40 χρόνια φούρναρης...

Louis Schweitzer: [... πλέον] το χρήμα είναι το μέτρο των πάντων [...] είναι επίσης καθαρός συσχετισμός δύναμης. [...] Άραγε, θα βιωθεί αυτή η κατάσταση σε μια δεδομένη στιγμή ως τόσο ανυπόφορη ώστε να προκύψει ένα πολιτικό πλαίσιο; Νομίζω ναί...

-Πώς θα μπορούσε να προκύψει ένα τέτοιο πλαίσιο;

LS: Νομίζω από μια μορφή εξέγερσης. [...] Η ροή χρηματιστηριακού κεφάλαιου θ'ανακαλύψει οτι δεν θα μπορεί πιά να αναμένει τόσο υψηλές αποδόσεις... θ'ανακαλύψει οτι οι συσχετισμοί δύναμης δεν είναι πια οι ίδιοι. [...] θα οδηγηθείτε από τα πράγματα στην αναζήτηση ενός κοινωνικού συμβιβασμού. [...]
Αυτή είναι η βασική ιδέα. Δεν ήταν η γεναιοδωρία των διοικούντων που έκανε κατά την "ένδοξη τριακονταετία" να ανεβαίνουν οι μισθοί τόσο γρήγορα όσο τα κέρδη. [...] Ήταν ο συσχετισμός δυνάμεων. Και πρέπει γρήγορα να ξαναβρεθεί μια ισορροπία δυνάμεων [...]
Η άποψή μου είναι οτι αυτή η αντίρροπη δύναμη μπορεί να έλθει, είτε από μια εξέγερση στις δυτικές χώρες, μιας πλειοψηφίας που θα λέει "απηυδύσαμε", είτε από κινήματα σε άλλες χώρες, που θα λένε "αυτή η μοιρασιά των πραγμάτων είναι ανυπόφορη".

_____________________________________________________________

O διάλογος είναι αληθινός - περιέχεται στο μυθιστόρημα Cendrillon του Eric Reinhardt και διεμείφθη προ διετίας/τριετίας μεταξύ του συγγραφέα και του εξέχοντος κεφαλαιοκράτη (από το Les cordons de la Bourse, εξαιρετικό μπλογκ του Nicolas Cori, που γράφει στις οικονομικές στήλες της Libération)

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

Έχουμε και λέμε:

ΜπΝτλν, maire de Paris:
-στο Παρίσι ζουν, εργάζονται, σπουδάζουν περί τους 300000 κινέζοι. Αισθάνονται το εναντίον τους μίσος και το ρατσισμό που πλημμύρισε το δημόσιο λόγο, εκφράζοντας τον τρομοκρατημένο και απελπισμένο από την εντεινόμενη παρακμή "μέσο γάλλο". Κάνουν αισθητή την παρουσία τους με ειρηνικές μαζώξεις δεκαπλάσιες των
χαβαλέδων της φλόγας - αλλά δεν ψηφίζουν.

-Αντίθετα, όσοι ψηφίζουν έχουν να διαχειριστούν το άχτι τους για τα κίτρινα στίφη που, σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα, "τούς" (ως έθνους, για δες ευαίσθητες χορδές!) περικόπτουν αλύπητα το βεληνεκές της παγκόσμιας σπουδαιότητας. Έχουν να βολέψουν την ευαισθησία τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα - και να σηκώσουν το βάρος του ρόλου του θεματοφύλακά τους, ρόλου που τους έχει αποδοθεί από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Βλέπουν οτι τα αφεντικά, οι διάφοροι Αρνώ κτλ, ο κύριος πρέσβυς στο Πεκίνο και το "βαθύ κράτος", τα έχουν κάνει πάνω τους με την οργή των κινέζων - μόνο "πού είσαι Σιράκ" δεν έχουν πει ακόμα - και αυτό καθιστά αντιστασιακό όποιον δημόσιο... άνθρωπο επιμένει αγέρωχα να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα της Γαλλίας πάνω τους (βλ. "τσεκουράτη" άποψη εδώ).

-Η κυβέρνηση, μπορεί να κάνει - κι έκανε - τις μαγκιές της, υπήρξε συμπαραγωγός του Μενάρ μαζί με τους αμερικανούς και άλλους, αλλά ήδη λοιδωρείται ασύστολα τόσο από το επιχειρηματικό κεφάλαιο, όσο και από τους επαγγελματίες του κρατικού μηχανισμού, οπότε δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Αν τώρα προχωρήσει ένας δήμαρχος, παίρνει όσους πόντους χάνει η κυβέρνηση.

ΔλΛ, wishful jewel:
-Η βέλτιστη στρατηγική για την περίοδο είναι "ο,τι αρπάξουμε". Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι και καλύτερα, αν θα ωφελούσε την Αμερική μια κόντρα με το Πεκίνο, ή αν στην Ταϊβάν οι της Κουομιντάγκ δεν κάναν όρεξη να ξαναγυρίσουν στη "μητέρα πατρίδα" (μα καλά, θέλουν να την κυβερνήσουν μετά/μαζί με το ΚΚ; ) Μπορεί λοιπόν να μην ελήφθη η πρόσκληση από την Κομισιόν, αλλά κάθε κλίμακας "αναγνωρίσεις" έχουν σημασία.

-Είναι εξίσου στρατηγικό να διατηρεί κανείς μια θέση "κεντριστή": από τη μια η "αιμοσταγής δικτατορία του Πεκίνου", από την άλλη εξόριστοι "νέοι εξτρεμιστές" Θιβετιανοί με δηλώσεις υπέρ ένοπλου αγώνα για την απόσχιση του Θιβέτ. Ελέγχει το παιχνίδι όποιος στη μέση κηρύσσει τη μη βία και το διάλογο, την ουσιαστικότερη αυτονομία κι όχι την ανεξαρτησία, και απειλεί να παραιτηθεί κάνοντας σαφές πόσο απαραίτητος είναι στο καθένα από τα δύο άκρα.

-Σε αυτή τη δύσκολη φάση, δεν υπάρχει η πολυτέλεια της μονοπροσωπίας, πρέπει να μιλάμε για ειρήνη οργανώνοντας βίαια επεισόδια ώστε να πληγεί η Κίνα όσο υπάρχει η εξαιρετική ευκαιρία, με τη δημοσιότητα των ολυμπιακών, να τρωθεί στην κοινή γνώμη της Δύσης. Πρέπει να ζητούμε δημοκρατικά δικαιώματα και θρησκευτικές ελευθερίες χωρίς να ανακινούμε τη μοναστηριακή δουλοπαροικία στην οποία προσβλέπουμε και τη θεοκρατία που πρεσβεύουμε. Πρέπει να σφίξουμε χέρια εξουσιομανών, ομοφυλόφιλων και άλλων εκφυλισμένων μορφών ζωής. Για το καλό της πίστης μας και την υπόθεση της θείας τάξης.
................................................................................................................................................................

Ο δαλάι λάμα ανακηρύσσεταιχθηκε σήμερα επίτιμος δημότης Παρισίων.

Ο αντιδήμαρχος υπεύθυνος για θέματα κουλτούρας καταδικάζει τους τυχοδιωκτισμούς του δήμαρχου. Βέβαια τον κατηγορούν οτι έπραξε έτσι ως υπάλληλος του άλλου του αφεντικού, του κ. Αρνώ. Αλλά για να είσαι αντιδήμαρχος του κ. δημάρχου, για κάποιον ισχυρό πρέπει να δουλεύεις, διατεταγμένα ή στο πιό free, n'est-ce pas?

Ρεπορτάζ για την ανακήρυξη εδώ.

ΥΓ. Μπορείτε τώρα να δείτε σε ποιά γλώσσα είναι γραμμένο το κείμενο κάθε παραπομπής, πριν ενεργοποιήσετε το λινκ.

Το φοβερό Βήμα

Δεν μπορεί ν'αποκλειστεί το ενδεχόμενο, ανάμεσα στο αγοραστικό κοινό του Βήματος, να υπάρχουν κάποιοι "αγαθοί" αναγνώστες που δε χρησιμοποιούν τη φυλλάδα για να τυλίγουν ψάρια, ούτε για ν'αποκοιμηθούν, ούτε για να ξέρουν πώς προσπαθεί να διαμορφώσει την κοινή γνώμη ο Λαμπράκης, αλλά για να ενημερωθούν.

Επιπλέον, υπάρχει τυπικό και ουσιαστικό πρόβλημα αν δεν τηρούνται στο περιεχόμενο κάθε έκδοσης του ημερήσιου Τύπου ορισμένα θεμελιώδη πρόσχηματα που απορρέουν από την παραδοχή ύπαρξης μιας τέτοιας ομάδας αναγνωστών.

Το "Βήμα" είναι σίγουρα μια από τις χειρότερες ελληνικές εφημερίδες - κυρίως από την άποψη της σχέσης προφίλ/ποιότητας. Για του λόγου το αληθές, να τι είχαν δικαίωμα να διαβάσουν οι αγοραστές του χτεσινού τεύχους:

-Τίτλος άρθρου που ξεκινά στην πρώτη σελίδα:

Η Κίνα βλάπτει σοβαρά τον πλανήτη Γη. Προφανώς η κουλτούρα του διαμορφωτή του τίτλου ορίζεται από το σύμπαν του... Ποπάυ: ήθελε να γράψει οι Μιγκ βλάπτουν, αλλά φοβήθηκε μη δεν το εκτιμήσει ο Βγενόπουλος!

-Διεθνή, άρθρο:

Το Ιράν απειλεί να διαγράψει από τον χάρτη το Ισραήλ αν δεχθεί επίθεση

Δεύτερη παράγραφος:
«Οι ισραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι ασκήσεις αυτοάμυνας δεν μας αφορούν,αλλά,αν το Ισραήλ διεξαγάγει οποιαδήποτε επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, θα το εξαλείψουμε από τον παγκόσμιο χάρτη» δήλωσε ο στρατηγός Αστιάνι σε συνέντευξη Τύπου παραμονή της σημερινής εθνικής ημέρας του στρατού που γιορτάζεται στις 17 Απριλίου.

Εντάξει; Έρχεται και η τελευταία παράγραφος:
Γεγονός είναι ότι ο κορυφαίος ιρανός στρατιωτικός δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να επαναλάβει τη γνωστή φράση του Αγιατολάχ Χομεϊνί, θρησκευτικού και πολιτικού ηγέτη της ισλαμικής επανάστασης του 1979, περί της «αναγκαιότητας» να εξαλειφθεί από τον χάρτη το κράτος του Ισραήλ, ώστε να επιστρέψουν υπό μουσουλμανική κατοχή τα ιερά εδάφη του ισλάμ στην περιοχή της Παλαιστίνης.

Για να μην υπάρχει η παραμικρή σύγχιση, διευκρινίζω ρητά οτι δεν αναπτύσσω εδώ καμμία διαφωνία επί του περιεχομένου, ούτε ασκώ πολεμική κατά των στρεβλώσεων της πραγματικότητας στις οποίες μπορεί να πιστεύω οτι επιδίδεται το Β. Θα είχε νόημα να μιλήσει κανείς γι αυτά αν δεν υπήρχε το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι εδώ, πρόβλημα που είναι πλέον αρμοδιότητας της Αγορανομίας...

Είναι ένας κερδοσκόπος, ένας πολιτικός, κι ένα ΜΜΕ...

-Ο Σόρος δε χρειάζεται πολλές συστάσεις: κερδοσκόπος, χρηματιστηριακό κεφάλαιο.
Ο Σόρος πιστεύει (τον τελευταίο καιρό) οτι ο καπιταλισμός βαδίζει σε λάθος δρόμο, από την εποχή που οι ρηγκανοθατσερικοί φονταμενταλιστές της αγοράς εφάρμοσαν πολιτικές καθολικής απορρύθμισης της οικονομίας. Πιστεύει επίσης (τώρα τελευταία) οτι οι αγορές δεν είναι τέλειες, δεν μπορούν να αυτορυθμιστούν - ούτε όμως οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί είναι τέλειοι, καθώς κινδυνεύουν να μετατραπούν σε γραφειοκρατική επιβολή στην οικονομική ζωή.
Ο Σόρος υποστηρίζει οτι ο καπιταλισμός πρέπει ν'αλλάξει υπόδειγμα (paradigm) και εντάσσει την επιχειρηματολογία του σε μια ευρύτερη συνεκτική θεωρία με ποπεριανή σως - θεωρία που, κουρασμένος μετά από χρόνια στο κουρμπέτι, δεν είναι σε θέση ο ίδιος να εκφράσει με τη φινέτσα των παλιών ευρωπαίων δασκάλων, οπότε τη σερβίρει κάπως αμερικανοειδώς και χύμα.
Ο Σόρος βλέπει τη μεγάλη κρίση να έρχεται: μπορεί βέβαια η αξιοπιστία του λόγου του να πλήττεται από το οτι έχει "έχει χτυπήσει συναγερμό" κάμποσες φορές κατά το πρόσφατο παρελθόν, χωρίς να επαληθευτεί, ωστόσο τώρα το ίδιο λένε σχεδόν όλα τα "μεγάλα κεφάλια" του παγκόσμιου καπιταλισμού (είτε εκπροσωπούν κράτος, είτε κεφάλαιο).
Ενδιαφέρουσα φρέσκια (11/4) μικρή συνέντευξη εδώ.

-Για όλα τούτα και άλλα παρόμοια λοιπόν (όπως την υποστήριξη στον Ομπάμα), βρίσκονται αρκετά ψυχοπαθείς πλην mainstream κονδυλοφόροι, που χαρακτηρίζουν τακτικά τον άνθρωπο αυτό με την αυθεντική του αγωνία για το μέλλον του καπιταλισμού ως far left zealot και του επιτίθενται ανηλεώς.

-Την ίδια ώρα, σ'ένα παράλληλο σύμπαν, στην Ελλάδα, παίζεται ένα τελείως διαφορετικό έργο, με ίδιους συντελεστές - πολιτικό, κερδοσκόπο, ΜΜΕ - με άλλες σχέσεις μεταξύ τους, άλλη πλοκή, αλλά ίδια παράνοια και παρεξήγηση...

Once upon a Monday...

Julius Dassin 18/12/1911 - 31/3/2008

Ρεπόρτερς χωρίς ρεπορτάζ

Μετά τα χάπενιγκς κατά την αφή της ολυμπιακής φλόγας, αρκετοί και γνωστοί δημοσιογράφοι του ελληνικού Τύπου, συνυπόγραψαν μια ανακοίνωση/καταγγελία που αρχίζει ως εξής:

Κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας οι Αρχές της δημοκρατικής Ελλάδας ευθυγραμμίστηκαν με την ολοκληρωτική Κίνα. Κινητοποίησαν εντυπωσιακά τον αστυνομικό μηχανισμό για να εμποδίσουν κάθε διαμαρτυρία για την κατάσταση των ελευθεριών στη χώρα αυτή και τη συνεχιζόμενη αιματηρή καταπίεση στο Θιβέτ (όλο το κείμενο εδώ)

Θα περίμενε κανείς οι δημοσιογράφοι που υπογράφουν το κείμενο αυτό, ταυτόχρονα να αναλαμβάνουν την ηθική δέσμευση να εργαστούν επαγγελματικά πάνω στο ζήτημα των πρόσφατων ταραχών.Να μας πληροφορήσουν δηλαδή:

• ποιοί ξεσηκώνονται στο Θιβέτ, ενάντια σε ποιούς


• τι ζητάνε


• ποιές θρησκευτικές ελευθερίες παραβιάζονται
• ποιές είναι οι διακρίσεις που υφίστανται οι θιβετιανοί σε εθνοτική βάση


• ποιά η τρέχουσα εθνική σύνθεση του πληθυσμού στο Θιβέτ


• ποιές οι γενικές συνθήκες ζωής του πληθυσμού εκεί
  

Να δώσουν στους αναγνώστες τους μια γεύση από την ιστορία του ζητήματος:

• πότε το Θιβέτ ήταν ανεξάρτητο


• πότε πέρασε και με ποιές συμφωνίες αποικιοκρατών πέρασε στα χέρια της Κίνας


• ποιοί συγκρούστηκαν στην επέλαση του κινέζικου στρατού το 59. Τι συμφωνήθηκε τότε και με ποιούς


• τι τηρήθηκε και τι παραβιάστηκε από τις συμφωνίες

Ας ξεκινήσουνε από το απλούστερο: να βρουν τις κινεζικές αρχές, να βρουν την «εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ» και να κάνουν ρεπορτάζ με τις απόψεις των δύο. Ας μεταφράσουν, για τα ιστορικά, τη βικιπαίδεια (τόσο χαμηλά βάζω τον πήχη!)

Πού τέτοια όμως. Αντί αυτών έχουμε τον κ.Πρετεντέρη, δημοσιογράφο φαντάζομαι των 50Κ€ και άνω/μήνα, να γράφει τα εξής αμίμητα:

Περιμένω υπομονετικά εδώ και μέρες να ακούσω μια λέξη, να διαβάσω μια φράση για το Θιβέτ. Τίποτε! Ούτε οι συνήθως εύφλεκτοι πολιτευτές που ξημεροβραδιάζονται στην υπεράσπιση δικαιωμάτων και ελευθεριών, ούτε οι συνήθως ευσυγκίνητοι δημοσιογράφοι που διαγκωνίζονται στο προσκέφαλο του κάθε αδικημένου, να μην πω για τα «κοινωνικά κινήματα» που εξαντλούν την κοινωνία στην τσέπη τους.

Ας αφήσουμε στην άκρη το ζήτημα της λογικής συνέπειας των άτεγκτων εχθρών του (δικού μας) παπαδαριού σαν τον κ.Βασιλάκη, που συμπαρατάσσονται με το μετεμψυχωμένο θεάνθρωπο, τον ουρανό της σκέψης, το wishful jewel, το δαλαλάμα ντε - που δεν μπορεί μοναχά να φτιάξει την τροφή του, γι αυτό αναλαμβάνει η ΣΙΑ να τον ταΐζει μαζί με το σόι του εδώ και μισόν αιώνα. Των ασυμβίβαστων πολέμιων της σκοταδιστικής ορθόδοξης ιεραρχίας, που υποστηρίζουν τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας εδώ, αλλά θέλουν την επιστροφή της γης στα μοναστήρια εκεί, και την μετατροπή των ελεύθερων αγροτών σε κολήγους, όπως τον παλιό, καλό καιρό.

Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός οτι οι τυφλοί θιασιώτες της καπιταλιστικής προόδου, για μια φορά αντιτίθενται στη γιγαντιαία βελτίωση του βιοτικού επιπέδου που έφερε ο κινέζικος καπιταλισμός στο Θιβέτ, και τάσσονται με τις προκαπιταλιστικές δυνάμεις της θεοκρατίας.Οτι θεωρούν το τραίνο που συνδέει για πρώτη φορά στην ιστορία τη Λάσσα με τον υπόλοιπο πλανήτη, ως πολιτιστική γενοκτονία.

Να μην αφήσουμε όμως στην άκρη το οτι είναι η ανυπαρξία της δουλειάς τους που μου επιτρέπει να τα ισχυρίζομαι όλα αυτά.

Τούτου λεχθέντος, θα ήταν νομίζω αφελές να διατηρεί κανείς την παραμικρή προσδοκία για μια τέτοια ενημερωτική/αναλυτική δουλειά, αφού όπως φαίνεται ο κάθε εγχώριος επαγγελματίας κι ευαίσθητος ντρουαντελομίστας δημοσιογράφος την περιμένει από τους υπόλοιπους συναδέλφους του. Δεν πειράζει: ο ταπεινός διαβάτης του ιντερνετ μπορεί να βρει με ελάχιστο ψάξιμο τόσες πληροφορίες, που βοηθούν στην κατανόηση του τι γίνεται/έχει γίνει εκεί.

Πχ μερικά λινκς:

1. Σ’αυτό το πολύ διαφωτιστικό άρθρο, που εκφράζει την “εξόριστη θιβετιανή κυβέρνηση” (υπογράφεται από τον σύμβουλό της Gabriel Lafitte).


2. Για την ιστορία του πράγματος, η άποψη του Πεκίνου εδώ


3. Ένα πρόσφατο bericht που μιλά για την κυβερνητική προπαγάνδα στα πανεπιστήμια στο Θιβέτ (πού βρέθηκαν; ) εδώ (Νόυε Τσίρχερ Τσάιτουνγκ)


4. Άλλο ένα ρεπορτάζ από τα ελάχιστα με μαρτυρίες από τις ταραχές στο Θιβέτ, φιλοξένησε προ ημερών ο Γκάρντιαν.


5. Άρθρο για τον "πόλεμο της πληροφόρησης" που διεξάγεται μεταξύ της Κίνας και των δυτικών ΜΜΕ, στο Μοντ


6. Στο αντι-σιενέν σάιτ, φερόμενο ως κινέζου φοιτητή, μερικά τρικάκια "έγκυρων" ΜΜΕ για τα οποία τελικά το μπλοκάρισμα της πληροφόρησης στο πεδίο δεν είναι καθόλου πρόβλημα!
7. Φωτορεπορτάζ σε σάιτ του αληθινού σιενέν. Οι λεζάντες είναι συγκεκριμένες για τον τόπο/χρόνο λήψης.
   

(Η όλη συζήτηση άνοιξε και συνεχίζεται στο καλό μπλογκ του Π. Ζέρβα (εδώ). Όσα γράφονται παραπάνω, είναι από σχόλια που άφησα εκεί.)

CCCP 87,5%

=Carlyle Capital Corporation Pertes 87,5%.

Ο χρυσός τετραψήφιος σε $.

Το δολάριο σε διαρκή πτώση έναντι € και ¥.

Το πετρέλαιο γύρω στα 110$/βαρ.

Τα βασικά τρόφιμα σε ιλιγγιώδη άνοδο.

Κυβερνήτες των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών και κεντρικοί τραπεζίτες σε συνόδους επί συνόδων.

Αναρωτιέμαι αν θα ζητήσουν νέες θυσίες (στο Θεό τους), ή θα συνεχίσουν να μας μιλούν γλυκά, για τις αναγκαίες προσαρμογές, στο όνομα του φωτεινού, πράσινου κτλ κτλ μέλλοντος...

UPDATE 19/3:

Ακολουθεί μετάφραση του μεγαλύτερου τμήματος της πολύ διαφωτιστικής συνέντευξης του οικονομολόγου Daniel Cohen στον Alain Faujas, που δημοσιεύτηκε στο φύλλο 19/3 της Μοντ:

DC Κανείς δε φανταζόταν οτι η κατάσταση είναι τόσο άσχημη, ώστε να χρειαστεί ο παράλυτος να αγοράσει τον τυφλό! [μ.π. JP Morgan και Bear Stearns, αντίστοιχα.] Σε κάθε περίπτωση, [μ.π. η εξαγορά] αποδεικνύει οτι η Φεντ δε διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία για ν’αντιμετωπίσει την κρίση.
Η κρίση επήλθε σε τρεις φάσεις. Σε πρώτο χρόνο, όλοι πίστεψαν οτι η υπόθεση των σαμπράιμς πυροδότησε μια κρίση ρευστού (μ.π. liquidités). Σε δεύτερο χρόνο, πίσω από τις βαθμολογίες με τριπλό Α για διάφορους πιστωτικούς οργανισμούς, ανακαλύφθηκαν μη ρευστοποιήσιμα ενεργητικά και συγκαλυμμένες απάτες χρηματιστηριακής και ηθικής φύσης. Από μερικές δεκάδες δις δολλάρια, οι ζημιές ανήλθαν σε 200 με 300 δις στους λογαριασμούς οργανισμών που είχαν αγοράσει σχετικά με τα σαμπράιμς προϊόντα. Η κρίση έγινε κρίση ρευστοποιητικής ικανότητας (μ.π. solvabilité). Σε τρίτο χρόνο, επλήγη το σύνολο της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων, γιατί [μ.π.το πρόβλημα] δεν αφορά πλέον μόνο τα δάνεια υψηλού ρίσκου. Υπό την επήρρεια της μείωσης των επιτοκίων, τα ενεργητικά πήραν αξία και γέννησαν υπεραξίες σε ακίνητα, μεγαλώνοντας μια φούσκα πλούτου που έσπρωχνε στην κατανάλωση. Έκτοτε το αμερικανικό σύστημα λειτουργεί αντίστροφα, δηλαδή τα νοικοκυριά διαπιστώνουν οτι το χρέος τους υπερβαίνει την τιμή της κατοικίας τους: δίνουν τα κλειδιά στην τράπεζά τους και σταματούν την αποπληρωμή. Κι έτσι καταρρέει ο πύργος από τραπουλόχαρτα. Αρχίζει να επικρατεί η αποστροφή στο οικονομικό ρίσκο. Η χρηματοδότηση γίνεται πιό δύσκολη, γιατί η πίστωση εξασφαλίζεται πλέον πιό δύσκολα κι όχι γιατί αυξάνονται τα επιτόκια. Η δυσπιστία γεννά τη δυσπιστία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα εισέρχεται σε φαύλο κύκλο.

AF Γιατί όμως οι κεντρικές τράπεζες δεν κατάφεραν να αποφύγουν τον εγκλωβισμό σε αυτόν τον κύκλο;

DC Στην πρώτη φάση της κρίσης, οι τράπεζες εισήγαγαν ρευστό στην αγορά. Στη δεύτερη φάση, η Φεντ κατέβασε τα επιτόκια, πράγμα που επιτρέπει την επανασύσταση των κεφαλαίων, αλλά με πολύ αργό ρυθμό. Να που, όπως στην κρίση του 29, η Φεντ ρίχνει στη μάχη εξωτραπεζικά όπλα και αναλαμβάνει ακόμη και την κάλυψη επισφαλών ενεργητικών! [μ.π. αναφορά στο «πιλοτάρισμα» της εξαγοράς της Bear Stearns από τη JP Morgan.]

AF Τι «θεραπεία» μπορεί να φέρει αποτέλεσμα;

DC Η αποκατάσταση της ικανότητας ρευστοποίησης των νοικοκυριών δεν είναι κατάλληλος στόχος, οι κεντρικές τράπεζες απέδειξαν οτι δεν έχουν τα μέσα να το κάνουν. Πρέπει λοιπόν να τινάξουμε τα διανοητικά φράγματα. Οι G7 οφείλουν να αναρωτηθούν κατά πόσο θ’αφήσουν τις τράπεζες ν’ αφανιστούν ή θα τις σώσουν, αν εναπόκειται στη δημόσια εξουσία η επανακεφαλαιοποίησή τους και πώς. Πρέπει να βρουν τα κότσια να δημιουργήσουν ένα Δημόσιο [μ.π. διεθνές] Ταμείο Αποθεμάτων για να βοηθήσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε δυσκολία.
Ειδάλλως, πρέπει να αναγνωρίσουμε οτι οι μόνοι δυνατοί σωτήρες είναι τα ταμεία εθνικής περιουσίας (μ.π. fonds souverains) και οτι βρισκόμαστε σε νέο στάδιο της παγκοσμιοποίησης, που δεν αφορά πλέον την απελευθέρωση του υφασματεμπόριου για παράδειγμα, αλλά την απελευθέρωση του ρευστού. Αν απέχουμε από το να σκεφτούμε λύσεις πέρα από τα συνηθισμένα, θα οδηγηθούμε στο βάθαιμα της κρίσης, γιατί το σύστημα δεν μπορεί να εξέλθει από αυτή από μόνο του.


AF Με ποιές μεταρρυθμίσεις οι τράπεζες μπορούν να αποφύγουν τη συνέχιση της κρίσης;

DC Γνωρίζουμε από την κρίση του 29 οτι δεν είναι καλό οι επενδυτικές τράπεζες να συνδέονται με τις τράπεζες καταθέσεων. Δεν είναι παράδοξο σήμερα να ζούμε μια χρηματιστηριακή κρίση όταν η παγκόσμια πραγματική οικονομία βρίσκεται σε καλή υγεία; [μ.π. Μα αυτή είναι η πραγματική οικονομία!] Πρέπει λοιπόν να σώσουμε το χρηματιστηριακό σύστημα πηγαίνοντας ενάντια στον εαυτό του.

AF Η ενδεχόμενη [μ.π. εν τω μεταξύ, αποφασισμένη] μείωση των επιτοκίων της Φεντ σας φαίνεται άχρηστη;

DC Αφήνει ακέραια την απειλή του στασιμοπληθωρισμού που βαραίνει την αμερικανική οικονομία. Γιατί ο πληθωρισμός από την αύξηση της τιμής των πρώτων υλών φαίνεται οτι θα συνεχίσει, ενώ μπαίνουμε ήδη σε ύφεση.

Κανονικά, η επιβράδυνση της οικονομίας των ΗΠΑ θα έπρεπε να ρίξει την τιμή των βασικών προϊόντων. Αν δεν συμβεί αυτό, θα αποδειχθεί οτι η Φεντ έχει χάσει την αξιοπιστία της στις αγορές και αυτό θα ήταν πραγματικά πολύ επικίνδυνο για όλον τον κόσμο.

Εκλογές και καρναβάλι

...στας Ευρώπας (δημοτικές στη Γαλλία, εθνικές σε Ισπανία - Μάλτα,...).

Εξιτ πολς από Παρίσι (εκτίμηση Ipsos-Dell) :

PS-PRG-MRC-PCF (Bertrand Delanoë)

40,4% (38,4% πρώτα αποτελέσματα) 42% 41,60% (τελικά α'γύρου)

UMP (Françoise de Panafieu)

28,6% (33,7% π.α.) 27,7% (σε 12 arrondissements από τα 20) 27,92% (τελικά α'γύρου)

MoDem (Marielle de Sarnez)

8,9% (9,8% π.α.) 8,9% 9,06% (τελικά α'γύρου)

Verts

7% 6,7% 6,78% (τελικά α'γύρου).

Σε εθνικό επίπεδο (μέσοι όροι εκτιμήσεων CSA):

PS και σύμμαχοι 47,5% (υπ. εσ. 22:30' - 47,94%)
UMP και σύμμαχοι 40% (υπ. εσ. 22:30' - 45,49%)
MoDem 4,5% (υπ. εσ. 22:30' - 3,22%)
Front National 2% (υπ. εσ. 22:30' - 0,68%)
LCR- εξωκοινοβουλευτική αρ. 2% (υπ. εσ. 22:30' - 1,49% -μα τι περίεργα τα δεκαδικά του υπουργείου; Ακρίβεια ή εκπτώσεις ;-))
λοιποί (κυρίως ανεξάρτητοι) 4% (υπ. εσ. 22:30' - δεν αναφέρει).

Συμμετοχή 68% με 70,5% (υπ. εσ. 22:30' - 65,67% δηλ ελαφρά πτώση από τις προηγούμενες, έναντι ελαφράς ανόδου που δίνουν οι αρχικές προβλέψεις).

Πρώτη πρώτη, απλή περιγραφική εκτίμηση (9/3, 21:30' - updated 10/3):

• δεν επήλθε καμμία κατάρρευση Σαρκοζύ, κυρίως μέσω της πλήρους πλέον απορρόφησης των ψήφων της ακροδεξιάς από την "προεδρική δεξιά".


• Ωστόσο σοσιαλιστές+σύμμαχοι παίρνουν σειρά από μεγάλες πόλεις, ιδιαίτερα όπου δεν υπάρχει έντονη παρουσία εργαζόμενων/λαϊκών στρωμάτων.


• Ο Μπαϋρού για πρώτη φορά (μετά το μπέρδεμα των βουλευτικών) καταγράφεται ως υπαρκτή πολιτική δύναμη - μικρή και με πολλά προβλήματα στο παιχνίδι του "ρυθμιστή" στο οποίο από τα πράγματα εισέρχεται.


• Καθηλωμένη η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Με κάποια καλά αποτελέσματα κατά τόπους.


• Σε πτώση/στασιμότητα οι οικολόγοι. Διατηρούν όμως την παρουσία τους σε αριθμό εκλεγμένων, χάρις στη συμμαχία με τους σοσιαλιστές.


• Υπαρκτό ακόμα σε τοπικό επίπεδο το PCF, και με (κάποια) κέρδη παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις.

Θα επανέλθουμε αγότερα, όταν θα έχουμε τα αποτελέσματα, με τις αναγκαίες διορθώσεις και κάποια απόπειρα ανάλυσης...

UPDATE 10/3:

Αναρωτιέμαι αν το διαβάζει αυτό κανείς ενδιαφερόμενος για τα πολιτικά της Γαλλίας... Έχω την εντύπωση οτι ο Σαρκοζύ βγαίνει νικητής από την ιστορία των δημοτικών εκλογών, κυρίως σε ο,τι αφορά το πολιτικάντικο παιχνίδι με την επιστροφή στο μαντρί όσων από το κέντρο είχε τραβήξει ο Μπαϋρού. Ειδικά στο Παρίσι, είναι σαφές οτι ο Ντελανοέ δεν πολεμήθηκε από τη δεξιά - ίσως δε, προσωπικοί δεσμοί του δημάρχου με τον "αδελφό" Λαγκαρντέρ να έπαιξαν ρόλο. Η "επιστροφή του ασανσέρ" έχει να κάνει με την αρνητική απάντηση του Ντ. στην πρόταση συνεργασίας του Μοντέμ. Μ'ένα σμπάρο, πολλά τριγόνια:

1. καθώς του βγαίνουν τα κουκιά, ο Ντ. προχωρά μόνο με τους πράσινους. Όντας αυτοί εξαιρετικά εξασθενημένοι με τους νέους συσχετισμούς, τους "πατάει στο κεφάλι" στη νέα συμμαχία: είχαν 17 στο απερχόμενο δημοτικό συμβούλιο, ζητήσαν 12, ο Ντ. τους πρόσφερε 9 θέσεις και η συμφωνία έκλεισε. Η στρατηγική του σε σχέση με τους "συμμάχους" ξεκινά από πολύ νωρίτερα, όπου ο δήμαρχος οικειοποιήθηκε τα καλά της πολιτικής προώθησης των μαζικών μεταφορών, ενώ κατάφερε να ξεφορτωθεί τα κακά (διαρκή μποτιλιαρίσματα λόγω έργων κτλ) στην καμπούρα του οικολόγου αντιδήμαρχου υπεύθυνου για τις μεταφορές.
2. αδειάζοντας κανονικά το Μοντέμ, προδίδοντας μια κεντρική συμφωνία που είχε γίνει "κάτω από το τραπέζι", ο (σίγουρος) δήμαρχος τους ωθεί με όλους τους τρόπους να συνεργαστούν με τη δεξιά (ντε Παναφιέ) που δε σταμάτησε να τους προτείνει συνεργασία, αν θέλουν να έχουν εκπροσώπηση στο δήμο (κι άντε μετά να εξηγήσει ο Μπαϋρού ποιά η διαφορά του από το "νέο κέντρο" - όταν οι ψηφοφόροι του θα έχουν επανέλθει στο μαντρί) - αλλιώς, οι του Μοντέμ οδηγούνται σε "ηρωική πτώση", τακτική που μέχρι στιγμής επιλέγουν με αυτόνομη κάθοδο στο σε τρία διαμερίσματα στο β'γύρο. Αν επιζήσει κανείς, ο Ντελανοέ μπορεί να τους προτείνει συνεργασία - με άλλους όρους τότε.
3. Σημειωτέον οτι τα αυτά συμβαίνουν σε σειρά άλλων δήμων, ιδιαίτερα δε στο Πό, την πατρίδα του πολιτευτή και υποψήφιου δήμαρχου (με αντίπαλο σοσιαλιστή - η πόλη έχει αριστερό δήμαρχο από το '71...) που κινδυνεύει πλέον να καταλήξει σαν το γραφικό πολιτικό του πρόγονο, το Λεκανυέ. Σε εθνικό επίπεδο ο ίδιος επιμένει - και σωστά - στην αποφυγή κάθε κεντρικής συνεργασίας με τη δεξιά (πχ στη Μασσαλία και στο Στρασβούργο στηρίζει το σοσιαλιστή στην Κάν ψηφίζει "κατά συνείδηση").
4. ο Ντελανοέ θέτει έτσι και τη βάση για να διεκδικήσει στο μέλλον εθνικό ρόλο πρώτου μεγέθους στο κόμμα των σοσιαλιστών, απομονώνοντας και οδηγώντας σε χρεωκοπία την πρόταση της Ρουαγιάλ, που βιάστηκε να διακηρύξει την ανάγκη κεντρικής συμμαχίας Μπαϋρού-ΠεΕς. Μην ξεχνάμε οτι ταυτόχρονα με την συμπαιγνία με το Σαρκοζύ στο Παρίσι, ο Ντ. (εμφανίζεται να) εφαρμόζει κατά γράμμα την κεντρική γραμμή του κόμματός του!

Αυτά τα λίγα για το λεγόμενο "πολιτικό σκηνικό" που βρωμοκοπά σαν παραγινωμένο époisses... εν αναμονή ουσιαστικότερων εκτιμήσεων! Η κατάθεση των συνδυασμών για το β'γύρο, όπου αντικατοπτρίζονται οι συμμαχίες που συνάπτονται (συγχωνεύσεις ψηφοδελτίων κτλ), λήγει αύριο Τρίτη 18.00 (τοπική) ώρα.

UPDATE' 11/3

"Ξύλο" στο ΠεΕς, προσπαθεί να το παλέψει όπου μπορεί ο Μπαϋρού να μην τον καταπιούν: σε συμμαχία με τη σοσιαλίστρια Μαρτίν Ομπρύ για το β'γύρο στη Λίλ.

Αεροπλανάκι, πτήση 123

H σκυτάλη από τους αγαπητούς exiled και vrennus (προκαταβολικώς συγνώμη από όποιον άλλον δεν πήρα είδηση!).

Οι κανόνες του παιχνιδιού (αντιγράφω από τον άνεμο):

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη

Προσκεκλημένοι μου: διπλωματικός Λαθρεπιβάτης, δήμαρχος Χαρχούδας, Πίτυλος, Μαύρο χάλι, σι-ντόλ (έπαιξε, στη θέση της ο Velazquez) - και βέβαια η rosemary, αν ασχολείται.

Το κείμενο:

Pas un villageois, tous âges confondus, n'aurait voulu rater la chair du buffle, cuite en pot-au-feu, avec des piments hachés et des clous de girofle.

Le village était désert, exactement comme Luo l'avait prévu (cet excellent conteur n'était pas pourvu d'intelligence stratégique). Subitement, mon rêve me revint à l'esprit.

- Tu veux que je fasse le guet? demandai-je.
- Non, me dit-il. On n'est pas dans ton rêve.

Dai Sijie, Balzac et la Petite Tailleuse Chinoise. Gallimard (2002)


Αεροπλανάκι, πτήση 123 - παίζει ο Velazquez .

Το κείμενο:

Τα ουρλιαχτά των των αμαρτωλών που βασανίζονται γεμιζουν και τα πιο μακρινα σημεια της απέραντης αβυσσου.Τα στοματα των κολασμενων ειναι γεματα βλασφημιες για το Θεο και μισος για αυτους που βασανιζονται μαζι τους και καταρες στις ψυχες που ηταν συντροφοι στις αμαρτιες τους.

Στα παλια χρονια ηταν εθιμο να τιμωρουν τον πατροκτονο,τον ανθρωπο που σηκωσε το δολοφονικο του χερι εναντια στον πατερα του,ριχνοντας τον στα βαθη της θαλασσσας μεσα σε ενα σακκι που ειχαν βαλει εναν κοκκορα,εναν πιθηκο και ενα φιδι.

James Joyce, The portrait of a young artist.

Νέος νόμος για την έρευνα: θέλετε και έρευνα τώρα;

Από εκλεκτό φίλο και γνώστη "από τα μέσα" των πραγμάτων στην έρευνα, λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω σημείωμα. Αναγνωρίζοντας τα πάμπολλα κοινά σημεία με την κατάσταση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αρχής γενομένης από τη Γαλλία, η ανάλυση μας προκαλεί ιδιαίτερη μελαγχολία για τους αρκετούς ακόμα αφελείς και τη χαζοχαρούμενη πολιτική άποψη που ψάχνει να βρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον πόλο αναφοράς για την κοινωνική πρόοδο στη χώρα μας.



Ψηφίζεται μάλλον σήμερα (26/2) νέος νόμος για την έρευνα και την τεχνολογία, παρά τις αντιδράσεις των συνδικαλιστικών φορέων πανεπιστημιακών και ερευνητών. Τι καινούργιο φέρνει; Δύο ουσιαστικά πράγματα και ένα τεχνικό. Το τελευταίο είναι το στήσιμο ενός απίστευτα γραφειοκρατικού μηχανισμού με συμβούλια, προέδρους, αντιπροέδρους, διευθυντές κλπ. κομμάτι του οποίου είναι η δημιουργία του Εθνικού Οργανισμού Έρευνας Τεχνολογίας (ΕΟΕΤ) ο οποίος, κυρίως, θα διαχειρίζεται τα εθνικά προγράμματα έρευνας. Η θεσμοθέτησή τους, αν και χωρίς δέσμευση για το ύψος της χρηματοδότησης, είναι το ένα από τα δύο ουσιαστικά νέα που φέρνει το νομοσχέδιο. Για πρώτη φορά προβλέπεται να χρηματοδοτηθούν «ερευνητικά» προγράμματα από εθνικούς πόρους (τα εισαγωγικά θα εξηγηθούν παρακάτω).

Το δεύτερο ουσιαστικό νέο είναι η θεσμοθετημένη εμπλοκή των επιχειρήσεων στο σχεδιασμό και τη διαχείριση της ερευνητικής πολιτικής στην Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το, επίσης νέο, Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Τεχνολογίας που εισηγείται την ερευνητική πολιτική στη Διυπουργική Επιτροπή, η οποία και αποφασίζει, αποτελείται από 8 επιστήμονες που προέρχονται από ερευνητικά ιδρύματα, τον πρόεδρο του ΕΟΕΤ, ένα εκπρόσωπο του δημοσίου και 5 στελέχη από τον ιδιωτικό τομέα. Το ΕΣΕΤ συγκροτείται από τη Διυπουργική Επιτροπή που επιλέγει τους 13 (πλην του προέδρου του ΕΟΕΤ και του εκπροσώπου του δημοσίου) μεταξύ 26 υποψηφίων τους οποίους έχει προεπιλέξει μια επιτροπή που αποτελείται από: τον πρόεδρο (ή εκπρόσωπο) της Ακαδημίας Αθηνών), ένα διακεκριμένο επιστήμονα ,τον προεδρεύοντα (ή εκπρόσωπο) της συνόδου των πρυτάνεων, τον προεδρεύοντα (ή εκπρόσωπο) της συνόδου των προέδρων των ερευνητικών κέντρων (θεσμοθετείται τώρα) και τον πρόεδρο (ή εκπρόσωπο) του ΣΕΒ. Η ίδια διαδικασία με την ίδια επιτροπή ακολουθείται και για το ΔΣ του ΕΟΕΤ, το οποίο έχει 5 μέλη εκ των οποίων 1 από τον ιδιωτικό τομέα. Αντίστοιχα παραδείγματα άμεσης εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στη χάραξη και τη διαχείριση της ερευνητικής πολιτικής υπάρχουν και σε άλλα σημεία αλλά αυτά μάλλον επαρκούν για να δει κανείς το πνεύμα του νομοσχεδίου.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι προς τι; Το ελληνικό κεφάλαιο (που κατά πλειοψηφία των μετοχών έχει προ πολλού πάψει να είναι ελληνικό) δεν διακρίνεται για τη σπουδή του να αξιοποιήσει ερευνητικά αποτελέσματα, όπως ορθά επισημαίνει και η πρυτανεία του ΕΜΠ. Η έρευνα είναι σχεδόν άγνωστη λέξη. Η ανάπτυξη όμως ή όπως την ονομάζει το νομοσχέδιο «τεχνολογική έρευνα»; Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται η απάντηση του ερωτήματος. Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν αναλαμβάνουν όχι μόνο το κόστος της έρευνας αλλά ούτε καν το κόστος της ανάπτυξης, δηλαδή την ενσωμάτωση της υφιστάμενης γνώσης σε ένα προϊόν που έχει αξία χρήσης. Εάν όμως το κόστος το αναλάμβανε συνολικά η κοινωνία μέσω του προϋπολογισμού τότε θα ήταν διατεθειμένες να κυκλοφορήσουν το νέο προϊόν στην αγορά απολαμβάνοντας τα κέρδη χωρίς να έχουν αναλάβει το κόστος της ανάπτυξης. Αν τα πράγματα είναι έτσι θα πρέπει να μιλάμε μάλλον για προγράμματα «ανάπτυξης» και όχι έρευνας γι αυτό και τα εισαγωγικά της πρώτης παραγράφου.

Διαφημιστικό διάλειμμα

Διαβάστε το εκπληκτικό σημείωμα του Ρ. Βρανά στα σημερινά "Νέα" για το τελευταίο βιβλίο της Sophie Wahnich - με αντικείμενο-κλειδί για την κατανόηση του πολιτικού προβλήματος στη σημερινή Ευρώπη...

Το σημείωμα φαίνεται να έχει βασιστεί σε αυτό.

Απεργείτε;

Γιατί; (Ή, αν όχι, γιατί δεν απεργείτε;)

Υπερβατικός διαλογισμός...

...ο μόνος τρόπος να φανερωθεί μια ροκομπλογκεροψυχή από τα παλιά... ος και εκ των ελαχίστων που θα καταλάβαιναν αμέσως τα συμφραζόμενα :-)

Διασκεδάστε οι γαλλομαθείς...

δεν υπάρχει χρόνος για μετάφραση!

Bill's gone?

...μήπως τον προφταίνουμε, να τον ψήσουμε να στήσει κανένα ερευνητικό κέντρο της Γιαχού στην Ελλάδα, αντί γι αυτή την απάτη που μας φόρεσε;
(Η σχετική είδηση στα αγγλικά εδώ - αν και στοιχηματίζω οτι θα τα έχετε ήδη μάθει, τη στιγμή που διαβάζετε αυτό.)

ΥΓ: Μια πουταναφέραμε, τι να είπε ο κ. Γκέητς με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ; Πρώτα-πρώτα, έγινε η συνάντηση ή όχι όπως υποθέτω από την έλλειψη κάθε σχετικής αναφοράς σε αυτήν από τη microsoft αλλά και το γρ. Τύπου του ΠΑΣΟΚ ; Υπάρχει κανένας από τους επαγγελματικά ασχολούμενους μπλόγκερς να μας φωτίσει, ή τα καθήκοντά τους εξαντλούνται στη διοργάνωση χωρο-εσπερίδων υπέρ αναπαύσεως της πασοκοδιχονοίας;

UPDATE 9/2/2008

Δεν τους άρεσε η πρόταση στη Γιαχού... Θα υπάρξει άραγε σύγκρουση;;

Η συμβολή μας στην υπόθεση Ζαχόπουλου, την κρίση του ΠΑΣΟΚ και λοιπά ζητήματα που ταλανίζουν τον τόπο

Σε κάθε υπόθεση ή σχηματισμό όπου εμπλέκονται τουλάχιστον έξι οντότητες, για οποιαδήποτε σχέση μεταξύ των:
αν δεν υπάρχουν τρεις αλληλοσχετιζόμενες, τότε υπάρχουν τρεις μεταξύ τους άσχετες - και τούμπαλιν.

Η απόδειξη και η γενίκευση της πρότασης αφήνονται ως άσκηση.

Άδεια χυλόπιτας

Η επιχείρηση Hime & company με έδρα το Τόκυο, εξηγεί οτι η πρωτοβουλία της επιτρέπει στο προσωπικό που περνά αυτή την ιδιαίτερα οδυνηρή φάση στη ζωή, να επανέρχεται στην εργασία χαλαρότερο και συνεπώς παραγωγικότερο.
Οι κάτω των 24 Μαΐων δεσποσύνες δικαιούνται μιας ημέρας το χρόνο, διότι ανακάμπτουν γρήγορα (είναι αυτό με τις πορτοκαλιές κτλ...)
Οι από 25 ως 29, δικαιούνται 2 μέρες το χρόνο, ενώ οι μεγαλύτερες παραπάνω (από τρεις) - για ευνόητους λόγους!

Στο σχετικό απόκομμα του Ρόυτερς δεν αναφέρεται καταπόσο και οι άρρενες είναι δικαιούχοι - ερώτημα θεωρητικό, δεδομένου οτι το σύνολο του προσωπικού της μικρομεσαίας επιχείρηση φέρεται να αποτελείται από 6 εκπροσώπους του ωραίου φύλου.

Στην περίπτωση που είναι όντως έτσι, πιό ενδιαφέρον ερώτημα είναι το καταπόσο το μέτρο είναι φωτογραφικόν!



(Tο maladie d'amour δε βρέθηκε παρά την πρόχειρη έρευνα - αντικαθίσταται λοιπόν από το le travail c'est la santé...)

Τριψήφιο και το πετρέλαιο

(Ξεκίνησε 2/1/2008)

NYMEX, 2/1/2008, γύρω στις 19:18' ώρα Ελλάδας: συμβόλαιο αγοραπωλησίας light sweet crude (CL), παραδοτέο 8/2/2008, στα 100$ (67,93€)/βαρέλι (159 lt).

Συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις που ξεπερνιέται ένα ψυχολογικό φράγμα στις τιμές, να παρέχεται μια εκλογίκευση του φαινομένου από τον Τύπο: στις εφημερίδες γράφεται λοιπόν, σχεδόν τελετουργικά, οτι οφείλουμε το φτάσιμο της κατοστάρας στις ταραχές στη Νιγηρία και στην πτώση των αποθεμάτων των ΗΠΑ, και λόγω του ψυχρού χειμώνα.

Είναι προφανές οτι αυτή δεν είναι μια έγκυρη συγκυριακή εξήγηση - όπως και νάχει όμως, μια τέτοια δεν πολυενδιαφέρει όσους από μας δε βγάζουμε το ψωμί μας από το χονδρεμπόριο πετρελαίου και παραγώγων.

(Πράγματι, η δημοσιογραφική έρευνα έδειξε οτι το συμβόλαιο έκλεισε από κάποιον Richard Arens, broker που δουλεύει για δικό του λογαριασμό και που αγόρασε τη μίνιμουμ επιτρεπόμενη ποσότητα, 1000 βαρέλια, "για το καλό"-για να είναι δηλαδή ο πρώτος που κλείνει συμβόλαιο σε τριψήφια τιμή. Για την ιστορία, το μεταπώλησε αργότερα χάνοντας 600$ - περισσότερα στο άρθρο και τη συζήτηση εδώ).

Εκκρεμεί λοιπόν μια ανάλυση σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, όπου αυτού του είδους τα φράγματα δεν είναι παρά ευδιάκριτα σημέία μιας πορείας (να σημειωθεί επίσης οτι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του συντάκτη του Spiegel, δεν έχουμε φτάσει ακόμα το μέγιστο της τιμής που ίσχυσε το 1980, το οποίο αντιστοιχεί σε 101,7$/βαρέλι - με τη σημερινή αξία του δολάριου).

Παράλληλα, η τιμή του χρυσού χτυπάει ρεκόρ υψηλών από το 1980: 859,20$ (583,66€) / ουγγιά (31,10 gr) στο London Bullion Market.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 1

O Saddad-Al-Husseini (الحسيني), δρ γεωλόγος, που υπήρξε επικεφαλής του τμήματος εκμετάλευσης και παραγωγής της Aramco από το 1992 ως το 2004, όπου αποχώρησε αντιπρόεδρος της εταιρίας, ανακοίνωσε τις εκτιμήσεις του για το μέλλον της πετρελαϊκής βιομηχανίας στην oil&money conference στο Λονδίνο, στις 30 Οκτωβρίου του 2007 (στοιχεία από τη Μόντ 16-11-2007).

Οι εκτιμήσεις αυτές, έκαναν πάταγο στη σύνοδο των χωρών του OPEC που έλαβε χώρα στο Ριαντ, 17 και 18 Νοεμβρίου
(κλικ στη φωτογραφία για σειρά των κυριότερων γραφημάτων και πινάκων της παρουσίασης: σε κάθε εικόνα, με κλικ μεταβαίνετε στην επόμενη - είναι γύρω στις 12 συνολικά, με τελευταία τα βασικά συμπεράσματα).

Ας επαναλάβουμε εδώ τις βασικές εκτιμήσεις του δρ Husseini:

• Τα δηλωμένα από κυβερνήσεις επιβεβαιωμένα παγκόσμια πετρελαϊκά αποθέματα περιλαμβάνουν πάνω από 300 δις βαρέλια η ύπαρξη των οποίων είναι ατεκμηρίωτη υπόθεση, βλέπε καθαρή σπέκουλα.




• Σε ορίζοντα δεκαπενταετίας, η συνολική δυνατότητα παροχής πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (αερίων υδρογονθράκων βαρύτερων του μεθανίου, κυρίως αιθανίου, προπανίου βουτανίου και ισοβουτανίου - LNG) περιορίζεται από τη τη φθίνουσα απόδοση των ήδη εκμεταλευόμενων κοιτασμάτων, αλλά και το μέγεθος των βέβαιων αποθεμάτων.




• Στον ίδιο χρονικό ορίζοντα, για κάθε εκατομμύριο βαρελιών έλλειψης (διαφοράς ζήτησης - προσφοράς), το μέγιστο της τιμής του βαρελιού θα αυξάνεται 12$ το χρόνο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 2

Πριν επιχειρήσουμε να σχολιάσουμε τις εκτιμήσεις αυτές, θα ήταν χρήσιμο να παραθέσουμε κάποια ενδεικτικά, αν και ατελή, στοιχεία σχετικά με τη διαμόρφωση της τιμής του πετρέλαιου. Το παρακάτω γράφημα (δημοσιευμένο στη Φιγκαρό 5/1/2008 - στοιχεία από το BP statistical review of world energy 2007(?)) αναδεικνύει το μη συγκυριακό χαρακτήρα της αύξησης της τιμής του πετρέλαιου:

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 3

Αφήνοντας λοιπόν κατά μέρος την προαναγγελθείσα οικονομική κρίση, καθώς και τη διαφαινόμενη τάση ίσχυσης ενός κατώφλιου άνω των 80 δολλαρίων στην τιμή του πετρέλαιου για τους προσεχείς μήνες, ας επιχειρήσουμε να δούμε τη δυναμική (στο χρόνο t)της κατανάλωσης πετρελαίου E σε μια χώρα, σε σχέση με το ακαθάριστο εθνικό προϊόν P. Το απλούστερο μοντέλο είναι να υποθέσει κανείς μια σταθερή (μέση) τιμή c για την ανάπτυξη του P, και να καταλήξει στην απλή διαφορική εξίσωση ("τύπου" Μάλθους),

με τις κατάλληλες αρχικές τιμές για κάποιον χρόνο έναρξης to . Ο εξοικειωμένος με μαθηματικά (επιπέδου β'έτους θετικών σχολών) αναγνώστης, θα συμπεράνει μια δυναμική ας πούμε σύγκλισης της κατανάλωσης σε κάποιες τιμές, τουλάχιστο για τις οικονομίες των μεγαλύτερων καταναλωτών, για μεσοπρόθεσμο πάντα ορίζοντα.

Είναι όμως έτσι; Μ'άλλα λόγια, η πετρελαϊκή "αποτελεσματικότητα" αυξάνεται ανάλογα με την ποσότητα του καταναλισκόμενου πετρέλαιου;

Συνεχίζεται - μείνετε συντονισμένοι :-)

after 41...Bf5-d3+ 0-1

100 χρόνια Oscar Niemeyer

Τα σχέδια του συντρόφου Oscar για το μέλλον περιλαμβάνουν αρκετή μνημειακή γλυπτική.

Να τον χαίρονται τα τρισέγγονά του!