόση δεν πληρώνεται καθόλου ή εξυπηρετείται μερικώς, παρέχεται το υπόλοιπο αυτόματα ως έξτρα δάνειο...

Συντηρητικά, "ασφαλή" δάνεια λοιπόν υπήρχαν. Οι GES τα ασφάλιζαν και το σύστημα φαινόταν να λειτουργεί με επιτυχία. Ωστόσο, μεγάλη κατηγορία του πληθυσμού είχε υπερβολικά χαμηλά και υπερβολικά αβέβαια εισοδήματα ώστε να μπορεί να καταναλώσει αλά αμερικάνικα, ακόμη και για να μπορεί να προσπελάσει το όνειρο της ιδιόκτητης κατοικίας. Δεν είναι μόνο το εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα που θα αντιμετώπιζαν οι ΗΠΑ αν απέκλειαν με εξωοικονομικά μέσα το τμήμα αυτό του πληθυσμού από τη στέγη. Είναι και οτι η κρίση θα ερχόταν μια ώρα αρχύτερα, από τη μείωση της ζήτησης. Η χαλάρωση των κανόνων δανεισμού ήταν λοιπόν μονόδρομος, και η δημιουργία μιας δεύτερης αγοράς πιό χαλαρών δανείων η μόνη λογική λύση.

Όταν γιγάντωνε αυτή η αγορά, οι ψευτοηθικολόγοι της σοσιαλδημοκρατίας που καταριώνται τώρα την απληστεία των γιάπηδων (και παραδόξως δεν ζητούν ευθύνες πχ από τους μετόχους των κεφαλαίων που χειριζόταν όλο αυτό το προσωπικό, με ρητή εντολή για μέγιστα κέρδη), εκστασιάζονταν με το "μάγο Γκρήνσπαν"...

Η αβεβαιότητα των εισοδημάτων επέτεινε την κρίση "εξ επαγωγής" ως εξής: λόγω αυτής, οι τράπεζες παρείχαν κίνητρα (μικρές ή καθόλου ποινές) για την ταχύτερη αποπλήρωση των στεγαστικών. Πράγματι, μετά την καλή συγκυρία των τελευταίων χρόνων, παρατηρήθηκε κύμα αποπλήρωσης το 2003, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να κυνηγάν καινούργιους πελάτες για τη διασφάλιση της κερδοφορίας τους, και να παίρνουν - αναγκαστικά - μεγαλύτερα ρίσκα. Η ουσιαστική μείξη των δύο αγορών επήλθε λοιπόν ως μηχανική συνέπεια της επιδίωξης μεγιστοποίησης των κερδών, και των διαδοχικών μέτρων απελευθέρωσης της αγοράς που είχαν έλθει να υποστηρίξουν αυτήν την κίνηση. Πολύ απλά, αν κάποιος αρνιόταν ν'αγοράσει προϊόντα βασισμένα σε σαμππράιμς, έχανε - κι όποιος έχανε θα έβλεπε και τα κεφάλαιά του να μεταναστεύουν, δηλαδή ν'αδυνατίζει η θέση του, θα έπεφτε σε κρίση ή/και θα εξαγοραζόταν από κάποιον με ισχυρότερη θέση και καλύτερη κερδοφορία χάρις ακριβώς στην αντίπαλη στρατηγική. Αυτό αφορά εξίσου και τις GES.

Οι "αρχικές συνθήκες" λοιπόν, για να πάρουμε τα πράγματα περίπου από "το σπάσιμο της φούσκας" του NASDAQ, μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

α) πάγια πολιτική ενθάρρυνσης των νοικοκυριών για απόκτηση κατοικίας (έκπτωση από το φορολογητέο εισόδημα των τόκων και ίσως μέρος του στεγαστικού δανείου)

β) αβεβαιότητα και χαμηλά εισοδήματα για σημαντικό μέρος του πληθυσμού, αλλά με αισιόδοξες προοπτικές χάρις στους ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας, ιδιαίτερα το αναπτυξιακό μπουμ ορισμένων περιοχών.

γ) χαμηλές προσδοκίες μικροεπενδυτών για γρήγορα κέρδη από το χρηματιστήριο

δ) δυναμική αύξησης του πληθυσμού

ε) φθηνό χρήμα για δάνεια κατοικίας, χάρις στις πρακτικές τιτλοποίησης (δημιουργία δευτερογενούς αγοράς ασφαλειών ενυπόθηκων δανείων) που έλυσε το πρόβλημα της έλλειψης κεφαλαίων της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90.

Είναι προφανές οτι η κωδικοποίηση αυτή συνιστά δραστική απλοποίηση των φαινομένων, ωστόσο αρκεί για να κατανοήσει κανείς τη δημιουργία ενός κύκλου "θετικής ανάδρασης" στην αγορά κατοικίας: τα νοικοκυριά ζητούσαν σπίτια, οι τράπεζες χρηματοδοτούσαν, οι κατασκευαστές παρέδιδαν, οι τράπεζες διεύρυναν την προσφορά τους αφού η μπίζνα ήταν κερδοφόρα, οι κατασκευαστές ανέβαζαν τις τιμές αφού υπήρχε φτηνό χρήμα (κι έχτιζαν κι άλλο για να προλάβουν τη ζήτηση), πράγμα που ικανοποιούσε και τους αγοραστές αφού ανέβαινε η αξία του ακινήτου τους, αυτό προσέλκυε κι άλλα νοικοκυριά που ζητούσαν κι άλλα σπίτια κοκ.

Ο ρυθμός διεύρυνσης του κύκλου αντιστοιχούσε περίπου στο ρυθμό αύξησης της μέσης τιμής ανά "μονάδα" κατοικίας.

Στο προηγούμενο σημείωμα, στηρίχθηκε η άποψη οτι αυτό που αρχικά έριξε τις τις τιμές, ήταν η υπερπροσφορά κατοικίας.

Πώς όμως η πτώση των τιμών επέδρασε κατόπιν στο σύνολο του κύκλου;
Όπως παρατηρούμε στο παρακάτω διάγραμμα, η απότομη αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών δανείων κατοικίας (στις ΗΠΑ καταγράφονται ως τέτοιες όσες καθυστερούνται πάνω από 90 μέρες από την ημερομηνία της απαίτησης) ξεκινάει λίγο πριν την αύξηση της ανεργίας, και μάλιστα από την εποχή όπου αυτή βρισκόταν ακόμη σε φθίνουσα δυναμική.

Αντίθετα, η τρέχουσα μείωση των τιμών και η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών συμβαίνουν σχεδόν συγχρονισμένα:

Υποθέτουμε λοιπόν εκτός από τις πάμπολλες προσωπικές τραγωδίες που κρύβονται πίσω από τις αδυναμίες εξυπηρέτησης δανείων, ένας επιπλέον παράγοντας ήταν και η ορθολογική απόφαση όσων βρέθηκαν σε αρνητική ισοτιμία (δηλ. με δανειακές υποχρεώσεις μεγαλύτερες από την αξία του ακινήτου για το οποίο χρεώθηκαν), να εγκαταλείψουν την αποπληρωμή με συνέπεια να περιέλθει η υποθηκευμένη κατοικία στην τράπεζα. Δημιουργήθηκε έτσι ένα είδος θετικής ανάδρασης για τον αντίστροφο κύκλο, αυτόν της μείωσης των τιμών: περισσότερα σπίτια στις τράπεζες, σημαίνει περισσότερα σπίτια απούλητα, άρα νέα υπερπροσφορά και συνεπώς νέα πτώση τιμών...

Η υπόθεση αυτή ενισχύεται από τα δεδομένα του παρακάτω διαγράμματος:

Παρατηρούμε οτι η αύξηση των ληξιπρόθεσμων ξεκινά την ίδια περίοδο για τα Agency και για τα subprime mortgages, και είναι φυσικά υψηλότερη στα δάνεια με μεταβλητό επιτόκιο, που ακριβαίνουν περισσότερο την ίδια περίοδο.

Η ιστορία αυτή θα ήταν συνηθισμένη, αν δεν έφερνε πίσω της το βυθισμένο μέρος του παγόβουνου, τους τίτλους των ασφαλειών των δανείων και τα τριτογενή και παράγωγα προϊόντα που συνδέονται με αυτούς (ας μας συχωρεθεί ξανά η λειψή γνώση της σχετικής αργκό). Για του λόγου το αληθές, τα παρακάτω διαγράμματα είναι αρκετά διαφωτιστικά:

Τα ποσοστά των ληξιπρόθεσμων είναι σημαντικά χαμηλότερα για δάνεια που στηρίζονται από τις GSE σε σχέση με τα υπόλοιπα. Η κατάρρευση των δύο "γιγάντων" λοιπόν, δεν οφείλεται στα δάνεια που ασφάλισαν, αλλά στα λοιπά προϊόντα που αγόρασαν από τρίτους...

Έτσι λοιπόν τα φαινόμενα της δημιουργίας της τρέχουσας κρίσης, αν εξεταστούν έστω και αποσπασματικά, αλλά με προσήλωση στα γεγονότα, δείχνουν οτι η πραγματική αμερικανική καπιταλιστική οικονομία, με τις τόσες συμφύσεις κράτους και κεφάλαιου, τους πολύπλοκους ρυθμιστικούς μηχανισμούς, τη σοφή πολιτική αποφυγής της κοινωνικής έκρηξης και εγγύησης του δικαιώματος συμμετοχής στο αμερικανικό όνειρο, είναι σήμερα άρρωστη όχι από την αφροσύνη και την ανευθυνότητα όσων κρατούν το τιμόνι της, αλλά από την απλή λειτουργία της, σύμφωνα με τους αναπόδραστους νόμους που τη διέπουν.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε (πιθανότατα) θα είναι η τελευταία. Κάθε κρίση δε, καταλήγει στο να φέρει στο προσκήνιο τη συμπυκνωμένη οικονομία, την πολιτική.

Σε αυτό το πλαίσιο βέβαια κινούμαστε σήμερα. Η πολιτική επεμβαίνει, για να ξαναβάλει μπροστά τους απορρυθμισμένους κύκλους, ενισχύοντας τον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του συστήματος, βαθαίνοντας άλλες κόντρες και βάζοντας την ανθρωπότητα σε νέες περιπέτειες.

Ακούγονται ξύλινα όλ'αυτά; Φοβάμαι οτι δε θα μπορέσει κανείς να ξεφύγει από αυτήν την ορολογία αν θέλει ν'ασχοληθεί με την πραγματικότητα. Δεν μπορούσε ποτέ άλλωστε, ήδη από τις αρχές του "μικρού εικοστού αιώνα".

(Ορισμένοι καμώνονται οτι ανακαλύπτουν σήμερα τον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι που δεν θέλουν να θυμούνται ούτε καν την πρόσφατη κρίση των Savings&Loan associations - την αρχή της δεκαετίας του 1990 - που είχε ξεπεραστεί με την πληρωμή 325 δις $ από την αμερικανική κυβέρνηση, που πέρασαν στο έλειμμα του προϋπολογισμού και πληρώθηκαν από τον αμερικανό φορολογούμενο είτε άμεσα είτε με επιβάρυνση του δανειακού κόστους).

Αλλά ας περάσουμε στην εξέταση των μέτρων που λαμβάνουν κυβερνήσεις και κεντρικές Τράπεζες για τη σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που διαφέρει τάξεις μεγέθους σε καθολικότητα, εξάπλωση και σημασία από την τοτινή.

Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης

Είναι βέβαιο οτι δε θα χρειαστεί κανείς να περιμένει ώστε να δημιουργηθεί η αναγκαία «ιστορική απόσταση», για να μπορέσει ν’ανιχνεύσει το χρόνο εκδήλωσης της τρέχουσας κρίσης: είναι ήδη γνωστό οτι, αν και μονιμοποιήθηκε στην ατζέντα της δημοσιογραφικής επικαιρότητας από το τέλος του καλοκαιριού του 2008, οι οικονομολόγοι των τραπεζών τη γνώριζαν τουλάχιστο από το 2006. Οι κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών της υπερδύναμης, από το 2004. Οι κοινωνιολόγοι, από ακόμη νωρίτερα.

Έπρεπε όμως να περιμένουμε μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη 2008, για να δούμε τον παροξυσμό της, που σηματοδοτήθηκε από τη χρεωκοπία της Lehman Brothers κι έκανε πλανητάρχες, θησαυροφύλακες, βαλέδες και λακέδες να τρέχουν σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα και ν’αποφασίζουν και να εφαρμόζουν σχέδια που ποδοπατούν τα ιερά και τα όσια του μέχρι τότε τηρούμενου νεοφιλελεύθερου δόγματος.

Έκτοτε, η ταχύτητα των εξελίξεων είναι τέτοια, που ήταν φυσικό να δημιουργήσει αρχικά ένα κενό ιδεολογικής τεκμηρίωσης, δικαιολόγησης, ερμηνείας, ακόμα και απλής εκλογίκευσης των κρατικών αποφάσεων για τις σημαντικότερες οικονομίες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Παρ’όλ’αυτά, οι οπαδοί του καπιταλιστικού συστήματος, είτε νεοφιλελεύθερης είτε σοσιαλδημοκρατικής κοπής, θορυβούν καθημερινά στο δημόσιο χώρο με άρθρα, αναλύσεις, θέσεις περί κρίσης – με κοινό χαρακτηριστικό την αποδέσμευση από οποιαδήποτε υποχρέωση λογικής συνέπειας, πράγμα θεμελιωδώς αναγκαίο, δεδομένης της αβεβαιότητας που υπάρχει για το ποία θα είναι τα αμέσως επόμενα «έκτακτα» μέτρα που θα κληθούν να δικαιολογήσουν/αναλύσουν.

Η χαρά κάθε λογικού ελεύθερου πνεύματος θα ήταν να επισημάνει και να κριτικάρει αυτές τις αντιφάσεις. Κάτι τέτοιο όμως θα ταίριαζε μάλλον σε εξωτερικούς παρατηρητές των παγκόσμιων εξελίξεων, που αγγίζουν όλους μας. Όσοι λοιπόν ζούμε την κρίση από την πλευρά της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, των εργαζομένων, ενδιαφερόμαστε πιό πολύ να κατανοήσουμε τα συγκεκριμένα αίτια και το μηχανισμό εκδήλωσης της κρίσης αυτής. Η εγκυρότητα των όσων λέγονται και γράφονται για την κρίση, θα μπορούσε κατόπιν εύκολα ν’αποτιμηθεί στο φως μιας τέτοιας εξέτασης, για την οποία είναι αρκετή η αρετή της στοιχειώδους φιλαλήθειας.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα στοιχειώδη:

• είναι κοινά παραδεκτό οτι το φαινόμενο της τρέχουσας κρίσης, εκδηλώθηκε καταρχήν ως κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και πιό συγκεκριμένα της αγοράς κατοικίας στις ΗΠΑ, που προκάλεσε κρίση στις Τράπεζες με ενεργητικά που εξαρτώνταν από την αγορά αυτή (στεγαστικά δάνεια και σχετικά προϊόντα – ασφάλειες δανείων, «δευτερογενείς» αξίες κτλ – ας μας συχωρεθεί η λειψή γνώση της σχετικής αργκό.)
• Σε δεύτερη φάση, το φαινόμενο εξελίχθηκε σε ντόμινο χρεωκοπιών ασφαλιστικών και πιστωτικών οργανισμών, με επαγόμενο χαρακτηριστικό την γενικευμένη αδυναμία εκτίμησης της ποιότητας των κεφαλαίων τους, πράγμα που έφερε με τη σειρά του δυσπιστία στις αγορές, που εκφράστηκε καταρχήν στο διατραπεζικό δανεισμό αλλά και στην επιχειρηματική και καταναλωτική πίστη – με τελική συνέπεια την ύφεση στην οικονομική δραστηριότητα.
• Σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνουν χώρα οι μεγάλης κλίμακας οικονομικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και των κεντρικών Τραπεζών, και εξαγγέλονται πρωτοβουλίες για νέο παγκόσμιο ρυθμιστικό πλαίσιο των καπιταλιστικών οικονομιών.

Πίσω στην αρχή λοιπόν:

Τα στατιστικά δεδομένα, οδηγούν στην υπόθεση εργασίας της υπερπροσφοράς στέγης: πράγματι, παρατηρούμε οτι ως ποσοστό του αμερικανικού ΑΕΠ, η κατασκευή κατοικιών περνά το 2006 από ελαφρά αυξανόμενο σε ισχυρά φθίνοντα ρυθμό, ενώ την περίοδο λίγο πριν τη μεταβολή του ρυθμού, αυξάνεται απότομα το ποσοστό των άδειων και προς πώληση σπιτιών.


Ακολουθώντας την μοντελοποίηση του [1], απ’όπου δανειζόμαστε και τα στοιχεία αυτού του σημειώματος (οι αντίστοιχες πηγές μπορεί να βρεθούν στο ίδιο άρθρο), μπορούμε να θεωρήσουμε κατά την περίοδο t το «επιθυμητό απόθεμα» σε κατοικίες Ht* ως πολυγραμμική συνάρτηση του πληθυσμού POPt και του κατακεφαλήν εισοδήματος Yt , με το συντελεστή α να εκφράζει το ποσοστό μετατροπής του εισοδήματος του πληθυσμού σε στέγη. Αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η απλουστευμένη αξιακή μορφή της κοινωνικής ζήτησης σε στέγαση, ανεξάρτητα από τις μορφές ικανοποίησής της. Υποθέτουμε οτι το μέσο μέγεθος νοικοκυριού δεν αλλάζει, τουλάχιστο σε αυτήν τη χρονική κλίμακα, όπως και οι τιμές. Η διαφορομορφή της πρώτης σχέσης, μας δίνει τη μεταβολή, χρόνο με χρόνο, του επιθυμητού αποθέματος κατοικιών ΔHt*, συναρτήσει της μεταβολής του πληθυσμού ΔPOPt και της μεταβολής του κατακεφαλήν εισοδήματος ΔYt.


Μπορούμε στη συνέχεια να περιγράψουμε πώς μεταβάλλεται το πραγματικό απόθεμα κατοικιών Ht, σε σχέση με το «επιθυμητό». Η εύλογη υπόθεση είναι οτι έχουμε μερική κάλυψη της απόκλισης από το επιθυμητό την προηγούμενη χρονιά (παράμετρος προσαρμογής γ), μερική κάλυψη του επιθυμητού της τρέχουσας χρονιάς (παράμετρος β) και μια συνιστώσα που εκφράζει την απαξίωση του αποθέματος της προηγούμενης χρονιάς (παράμετρος δ):


Η παράμετρος της απαξίωσης μπορεί να προσδιοριστεί από τα δεδομένα της στατιστικής υπηρεσίας, όπως και η ποσοστιαία μεταβολή του πληθυσμού (γύρω στο +1% την περίοδο 2000-2006 στις ΗΠΑ) και η ποσοστιαία μεταβολή του κατακεφαλήν εισοδήματος (+1,4%, την ίδια περίοδο). Μπορούμε λοιπόν να εκτιμήσουμε και τις υπόλοιπες παραμέτρους α, β, γ, ζητώντας την προσαρμογή μεταξύ των στατιστικών δεδομένων της κατασκευαστικής δραστηριότητας στον τομέα των κατοικιών, ως ποσοστό του ΑΕΠ ( ΔHt /GDPt όπου GDPt =POPtYt ), και του ιδίου ποσοστού όπως δίνεται από την παρακάτω εξίσωση, που παράγεται από τις δύο προηγούμενες:


Εδώ Δgdpt , Δpopt και Δyt σημαίνουν ποσοστιαίες μεταβολές του ΑΕΠ, του πληθυσμού και του κατακεφαλήν εισοδήματος αντίστοιχα.
Αν λοιπόν υπολογίσουμε τις τιμές των παραμέτρων ώστε να ταιρίαζει η καμπύλη μεταβολής αυτής της ποσότητας από το 1972 ώς το 2000, η τελευταία εξίσωση θα προέβλεπε για την περίοδο 2000-2006 περίπου 3,8% του ΑΕΠ των ΗΠΑ να πηγαίνει κάθε χρόνο σε κατασκευή κατοικιών. Η στατιστική όμως δίνει, για την ίδια περίοδο, 4,9%. Αυτή η απόκλιση εκφράζει ακριβώς την υπερπροσφορά κατοικίας στις ΗΠΑ από το 2000 ως το 2006 και επιβεβαιώνει την αρχική υπόθεση εργασίας.




Πριν λοιπόν από την κατάρρευση των σαμπ-πράιμ, πριν το ξέσπασμα της κρίσης που οδήγησε στη χρεωκοπία και την αδυναμία αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων σημαντικού αριθμού νοικοκυριών, υπήρξε η υπερπροσφορά, που ορισμένοι αδιόρθωτοι, δογματικοί μαρξιστές επιμένουν να βλέπουν βαθύτερα, ως μορφή εκδήλωσης της υπερσυσσώρευσης.

Μένει τώρα να μάθουμε, γιατί και μέσω ποιών μηχανισμών η αγορά συμπεριφέρθηκε έτσι. Στον πιό ολοκληρωμένο καπιταλισμό, τι τους έπιασε να χτίζουν φρενιτωδώς σπίτια;

Η αποκλίνουσα από τη λογική συμπεριφορά, οφείλεται άραγε στη διαστροφή του πνεύματος του υγειούς καπιταλισμού από το λαϊκισμό των πολιτικών, όπως ισχυρίζονται οι πάλαι ποτε παραμυθάδες του νεοφιλελευθερισμού, ή μήπως στην παρά φύσιν ασέλγεια της Γουώλ Στρήτ στο κοινωνικό σώμα του φυσιολογικού καπιταλισμού , όπως ωρύονται οι ψευτοηθικολόγοι εντεταλμένοι της σοσιαλδημοκρατίας;
Ας συνεχίσουμε τη διερεύνηση των ευρημάτων και του ιστορικού.

[1] Luci Ellis, The housing meltdown: Why did it happen in the United States? BIS Working Papers No 259 , Sept. 2008.

Η ζωή των άλλων

Yamata...

Η χρεωκοπία της Yamato είναι εμβληματική της παγκοσμιότητας και της οικονομικής καθολικότητας της καλπάζουσας κρίσης. Οι ρυθμοί της όξυνσης της κρίσης είναι τέτοιοι που, Κράτος και Κεφάλαιο παίρνουν σπασμωδικές αποφάσεις μείζονος σημασίας χωρίς οι ιδεολογικοί και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους να προφταίνουν να προετοιμάσουν στοιχειωδώς το έδαφος. Δρούμε τώρα εμείς, και βρείτε κάτι να τα μπαλώσετε, είναι η παραγελλιά.

Ο "πάπας" των Γάλλων οικονομολόγων Φιτουσί, μίλησε πρώτος πριν από λίγες βδομάδες για το ενδεχόμενο προσωρινής εθνικοποίησης ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος στις βασικότερες (καπιταλιστικές οικονομίες), επικαλούμενος το "μίνι" ιστορικό προηγούμενο της Νότιας Κορέας τη δεκαετία του 90. Λίγες μέρες μετά, ο κ. Ντάρλιγκ (sic!) ανακοίνωνε τη μερική εθνικοποίηση του βρετανικού πιστωτικού συστήματος, ο κ. Πώλσον έσπευδε να σημειώσει οτι και το σχέδιο που φέρει το όνομά του τού παρέχει τη διακριτική ευχέρεια για παρόμοιες ενέργειες. Μέσα σε δέκα μέρες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έφτυσε πάνω στο προηγούμενο ανακοινωθέν της, εκτιμώντας πως, παρελθόντος του δεκαημέρου, κίνδυνος πληθωρισμού δεν υφίσταται και τα επιτόκια μπορούν να χαμηλώσουν.

Στην πουτινική καπιταλιστική Ρωσσία, ελέγχουν την πτώση του χρηματιστηρίου με... χάρτγουεαρ: κατεβάζουν το γενικό όποτε το πράγμα ξεφεύγει (πεντέξι φορές πρόσφατα), καλοβλέπουν δε την εξαγορά της Ισλανδίας, η οποία στα μάτια των βρετανών υποβαθμίζεται, από νατοϊκό εταίρο σε rogue state.

Στην Ευρώπη, ο καθένας είναι για τον εαυτό του. Στις ΗΠΑ, ούτε καν αυτό: κάποιοι ψελλίζουν οτι εκτός απ' τα subprimes, σάπια είναι κι άλλα τόσα alt-a mortages, δάνεια δηλαδή που συνάφθηκαν με τις τράπεζες μέσω ελευθεροεπαγγελματιών υπεργολάβων.

Τέτοια ακούει συνέχεια ο αναγνώστης αυτού του σημειώματος. Αντίθετα, δεν είναι τόσο εύκολο πράγμα να πέσει σε κάποια απόπειρα ψύχραιμης, ολοκληρωμένης και εμπεριστατωμένης ανάλυσης για τα τεκταινόμενα. Κι αυτό, παρά τις σχετικές προσφορές που του διαφημίζονται με φωνασκία και ενοχλητικότητα αντάξια των κραχτών μπροστά από τουριστοταβέρνες. Είναι κι αυτό ένα από τα παρεπόμενα της κρίσης: πολλά παραμύθια στα αζήτητα, πολλοί παραμυθάδες χωρίς δουλειά... γεμίσαμε "δοκιμαστικά" για τις νέες σκληρότατες οντισιόν. Γράφει λοιπόν ο κ. Φουκουγιάμα για την κρίση, μέχρι κι ο κ. Μίχας...
Καλή η διασκέδαση, και λίγη χαιρεκακία επιτρέπεται - αρκεί να μην τρώει πολύ χρόνο - αλλά πού θα διαβάσω κάτι σοβαρό για την κατάσταση; αναρωτιέται όποιος προσπαθεί να βγάλει μιαν άκρη. Έχουμε να προτείνουμε γι αυτό, μια δοκιμασμένη και ανατρεπτική λύση: ο καθένας να σκεφτεί από μόνος του για μια φορά, με βάση τα γεγονότα και τη θέση του σ'αυτά, οργανώνοντας τα ερωτήματά του, εκτιμώντας την αξιοπιστία όσων μιλούν τώρα, με βάση αυτά που έχουν ήδη διακινήσει και διακονήσει...

UPDATE 20/10 Είχαμε προειδοποιήσει από το προηγούμενο ποστ, οτι κυκλοφορεί η εκτίμηση περί ανεπαρκείας του πακέτου Πώλσον. Ιδού η επιβεβαίωση Θα έχουμε τη χαρά να επισημάνουμε κι άλλες επαληθεύσεις εκτιμήσεων που διατυπώθηκαν εδώ, αλλά σιγά-σιγά, histoire de faire durer le plaisir...

Κλικ για επίκαιρο άσμα

Big Apple is in the worm

Απορρίφθηκε από το αμερικανικό κογκρέσσο (κάτω Βουλή) το σχέδιο Πώλσον, κυρίως λόγω της ψήφου ρεπουμπλικάνων βουλευτών.

Ταυτόχρονα, ακούγεται όλο και περισσότερο οτι η παρέμβαση που προέβλεπε το σχέδιο είναι ήδη ανεπαρκής.

Μετά τη Wachovia στις ΗΠΑ, τη Bradford & Bingley στη Βρετανία, τη Fortis του Μπενελούξ, τη Hypo Real Estate στη Γερμανία, και (σχεδόν) τη γαλλο-βελγική Dexia, όλοι αναρωτιούνται ποιές θα είναι οι επόμενες χρεωκοπίες, και ποιά η πραγματική τάξη μεγέθους της κρίσης: μήπως αυτή του αμερικανικού χρέους;

(Ερώτηση του συντάκτη: και πότε θα γράψω αυτό το μπιλιέτο για την Οσσετία;...)

UPDATE 2/10, 06:05 GMT+1: Ψηφίστηκε από τη Γερουσία, 74-25, το σχέδιο με μερικές επουσιώδεις αλλαγές (κρατική εγγύηση για αποταμιεύσεις 250 χιλ. $ το κεφάλι, αντί για 100 στο αρχικό σχέδιο, φορολογικές βοήθειες σε μικροεπιχειρήσεις και - γενικότερα - θύματα τυφώνων, κάποια φιλολαϊκά φτιασιδώματα δηλαδή). Περνάει πάλι από την "κάτω Βουλή" Παρασκευή.
Εν τω μεταξύ, νέα ονόματα προστίθενται καθημερινά στη λίστα των "προβληματικών" ή στη λίστα των φημολογούμενων ως τέτοιων. Γράψτε εκεί τη γερμανική Dresner Bank, την άνευ συστάσεων General Motors...

Lehman Brothers

Κυκλοφόρησε η είδηση για κήρυξη χρεωκοπίας. Μα, τι κάνει το Κράτος;

UPDATE: Σώζει την AIG. Γενικά αυτές τις μέρες διοχετεύεται σε "προβληματικές" κάθε είδους, πακτωλός δισεκατομμυρίων "του φορολογούμενου πολίτη". Και έπεται συνέχεια...

(
Το μπλογκ έχει αναφερθεί εγκαίρως στις "τεκτονικές κινήσεις" στις οποίες υποβάλλει η τρέχουσα καπιταλιστική κρίση το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Θα ήταν ενδιαφέρον να επανέλθουμε στη συζήτηση, μετά το Φρέντυ, τη Φάνυ, την εξαγορά της Μέριλ Λύντς, τον "κουμπαρά" των δέκα μεγάλων τραπεζών(*), και πριν το Ουάσιγκτον Μούτουαλ.

(*)Bank of America, Citibank, Goldman Sachs, JPMorgan Chase, Merrill Lynch, Morgan Stanley, Barclays, Deutsche Bank, Crédit Suisse, UBS.
)

Richard Wright, 28/71943 - 15/9/2008

Matinée d'ivresse

Στον Τύπο διαβάζουμε οτι Δευτέρα πρωί τα βρήκαν οι δύο - ισομεγέθεις, όπως βεβαιώνει η τηλεοπτική εικόνα αλλά και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις - ηγέτες της Ευρώπης, Σαρκοζύ και Μεντβιέντεφ.

Καλά αυτοί. Τους υπόλοιπους, μας άφησαν με την απορία για τη διάρθρωση των σχέσεων συνεργασίας/πολέμου μεταξύ των "σταλινικών" του Πούτιν και των "τροτσκιστών" του Τσέινι. Κανένας Πάρβους του 21ου αιώνα, να πει κάτι να προκόψουμε;

Για αρχή, να ένας ορισμός του αιώνα αυτού: είναι όταν ο Καντάφι λέει για την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, “I support my darling black African woman. I admire her and am very proud of the way she leans back and gives orders to the Arab leaders.”

PS: Με λύπη μου διαπιστώνω οτι αυτό το μπλογκ είναι αόρατο από τους έλληνες που τους συγκινεί ο Ρεμπώ - ή απλώς ανάξιο σχολιασμού...

Είχε γράψει λοιπόν ο Ποιητής, το περίφημο Matinée d'ivresse, ένα από σπαράγματα που αποτέλεσαν τις Illuminations, :

O mon Bien ! O mon Beau ! Fanfare atroce où je ne trébuche point ! Chevalet féerique ! Hourra pour l'oeuvre inouïe et pour le corps merveilleux, pour la première fois ! Cela commença sous les rires des enfants, cela finira par eux. Ce poison va rester dans toutes nos veines même quand, la fanfare tournant, nous serons rendus à l'ancienne inharmonie. O maintenant, nous si digne de ces tortures ! rassemblons fervemment cette promesse surhumaine faite à notre corps et à notre âme créés: cette promesse, cette démence ! L'élégance, la science, la violence ! On nous a promis d'enterrer dans l'ombre l'arbre du bien et du mal, de déporter les honnêtetés tyranniques, afin que nous amenions notre très pur amour. Cela commença par quelques dégoûts et cela finit, - ne pouvant nous saisir sur-le-champ de cette éternité, - cela finit par une débandade de parfums.

Rire des enfants, discrétion des esclaves, austérité des vierges, horreur des figures et des objets d'ici, sacrés soyez-vous par le souvenir de cette veille. Cela commençait par toute la rustrerie, voici que cela finit par des anges de flamme et de glace.

Petite veille d'ivresse, sainte ! quand ce ne serait que pour le masque dont tu as gratifié. Nous t'affirmons, méthode ! Nous n'oublions pas que tu as glorifié hier chacun de nos âges. Nous avons foi au poison. Nous savons donner notre vie tout entière tous les jours.

Voici le temps des Assassins.

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 4

Μέχρι σήμερα συνεχίζεται το κρυφτούλι: ήταν παρών ο Μανέ στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της "αιματηρής εβδομάδας";

Henri Cartan 8/7/1904 - 13/8/2008

Ο γιός του γίγαντα Elie Cartan, κορυφαίος μαθηματικός, κακός πολιτικός, σπουδαίος άνθρωπος, έζησε ζηλευτή ζωή σε πλούτο εμπειριών και διάρκεια. Το ίχνος του στην επιστήμη θα είναι ορατό για κάμποσο καιρό ακόμα, έχοντας αφήσει ολόκληρη γενιά μαθηματικών "τέκνων", "εγγονών", "δισεγγόνων"...

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 3

"Εργαστήρι εγκεφαλικού εκτροχιασμού"; Γλαφυροί οι αφοι Goncourt. Ξεμυαλιστήριο, θα λέγαμε σήμερα. Κάπου εκεί κυκλοφορούσε και ο Μανέ με τον Ντεγκά, τα "κομμούνια" κατά πώς συμβουλεύει μια κυρία καλής οικογενείας την κόρη της που είχε ιστορίες με τον Εντουάρ.

Στο σαλόνι της κ. Νίνα, που για άλλους δεν έχει κανένα και γι άλλους έχει πολλά και διαφορετικά ονόματα.
Μέρος Γ.

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 2

Μα ποιά ήτο η Νίνα; Και γιατί την έκρυβαν;

Συνέχεια του προηγουμένου:

Θερινά αναγνώσματα: ο Μανέ και η Νίνα 1

Σας ενδιαφέρει ο Μανέ;
Ψάχνετε για θερινά αναγνώσματα;
Ακολουθεί σχετική προσφορά του μπλογκ: το αδημοσίευτο μέχρι σήμερα κείμενο του εκλεκτου φίλου, θα παρουσιαστεί εδώ σε δόσεις. Ζητώ συγνώμη για τις αδεξιότητες της μετάφρασης. Καλή ανάγνωση!

Радован Караџић

Η περίπτωση του Βελγίου μας δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διαλυθεί μια χώρα όπου συμπαγείς εθνοτικά ομάδες πολιτών δεν θέλουν να ζουν μαζί, αν δεν εργαστούν εντατικά και σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό, ξένες προς τη χώρα δυνάμεις.

Η περίπτωση της (κάποτε) Γιουγκοσλαβίας δείχνει πόσο είναι εύκολο, όταν αυτή η εργασία έχει επιτελεσθεί σωστά, να βρεθούν ψυχίατροι με λαμπρές σπουδές, πράσινοι οικολόγοι, ποιητές και φίλοι του αθλητισμού που θα εμπνεύσουν, θα στηρίξουν και θα συνοργανώσουν τη μακρά σειρά των (αλληλο-)σφαγών ώστε να μετατραπεί μια περήφανη χώρα σ'ένα συνοθύλευμα προτεκτοράτων της ανομίας.

(Χρειάστηκαν βέβαια και μερικοί βομβαρδισμοί και η προσπάθεια κάμποσων Ρόντος ακόμη για το τρέχον αποτέλεσμα - αλλά αυτά, άλλη φορά)

UDATE: Εξαιρετικό και φρέσκο επιτόπιο ρεπορτάζ στο μπλογκ της παρτιζάνας εδώ. Για περάστε!

Προσοχή στις λάσπες, οι απολίτικοι!

Έστω οτι ένα κόμμα μόνο δεν τα έχει πάρει. Ο απολίτικος συμπολίτης Χ που τα βλέπει όλα ίδια, έδινε ίση πιθανότητα για την ιδιότητα αυτή, σε καθένα από 4 - διάλεξε λοιπόν ένα στην τύχη.

Κατόπιν εμφανίζονται αποδείξεις οτι δύο κόμματα είναι λαδωμένα. Αν ο Χ δεν έχει ακόμα χάσει, πόσο ισχυρότερους λόγους έχει ν'αλλάξει επιλογή από το να επιμένει στην αρχική του;

Πολιτικοποιηθείτε λοιπόν, ή αλλάξτε κόμμα!

Στυλιστικές ιδιοτυπίες

Απ' όλες τις εθνικότητες που οδηγούνται στα δικαστήρια, αυ­τοί που είναι πιο δύσκολο να καταφέρεις να καταδικαστούν είναι οι Έλληνες. Ο Έλληνας αρνιέται αδίστακτα τα πάντα, ανεξάρτητα απ' το πόσο ακλόνητες είναι οι αποδείξεις. Και τίποτα δεν εντυπωσιάζει περισσότερο τους ενόρκους από μια ξερή δήλωση ότι κάτι είναι έτσι, άσχετα απ' την απιθανότητα της δήλωσης ή τον φανερό παρα­λογισμό της μπροστά στις συντριπτικές αποδείξεις για το αντίθετο.

Dashiell Hammett
(η ρήση στην αρχή από μνήμης - μετά τη βρήκα καταγραμμένη στο εξαίρετο σάιτ του Ν. Σαραντάκου, απ' όπου την ξεσήκωσα για τούτο το γενέθλιο αφιέρωμα)

Κι αν το βράδυ κλαίνε παρέα;

Κώστας, Γιωργάκης, Μιχάλης, Κωστάκης, Γρηγόρης...