March 08, 2015
Πού το πάνε;
Πολλές φορές, τον τελευταίο μήνα, έχουμε σημειώσει στο «Ριζοσπάστη» ότι η κυβέρνηση κινείται στην κατεύθυνση να «παίξει» το χαρτί της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας στην περιοχή της Ν/Α Μεσογείου, μια περιοχή με ανοιχτά μέτωπα ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συγκρούσεων (Ουκρανία, Μ. Ανατολή και Β. Αφρική). Στην πραγματικότητα, αποτελεί συνέχιση των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου που προσπάθησαν να υπηρετήσουν και οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις.
Οι πληροφορίες κύκλων του υπουργείου Εξωτερικών, που δημοσιεύσαμε χτες, αποδεικνύουν περίτρανα αυτές τις προθέσεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδιώκει η Ελλάδα να γίνει προκεχωρημένο φυλάκιο των ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή της Μ. Ανατολής, παίζοντας ταυτόχρονα και το ρόλο του «γεφυροποιού» ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, από τη μια, και της Ρωσίας, από την άλλη, καθώς και σε άλλες διενέξεις (π.χ., Ισραήλ - Παλαιστίνιοι).
Το εγχείρημα, όσο και αν ενδύεται τις διακηρύξεις περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και περί σταθεροποιητικού ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή, στην πραγματικότητα, θα πρέπει να δημιουργεί ανησυχία στο λαό για το τι μέλλει γενέσθαι.
Σημειώνουμε ότι, τις τελευταίες μέρες, ρεπορτάζ και αρθρογραφία σε μια σειρά εφημερίδες αναφέρουν σχέδια για «εαρινή εκστρατεία» με πρωτοβουλία ΗΠΑ, κρατών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με πρόσχημα τη δράση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους». Η κυβέρνηση, από την άλλη έχει σηκώσει ψηλά στην ατζέντα της την «προστασία των χριστιανικών πληθυσμών» της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής, καθώς και της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη.
Δε θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι η συγκυβέρνηση θα γινόταν αρωγός μιας τέτοιας εκστρατείας, βεβαίως, πάντα για «ανθρωπιστικούς λόγους», «προστασία των χριστιανικών πληθυσμών», «υπεράσπιση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς» και άλλα πολλά. Προσχήματα, άλλωστε, μπορούν να βρεθούν για τη συμμετοχή σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η συμμετοχή αυτή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς πλασάρεται ως διαπραγματευτικό ατού στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που διεξάγει η ελληνική κυβέρνηση με ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ για λογαριασμό του κεφαλαίου, με στόχο τη χαλάρωση της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής που θα δώσει τη δυνατότητα στήριξης των καπιταλιστικών επενδύσεων από το κράτος. Οι τελευταίες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, ενθαρρυμένες από τα ΝΑΤΟικά σχέδια περί γκρίζων ζωνών, είναι τροχιοδεικτικά των επικίνδυνων εξελίξεων που προμηνύει η συνέχιση της εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς.
Τα επισημαίνουμε αυτά, γιατί ο λαός θα πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση.
January 28, 2015
The New Drivers of Europe's Geopolitics
By George Friedman
For the past two weeks, I have focused on the growing fragmentation of Europe. Two weeks ago, the murders in Paris prompted me to write about the fault line between Europe and the Islamic world. Last week, I wrote about the nationalism that is rising in individual European countries after the European Central Bank was forced to allow national banks to participate in quantitative easing so European nations wouldn't be forced to bear the debt of other nations. I am focusing on fragmentation partly because it is happening before our eyes, partly because Stratfor has been forecasting this for a long time and partly because my new book on the fragmentation of Europe — Flashpoints: The Emerging Crisis in Europe — is being released today.
This is the week to speak of the political and social fragmentation within European nations and its impact on Europe as a whole. The coalition of the Radical Left party, known as Syriza, has scored a major victory in Greece. Now the party is forming a ruling coalition and overwhelming the traditional mainstream parties. It is drawing along other left-wing and right-wing parties that are united only in their resistance to the EU's insistence that austerity is the solution to the ongoing economic crisis that began in 2008.
Two Versions of the Same Tale
The story is well known. The financial crisis of 2008, which began as a mortgage default issue in the United States, created a sovereign debt crisis in Europe. Some European countries were unable to make payment on bonds, and this threatened the European banking system. There had to be some sort of state intervention, but there was a fundamental disagreement about what problem had to be solved. Broadly speaking, there were two narratives.The German version, and the one that became the conventional view in Europe, is that the sovereign debt crisis is the result of irresponsible social policies in Greece, the country with the greatest debt problem. These troublesome policies included early retirement for government workers, excessive unemployment benefits and so on. Politicians had bought votes by squandering resources on social programs the country couldn't afford, did not rigorously collect taxes and failed to promote hard work and industriousness. Therefore, the crisis that was threatening the banking system was rooted in the irresponsibility of the debtors.
Another version, hardly heard in the early days but far more credible today, is that the crisis is the result of Germany's irresponsibility. Germany, the fourth-largest economy in the world, exports the equivalent of about 50 percent of its gross domestic product because German consumers cannot support its oversized industrial output. The result is that Germany survives on an export surge. For Germany, the European Union — with its free-trade zone, the euro and regulations in Brussels — is a means for maintaining exports. The loans German banks made to countries such as Greece after 2009 were designed to maintain demand for its exports. The Germans knew the debts could not be repaid, but they wanted to kick the can down the road and avoid dealing with the fact that their export addiction could not be maintained.
If you accept the German narrative, then the policies that must be followed are the ones that would force Greece to clean up its act. That means continuing to impose austerity on the Greeks. If the Greek narrative is correct, than the problem is with Germany. To end the crisis, Germany would have to curb its appetite for exports and shift Europe's rules on trade, the valuation of the euro and regulation from Brussels while living within its means. This would mean reducing its exports to the free-trade zone that has an industry incapable of competing with Germany's.
The German narrative has been overwhelmingly accepted, and the Greek version has hardly been heard. I describe what happened when austerity was imposed in Flashpoints:
But the impact on Greece of government cuts was far greater than expected. Like many European countries, the Greeks ran many economic activities, including medicine and other essential services, through the state, making physicians and other health care professionals government employees. When cuts were made in public sector pay and employment, it deeply affected the professional and middle classes. Over the course of several years, unemployment in Greece rose to over 25 percent. This was higher than unemployment in the United States during the Depression. Some said that Greece's black economy was making up the difference and things weren't that bad. That was true to some extent but not nearly as much as people thought, since the black economy was simply an extension of the rest of the economy, and business was bad everywhere. In fact the situation was worse than it appeared to be, since there were many government workers who were still employed but had had their wages cut drastically, many by as much as two-thirds. The Greek story was repeated in Spain and, to a somewhat lesser extent, in Portugal, southern France and southern Italy. Mediterranean Europe had entered the European Union with the expectation that membership would raise its living standards to the level of northern Europe. The sovereign debt crisis hit them particularly hard because in the free trade zone, this region had found it difficult to develop its economies, as it would have normally. Therefore the first economic crisis devastated them.
Regardless of which version you believe to be true, there is one thing that is certain: Greece was put in an impossible position when it agreed to a debt repayment plan that its economy could not support. These plans plunged it into a depression it still has not recovered from — and the problems have spread to other parts of Europe.
Seeds of Discontent
There was a deep belief in the European Union and beyond that the nations adhering to Europe's rules would, in due course, recover. Europe's mainstream political parties supported the European Union and its policies, and they were elected and re-elected. There was a general feeling that economic dysfunction would pass. But it is 2015 now, the situation has not gotten better and there are growing movements in many countries that are opposed to continuing with austerity. The sense that Europe is shifting was visible in the European Central Bank's decision last week to ease austerity by increasing liquidity in the system. In my view, this is too little too late; although quantitative easing might work for a recession, Southern Europe is in a depression. This is not merely a word. It means that the infrastructure of businesses that are able to utilize the money has been smashed, and therefore, quantitative easing's impact on unemployment will be limited. It takes a generation to recover from a depression. Interestingly, the European Central Bank excluded Greece from the quantitative easing program, saying the country is far too exposed to debt to allow the risk of its central bank lending.Virtually every European country has developed growing movements that oppose the European Union and its policies. Most of these are on the right of the political spectrum. This means that in addition to their economic grievances, they want to regain control of their borders to limit immigration. Opposition movements have also emerged from the left — Podemos in Spain, for instance, and of course, Syriza in Greece. The left has the same grievances as the right, save for the racial overtones. But what is important is this: Greece has been seen as the outlier, but it is in fact the leading edge of the European crisis. It was the first to face default, the first to impose austerity, the first to experience the brutal weight that resulted and now it is the first to elect a government that pledges to end austerity. Left or right, these parties are threatening Europe's traditional parties, which the middle and lower class see as being complicit with Germany in creating the austerity regime.
Syriza has moderated its position on the European Union, as parties are wont to moderate during an election. But its position is that it will negotiate a new program of Greek debt repayments to its European lenders, one that will relieve the burden on the Greeks. There is reason to believe that it might succeed. The Germans don't care if Greece pulls out of the euro. Germany is, however, terrified that the political movements that are afoot will end or inhibit Europe's free-trade zone. Right-wing parties' goal of limiting the cross-border movement of workers already represents an open demand for an end to the free-trade zone for labor. But Germany, the export addict, needs the free-trade zone badly.
This is one of the points that people miss. They are concerned that countries will withdraw from the euro. As Hungary showed when the forint's decline put its citizens in danger of defaulting on mortgages, a nation-state has the power to protect its citizens from debt if it wishes to do so. The Greeks, inside or outside the eurozone, can also exercise this power. In addition to being unable to repay their debt structurally, they cannot afford to repay it politically. The parties that supported austerity in Greece were crushed. The mainstream parties in other European countries saw what happened in Greece and are aware of the rising force of Euroskepticism in their own countries. The ability of these parties to comply with these burdens is dependent on the voters, and their political base is dissolving. Rational politicians are not dismissing Syriza as an outrider.
The issue then is not the euro. Instead, the first real issue is the effect of structured or unstructured defaults on the European banking system and how the European Central Bank, committed to not making Germany liable for the debts of other countries, will handle that. The second, and more important, issue is now the future of the free-trade zone. Having open borders seemed like a good idea during prosperous times, but the fear of Islamist terrorism and the fear of Italians competing with Bulgarians for scarce jobs make those open borders less and less likely to endure. And if nations can erect walls for people, then why not erect walls for goods to protect their own industries and jobs? In the long run, protectionism hurts the economy, but Europe is dealing with many people who don't have a long run, have fallen from the professional classes and now worry about how they will feed their families.
For Germany, which depends on free access to Europe's markets to help prop up its export-dependent economy, the loss of the euro would be the loss of a tool for managing trade within and outside the eurozone. But the rise of protectionism in Europe would be a calamity. The German economy would stagger without those exports. From my point of view, the argument about austerity is over. The European Central Bank ended the austerity regime half-heartedly last week, and the Syriza victory sent an earthquake through Europe's political system, although the Eurocratic elite will dismiss it as an outlier. If Europe's defaults — structured or unstructured — surge as a result, the question of the euro becomes an interesting but non-critical issue. What will become the issue, and what is already becoming the issue, is free trade. That is the core of the European concept, and that is the next issue on the agenda as the German narrative loses credibility and the Greek narrative replaces it as the conventional wisdom. It is not hard to imagine the disaster that would ensue if the United States were to export 50 percent of its GDP, and half of it went to Canada and Mexico. A free-trade zone in which the giant pivot is not a net importer can't work. And that is exactly the situation in Europe. Its pivot is Germany, but rather than serving as the engine of growth by being an importer, it became the world's fourth-largest national economy by exporting half its GDP. That can't possibly be sustainable. Possible Seismic Changes Ahead There are then three drivers in Europe now. One is the desire to control borders — nominally to control Islamist terrorists but truthfully to limit the movement of all labor, Muslims included. Second, there is the empowerment of the nation-states in Europe by the European Central Bank, which is making its quantitative easing program run through national banks, which may only buy their own nation's debt. Third, there is the political base, which is dissolving under Europe's feet. The question about Europe now is not whether it can retain its current form, but how radically that form will change. And the most daunting question is whether Europe, unable to maintain its union, will see a return of nationalism and its possible consequences. As I put it in Flashpoints:
The most important question in the world is whether conflict and war have actually been banished or whether this is merely an interlude, a seductive illusion. Europe is the single most prosperous region in the world. Its collective GDP is greater than that of the United States. It touches Asia, the Middle East and Africa. Another series of wars would change not only Europe, but the entire world.
To even speak of war in Europe would have been preposterous a few years ago, and to many, it is preposterous today. But Ukraine is very much a part of Europe, as was Yugoslavia. Europeans' confidence that all this is behind them, the sense of European exceptionalism, may well be correct. But as Europe's institutions disintegrate, it is not too early to ask what comes next. History rarely provides the answer you expect — and certainly not the answer you hope for.
January 27, 2015
Ue-Grecia, spunta il patto segreto di novembre rinvio dei rimborsi già concesso ad Atene
L'altra Europa :-)))))
Federico Fubini
Non mancano anche altre facilitazioni, in quella decisione del novembre scorso presa con tanta discrezione per non irritare il pubblico tedesco. Fino al 2020 la Grecia non dovrà versare un solo centesimo ai Paesi del club dell'euro, quelli che hanno tenuto il Paese a galla con i loro fondi da quando nel 2009 è emerso che i suoi conti pubblici erano un colossale inganno.
Quanto ai tassi d'interesse, quelli sui 53 miliardi di prestiti concessi ad Atene da ciascun governo del club sono stato ridotti a un livello pari al tasso interbancario a tre mesi più 50 punti: in sostanza, ad oggi, la Grecia paga lo 0,53% annuo.
I tassi sul fondo salva-Stati (Efsf), il grosso del pacchetto finanziario offerto ad Atene, attualmente sono di appena lo 0,21%. I pagamenti all'Efsf da parte della Grecia dovranno iniziare solo nel 2023 e finire appunto fra 42 anni. Le fasi più impegnative arriveranno nel 2032, dal 2034 al 2039 e soprattutto nel 2054. Prima, a partire da subito e fino alla fine di questo decennio, Atene dovrà saldare solo i propri debiti verso il Fondo monetario internazionale.
Se dunque il neo-premier Alexis Tsipras intende ottenere una sforbiciata sugli oneri che il suo governo è chiamato a sostenere, dovrà chiederla ai rappresentanti di Cina, Stati Uniti, Brasile, India, Sudafrica, Cile o Vietnam nell'organismo di Washington.
È anche chiaro chi sarebbe l'uomo teoricamente chiamato a presentare l'eventuale richiesta al consiglio del Fmi: Carlo Cottarelli, ex zar della spending review a Roma, ora direttore della circoscrizione del Fmi che comprende Grecia e Italia e, in anni passati, corresponsabile del piano di prestiti ad Atene in quanto capo del dipartimento fiscale del Fondo monetario quando quel pacchetto venne deliberato.
Nasce così uno degli equivoci più surreali nella tragedia sociale e politica che da anni si consuma dentro e intorno alla Grecia. Ha appena vinto le elezioni un partito cresciuto nei consensi grazie alla richiesta di una revisione del debito verso le nazioni creditrici. Ma a nessuno degli elettori è mai stato spiegato che quella revisione c'era stata due mesi prima del voto. Non lo ha detto la cancelliera Angela Merkel, per non confessare ai contribuenti tedeschi l'ovvia verità che i loro soldi non torneranno a casa molto presto. Non lo hanno ricordato Matteo Renzi da Roma o François Hollande da Parigi, presi senz'altro da altre priorità. Non lo ha fatto neppure Antonis Samaras, il premier greco uscente, perché voleva competere con Tsipras sulla base di una piattaforma molto simile a quella del suo giovane avversario: la richiesta di un taglio al debito. Spiegare che c'era appena stata una revisione su oltre quattro decenni avrebbe complicato e confuso il messaggio.
La vicenda tra debitori e creditori riparte dunque da qui. Quella spalmatura delle scadenze con cancellazione dei pagamenti di questo decennio fa sì che la Germania, al solito, ora sia riluttante a fare di più. In realtà sarebbe possibile: per esempio una riduzione di 0,5% dei tassi sui prestiti bilaterali nei decenni futuri porterebbe un sollievo enorme. Ma come spesso nel gioco degli specchi fra Atene, Bruxelles e Berlino, il fuoco del negoziato non è dove tutti guardano. È altrove, nelle politiche di bilancio dei prossimi mesi.
Se il governo Tsipras accetterà di restare nei programmi della troika, enormi pagamenti dall'Europa lo aspettano fra due mesi: riceverebbe 15 miliardi dall'ultima tranche del piano di assistenza, dai profitti della Bce sui titoli di Stato greci che ha comprato e dalla gestione dei salvataggi delle banche. In contropartita però Bruxelles e Berlino chiedono a Tsipras di impegnarsi a una riduzione del deficit da quasi il 2% del Pil, rinunciando alle promesse di spesa che gli hanno fatto vincere le elezioni. Queste ultime valgono il 7% del Pil, come se l'Italia lanciasse un'espansione di bilancio da 120 miliardi o la Germania da 250 miliardi senza spiegare dove trovano le risorse.
Se Tsipras si piegherà alle pressioni tedesche, rischia di perdere qualunque credibilità di fronte ai greci. Se rifiuta, il suo governo può collassare per mancanza di fondi fra pochi mesi ed essere costretto all'opzione nucleare: l'uscita dall'euro. Un accordo arriverà solo all'ultimo, probabilmente fra cinque o sei mesi. Sempre che a forza di nascondere la verità ai loro elettori, i governi europei non finiscano per perderne completamente il controllo.
January 19, 2015
Ραψωδία Μη
...ἀλλὰ παρεξελάαν, ἐπὶ δ᾿ οὔατ᾿ ἀλεῖψαι ἑταίρων κηρὸν δεψήσας μελιηδέα, μή τις ἀκούσῃ τῶν ἄλλων: ἀτὰρ αὐτὸς ἀκουέμεν αἴ κ᾿ ἐθέλῃσθα, δησάντων σ᾿ ἐν νηὶ θοῇ χεῖράς τε πόδας τε ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ᾿ αὐτοῦ πείρατ᾿ ἀνήφθω,Όπως και σε πολλές από τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων, βλέπω πολλά ονόματα αγαπητών και παλιών φίλων, να πλαισιώνουν ή να στηρίζουν το κομμάτι της αριστεράς που συσπειρώνει το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το νέο σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ σήμερα. Το πολύ μεγαλύτερο κομμάτι τους, είναι συναγωνιστές με τους οποίους μοιραζόμαστε θεμελιώδεις πολιτικές ιδέες για την ταξική πάλη, την επικινδυνότητα της ιμπεριαλιστικής παραφροσύνης για την ανθρωπότητα και την ιστορική αναγκαιότητα του σοσιαλισμού. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι οτι, σε διαφορετικές στιγμές της πρόσφατης Ιστορίας, οι φίλοι αυτοί εγκατέλειψαν το Κομμουνιστικό Κόμμα λόγῳ διαφωνιών με την κάθε φορά εξέλιξη των προσεγγίσεων του κόμματος.
ὄφρα κε τερπόμενος ὄπ᾿ ἀκούσῃς Σειρήνοιιν. εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρους λῦσαί τε κελεύῃς, οἱ δέ σ᾿ ἔτι πλεόνεσσι τότ᾿ ἐν δεσμοῖσι διδέντων. αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τάς γε παρὲξ ἐλάσωσιν ἑταῖροι, ἔνθα τοι οὐκέτ᾿ ἔπειτα διηνεκέως ἀγορεύσω, ὁπποτέρη δή τοι ὁδὸς ἔσσεται, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς θυμῷ βουλεύειν...
Τις σπάνιες φορές - ας όψεται η ζωή που μας έχει ακροβολίσει στον πλανήτη - που βρίσκομαι με τέτοιους φίλους, συζητάμε με πάθος τούτη ή την άλλη άποψη για τα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα που εξακολουθούν όλους να μας βασανίζουν. Κάθε φορά μου επιβεβαιώνεται η πρόταση που ως μαθηματικό αστείο μπορεί να διατυπωθεί ως θεώρημα της μη-συμπάγειας της κριτικής στο ΚΚΕ: μπορεί να είναι σωστή σε κάθε επιμέρους, παραμένοντας εσφαλμένη στο σύνολο...
Απευθύνομαι λοιπόν στους φίλους που αντιπολιτεύονται το ΚΚΕ από αυτή τη σκοπιά - ας μην προσδιορίσω τις πολιτικές μικρο-συντεταγμένες της κάθε επιμέρους παρέας - για κάτι που βλέπω νά'ρχεται πάνω τους:
Αγαπητοί μου φίλοι, παρακολουθήσαμε όλοι από το 2012 μέχρι σήμερα τη διαδικασία «ταχείας ωρίμανσης» του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να είναι σε θέση να αναλάβει την κυβερνητική αποστολή που του αναλογεί: μεταφορά του κέντρου αποφάσεων σε ένα αόρατο κογκλάβιο, δημόσιες γεμάτες συμβολική βαρύτητα δηλώσεις φροντίδας των γεωπολιτικών πυλώνων του ελληνικού καπιταλισμού (ΝΑΤΟ-βάσεις-ΕΕ), σειρά από ντηλ ανοιχτής υποστήριξης από το ντόπιο κεφάλαιο, προώθησης από τμήμα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και ανοχής από τους υπόλοιπους, έμπρακτο σαμποτάζ των κοινωνικών αγώνων, διολίσθηση των διακηρύξεων από τη συνεδριακή του απόφαση στη «Θεσσαλονίκη» κι από κει σε «πέντε πράγματα». Καταλαβαίνετε τι θέλει να πει κάθε όρος της προηγούμενης μακράς πρότασης - μεταξύ μας δε χρειάζονται παραπάνω εξηγήσεις.
Η συζήτηση για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι άλλο από διαχειριστής του καθεστώτος, χωρίς μάλιστα το παραμικρό περιθώριο μεταρρυθμιστικών παροχών στο λαό, και επίδοξος προσωρινός σταθεροποιητής του πολιτικού συστήματος, είναι μεν χρήσιμη και διδακτική, αλλά δεν είναι πιά επείγουσα.
Τώρα, αυτός ο σχηματισμός ετοιμάζεται να κυβερνήσει, πιθανόν και αυτοδύναμα. Τεχνικά, γυρεύει γύρω στα 5000 στελέχη για να συνδιεκπεραιώσουν το έργο αυτό.
Θα απευθυνθούν, λοιπόν, προσωπικά και σε σας, το κάνουν ήδη, με πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις. «Γιατί να μη δώσουμε τη μάχη και 'από τα μέσα', διατηρώντας την πολιτική μας αυτονομία, να κατατεθεί πχ μια προοδευτικότερη συνταγματική μεταρρύθμιση, ή μια φιλολαϊκότερη πρόταση για την Παιδεία»; θα φωνάζουν οι Σειρήνες. «Κι αν δεν περάσουν τα σημεία μας, θα έχουμε αποκαλύψει στο λαό πληρέστερα τι πολιτική απάτη είναι δαύτοι», θα συμπληρώνουν. «Θα πολεμήσουμε και την καταρράκωση κάθε ιδέας που ορίζεται ως αριστερή, θα πάρουμε και πέντε φράγκα που μας καίει για τη δύσκολη προσωπική μας κατάσταση», θα προβληματίζονται οι ελαστικότερες συνειδήσεις.
Η πραγματικότητα που πρέπει να τολμήσετε να αντιμετωπίσετε είναι οτι το ρυμουλκό έχει ήδη δέσει, και σας τραβάει γλυκά, με την επίβλεψη του reconverti Αλαβάνου, της contre-vertie Βαλαβάνη κτλ, σε άλλα νερά.
Το να μείνετε στην καθαρότητά σας των μεταβατικών προγραμμάτων και της «ενότητας» που σας απομονώνει από την αριστερά (δυό λεξούλες για το τι είναι αριστερά: κατά του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των μονοπωλίων, ας αφήσουμε τα άλλα γι αργότερα) δεν βοηθάει.
Αντίθετα η στήριξη του ΚΚΕ είναι μια πράξη αυτοδέσμευσης που δυσκολεύει μια τέτοια εξέλιξη.
Καλείσθε λοιπόν στο κατάρτι, φίλοι και συναγωνιστές. Δεθείτε, σήμερα.
January 15, 2015
January 09, 2015
The World Federation of Trade Unions for the murderous recent attacks in France
After the murderous attack at the Charlie Hebdo magazine in Paris – France, the WFTU Secretariat issued the following statement.
“We express our condolences to the victims’ families and wishes for quick and full recovery for the injured.
This ferocious crime and the murder of so many people should help us all to consider some current realities:
1. That the religious fanaticisms, the technical divisions, the racist and neo-fascist phenomena create hate and impede the unity of workers.
2. The workers in France, the workers throughout Europe must be wondering who created the so-called ‘jihadists’. Who funded them? Who trained them? Who took full use of them in Syria, in Iraq, in Lebanon and elsewhere?
3. The imperialists, the European Union, the United States, the NATO, in their geostrategic plans for the control of energy, for new frontiers and new markets, create artificial divisions, sowing among people hate and cultivate religious fanaticisms.
Our brothers, French workers, workers in every corner of the world,
The best way to express our conviction of the crime against “Charlie Hebdo” is not to allow ourselves to be divided by religious, racial, color, language etc. differences. Not to allow the physical and moral guilty of the crime to be hidden behind religious divisions.
The workers are all brothers. We belong to the same class, the working class.
Together united to fight against imperialism and against capitalist barbarism.
Workers around the world either are Muslim or Christian or Buddhist or Copts either are believers or not, WE ARE CLASS BROTHERS.
09/01/2015
January 07, 2015
Charlie Dodecatombe
Με αφορμή την αποτρόπαια σφαγή στα γραφεία της εφημερίδας, θα ήθελα να υπενθυμίσω, οτι τόσο το αμερικανικό όσο και το γαλλικό κράτος, συνεργάζονται με τις δυνάμεις στις οποίες φέρονται να ανήκουν οι εκτελεστές. Η κοινή τους δράση λαμβάνει χώρα στη Συρία, χρόνια τώρα.
Charb, Wolinski, Cabu και οι υπόλοιποι, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει...
Charb, Wolinski, Cabu και οι υπόλοιποι, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει...
December 23, 2014
An imagined book
Quick and dirty: a global trend in conjectural politicware engineering.
Edited by: the editors.
Edited by: the editors.
December 17, 2014
El presidente Cubano Raúl Castro sobre relaciones de Cuba con EEUU
La Habana, 17 dic (PL) Prensa Latina trasmite el texto íntegro de la alocución del presidente cubano, Raúl Castro, sobre importantes temas relativos a las relaciones Cuba-Estados Unidos.
Compatriotas:
Desde mi elección como Presidente de los Consejos de Estado y de Ministros, he reiterado en múltiples ocasiones, nuestra disposición a sostener con el gobierno de los Estados Unidos un diálogo respetuoso, basado en la igualdad soberana, para tratar los más diversos temas de forma recíproca, sin menoscabo a la independencia nacional y la autodeterminación de nuestro pueblo.
Esta es una posición que fue expresada al Gobierno de Estados Unidos, de forma pública y privada, por el compañero Fidel en diferentes momentos de nuestra larga lucha, con el planteamiento de discutir y resolver las diferencias mediante negociaciones, sin renunciar a uno solo de nuestros principios.
El heroico pueblo cubano ha demostrado, frente a grandes peligros, agresiones, adversidades y sacrificios, que es y será fiel a nuestros ideales de independencia y justicia social. Estrechamente unidos en estos 56 años de Revolución, hemos guardado profunda lealtad a los que cayeron defendiendo esos principios desde el inicio de nuestras guerras de independencia en 1868.
Ahora, llevamos adelante, pese a las dificultades, la actualización de nuestro modelo económico para construir un socialismo próspero e sostenible.
Resultado de un diálogo al más alto nivel, que incluyó una conversación telefónica que sostuve ayer con el Presidente Barack Obama, se ha podido avanzar en la solución de algunos temas de interés para ambas naciones.
Como prometió Fidel, en junio del 2001, cuando dijo: ÂíVolverán!, arribaron hoy a nuestra Patria, Gerardo, Ramón y Antonio.
La enorme alegría de sus familiares y de todo nuestro pueblo, que se movilizó infatigablemente con ese objetivo, se extiende entre los cientos de comités y grupos de solidaridad; los gobiernos, parlamentos, organizaciones, instituciones y personalidades que durante estos 16 años reclamaron e hicieron denodados esfuerzos por su liberación. A todos ellos expresamos la más profunda gratitud y compromiso.
Esta decisión del Presidente Obama, merece el respeto y reconocimiento de nuestro pueblo.
Quiero agradecer y reconocer el apoyo del Vaticano, y especialmente, del Papa Francisco, al mejoramiento de las relaciones entre Cuba y Estados Unidos. Igualmente, al Gobierno de Canadá por las facilidades creadas para la realización del diálogo de alto nivel entre los dos países.
A su vez, decidimos excarcelar y enviar a Estados Unidos a un espía de origen cubano que estuvo al servicio de esa nación.
Por otra parte, basados en razones humanitarias, hoy también fue devuelto a su país el ciudadano norteamericano Alan Gross.
De manera unilateral, como es nuestra práctica y en estricto apego a nuestro ordenamiento legal, han recibido beneficios penales los reclusos correspondientes, incluida la excarcelación de personas sobre las que el Gobierno de los Estados Unidos había mostrado interés.
Igualmente, hemos acordado el restablecimiento de las relaciones diplomáticas.
Esto no quiere decir que lo principal se haya resuelto. El bloqueo económico, comercial y financiero que provoca enormes daños humanos y económicos a nuestro país debe cesar.
Aunque las medidas del bloqueo han sido convertidas en Ley, el Presidente de los Estados Unidos puede modificar su aplicación en uso de sus facultades ejecutivas.
Proponemos al Gobierno de los Estados Unidos adoptar medidas mutuas para mejorar el clima bilateral y avanzar hacia la normalización de los vínculos entre nuestros países, basados en los principios del Derecho Internacional y la Carta de las Naciones Unidas.
Cuba reitera su disposición a sostener cooperación en los organismos multilaterales, como la Organización de Naciones Unidas.
Al reconocer que tenemos profundas diferencias, fundamentalmente en materia de soberanía nacional, democracia, derechos humanos y política exterior, reafirmo nuestra voluntad de dialogar sobre todos esos temas.
Exhorto al Gobierno de los Estados Unidos a remover los obstáculos que impiden o restringen los vínculos entre nuestros pueblos, las familias y los ciudadanos de ambos países, en particular los relativos a los viajes, el correo postal directo y las telecomunicaciones.
Los progresos alcanzados en los intercambios sostenidos demuestran que es posible encontrar solución a muchos problemas.
Como hemos repetido, debemos aprender el arte de convivir, de forma civilizada, con nuestras diferencias.
Sobre estos importantes temas volveremos a hablar más adelante.
Muchas gracias.
Compatriotas:
Desde mi elección como Presidente de los Consejos de Estado y de Ministros, he reiterado en múltiples ocasiones, nuestra disposición a sostener con el gobierno de los Estados Unidos un diálogo respetuoso, basado en la igualdad soberana, para tratar los más diversos temas de forma recíproca, sin menoscabo a la independencia nacional y la autodeterminación de nuestro pueblo.
Esta es una posición que fue expresada al Gobierno de Estados Unidos, de forma pública y privada, por el compañero Fidel en diferentes momentos de nuestra larga lucha, con el planteamiento de discutir y resolver las diferencias mediante negociaciones, sin renunciar a uno solo de nuestros principios.
El heroico pueblo cubano ha demostrado, frente a grandes peligros, agresiones, adversidades y sacrificios, que es y será fiel a nuestros ideales de independencia y justicia social. Estrechamente unidos en estos 56 años de Revolución, hemos guardado profunda lealtad a los que cayeron defendiendo esos principios desde el inicio de nuestras guerras de independencia en 1868.
Ahora, llevamos adelante, pese a las dificultades, la actualización de nuestro modelo económico para construir un socialismo próspero e sostenible.
Resultado de un diálogo al más alto nivel, que incluyó una conversación telefónica que sostuve ayer con el Presidente Barack Obama, se ha podido avanzar en la solución de algunos temas de interés para ambas naciones.
Como prometió Fidel, en junio del 2001, cuando dijo: ÂíVolverán!, arribaron hoy a nuestra Patria, Gerardo, Ramón y Antonio.
La enorme alegría de sus familiares y de todo nuestro pueblo, que se movilizó infatigablemente con ese objetivo, se extiende entre los cientos de comités y grupos de solidaridad; los gobiernos, parlamentos, organizaciones, instituciones y personalidades que durante estos 16 años reclamaron e hicieron denodados esfuerzos por su liberación. A todos ellos expresamos la más profunda gratitud y compromiso.
Esta decisión del Presidente Obama, merece el respeto y reconocimiento de nuestro pueblo.
Quiero agradecer y reconocer el apoyo del Vaticano, y especialmente, del Papa Francisco, al mejoramiento de las relaciones entre Cuba y Estados Unidos. Igualmente, al Gobierno de Canadá por las facilidades creadas para la realización del diálogo de alto nivel entre los dos países.
A su vez, decidimos excarcelar y enviar a Estados Unidos a un espía de origen cubano que estuvo al servicio de esa nación.
Por otra parte, basados en razones humanitarias, hoy también fue devuelto a su país el ciudadano norteamericano Alan Gross.
De manera unilateral, como es nuestra práctica y en estricto apego a nuestro ordenamiento legal, han recibido beneficios penales los reclusos correspondientes, incluida la excarcelación de personas sobre las que el Gobierno de los Estados Unidos había mostrado interés.
Igualmente, hemos acordado el restablecimiento de las relaciones diplomáticas.
Esto no quiere decir que lo principal se haya resuelto. El bloqueo económico, comercial y financiero que provoca enormes daños humanos y económicos a nuestro país debe cesar.
Aunque las medidas del bloqueo han sido convertidas en Ley, el Presidente de los Estados Unidos puede modificar su aplicación en uso de sus facultades ejecutivas.
Proponemos al Gobierno de los Estados Unidos adoptar medidas mutuas para mejorar el clima bilateral y avanzar hacia la normalización de los vínculos entre nuestros países, basados en los principios del Derecho Internacional y la Carta de las Naciones Unidas.
Cuba reitera su disposición a sostener cooperación en los organismos multilaterales, como la Organización de Naciones Unidas.
Al reconocer que tenemos profundas diferencias, fundamentalmente en materia de soberanía nacional, democracia, derechos humanos y política exterior, reafirmo nuestra voluntad de dialogar sobre todos esos temas.
Exhorto al Gobierno de los Estados Unidos a remover los obstáculos que impiden o restringen los vínculos entre nuestros pueblos, las familias y los ciudadanos de ambos países, en particular los relativos a los viajes, el correo postal directo y las telecomunicaciones.
Los progresos alcanzados en los intercambios sostenidos demuestran que es posible encontrar solución a muchos problemas.
Como hemos repetido, debemos aprender el arte de convivir, de forma civilizada, con nuestras diferencias.
Sobre estos importantes temas volveremos a hablar más adelante.
Muchas gracias.
November 22, 2014
November 14, 2014
Alexandre Grothendieck, 28/03/1928 - 14/11/2014
November 07, 2014
October 26, 2014
Les impasses du capitalisme en Russie
Vous trouverez ici des liens vers trois textes (en trad. française) qui reflètent assez précisément les courants politiques principaux actuels en Russie. Tous les trois méritent d'être bien étudiés et analysés, par rapport à leurs positions respectives, leurs liens implicites et leur adversité, leurs écarts apparents et leurs convergences inavouées:
1. Parfum Khodorkovski
2. Parfum Strelkov
3. Parfum Poutine
J'espère pouvoir y fournir bientôt un commentaire synthétique.
1. Parfum Khodorkovski
2. Parfum Strelkov
3. Parfum Poutine
J'espère pouvoir y fournir bientôt un commentaire synthétique.
October 24, 2014
Αμφιπόλεως επιτύμβιον
Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.
Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.
(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.
Μανόλης Αναγνωστάκης
Τα ποιήματα (1941-1971)/Ο Στόχος
1971, Θεσ/νίκη (ιδ. έκδοση)
October 18, 2014
Le discours obscène des impérialistes
Cuba donne l'exemple dans la lutte contre Ebola
En dépit de ses difficultés économiques et de ses maigres moyens, Cuba s'est projeté à l'avant-garde de la lutte contre le virus Ebola en dépêchant un important contingent de personnel soignant en Afrique de l'Ouest, au moment où les grandes nations laissent généralement la main aux humanitaires.
Perpétuant sa tradition médicale internationaliste, un contingent de cent soixante-cinq médecins et personnels de santé cubains est parti au début d'octobre pour la Sierra Leone, et deux cent quatre-vingt-seize autres personnels sont attendus prochainement au Liberia et en Guinée voisins. Les effectifs médicaux cubains constituent le plus grand contingent dépêché par un Etat pour combattre Ebola.
SALUÉ PAR L'ONU ET LES ÉTATS-UNIS
Cette initiative est largement saluée par l'Organisation des Nations unies (ONU), par l'Organisation mondiale de la santé (OMS) et par plusieurs associations humanitaires, à l'heure où les grandes nations se contentent de contributions financières et de mesures de protection aux frontières. Sur le terrain, elles laissent les humanitaires et les agences onusiennes tenter de juguler l'épidémie, à l'exception notable des Etats-Unis, qui ont dépêché sur place une aide militaire d'envergure (quatre mille soldats prévus).
Rompant avec l'habituel ton peu amène envers Cuba, le secrétaire d'Etat américain, John Kerry, a lui-même adressé vendredi des remerciements à La Havane pour son aide dans la lutte internationale contre le virus.
[NDLR Après quoi, les yankees pleins d'honte ont arrêté leur embargo de soixante et deux ans et tout autre acte d'agression contre le peuple cubain, porteur d'une civilisation supérieure...]
Selon le dernier bilan de l'OMS, la fièvre hémorragique a fait 4 555 morts sur 9 216 cas enregistrés dans sept pays (Liberia, Sierra Leone, Guinée, Nigeria, Sénégal, Espagne et Etats-Unis), et l'organisation onusienne craint une envolée du nombre de contaminations.
Civil War in Greece: the imperialists' viewpoint
[...]
Arming foreign forces has been central to the C.I.A.'s mission from its founding, and was a staple of American efforts to wage proxy battles against the Soviet Union during the Cold War. The first such operation was in 1947, the year of the agency’s creation, when President Harry S. Truman ordered millions of dollars’ worth of guns and ammunition sent to Greece to help put down a Communist insurgency there.
In a speech before Congress in March of that year, Mr. Truman said the fall of Greece could destabilize neighboring Turkey, and “disorder might well spread throughout the entire Middle East.”
[...]
E.N. I hope this quote will help to cut the Yalta slip and other shitty crap stories about the Greek Civil War.
Arming foreign forces has been central to the C.I.A.'s mission from its founding, and was a staple of American efforts to wage proxy battles against the Soviet Union during the Cold War. The first such operation was in 1947, the year of the agency’s creation, when President Harry S. Truman ordered millions of dollars’ worth of guns and ammunition sent to Greece to help put down a Communist insurgency there.
In a speech before Congress in March of that year, Mr. Truman said the fall of Greece could destabilize neighboring Turkey, and “disorder might well spread throughout the entire Middle East.”
[...]
E.N. I hope this quote will help to cut the Yalta slip and other shitty crap stories about the Greek Civil War.
September 30, 2014
Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την οικονομική ζωή του ευρωπαϊκού καπιταλισμού
...οι πομπές χωρίς παραπομπές προς το παρόν, ελλείψει χρόνου.
1. Το γαλλικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα των 2 τρις.
2. Τις τελευταίες δύο βδομάδες, κυκλοφόρησαν δύο βιβλία αφιερωμένα στο «γερμανό ασθενή»:
α)Marcel Fratzscher: Die Deutschland-Illusion. Warum wir unsere Wirtschaft überschätzen und Europa brauchen. (250 Seiten, Hanser Verlag.) O M.F. είναι πρόεδρος του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικής έρευνας.
β) Olaf Gersemann: Die Deutschland-Blase. Das letzte Hurra einer großen Wirtschaftsnation (320 Seiten, DVA Verlag.) O O.G. είναι οικονομικός αρχισυντάκτης της Die Welt.
3. Οι κυρώσεις στη Ρωσσία συνετέλεσαν στην υποτίμηση του ρουβλίου κατά 14,63%[*] έναντι του ευρώ και 15,26%[*] έναντι του δολλαρίου, από τις αρχές του έτους. Όμως αυτό συνετέλεσε με τη σειρά του στη μείωση κατά 13% των γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσσία, κυρίως αυτοκινήτων και εργαλειομηχανών κατά τους πρώτους 3 μήνες του έτους. Οι ρωσσικές εξαγωγές στη Γερμανία αυξήθηκαν 5% την ίδια περίοδο. Αποτέλεσμα: για πρώτη φορά εδώ και καιρό, και παρά τη συνολική άνοδό τους, οι γερμανικές εξαγωγές συνέβαλαν αρνητικά στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας το πρώτο τρίμηνο του 2014.
4. Μελέτη των επενδύσεων σε εξοπλισμό (σταθερό κεφάλαιο) στις κυριότερες ευρωπαϊκές οικονομίες, καταδείχνει τη γερμανική υστέρηση που τοποθετείται στο ίδιο περίπου επίπεδο με τη Γαλλία, καθώς και την απώλεια επαφής της Ιταλίας και της Ισπανίας. Ιδιαίτερα η Ιταλία παρουσιάζει τραγική εικόνα με όλο και παλαιότερο εξοπλισμό. Η μελέτη αναφέρεται στα 2007 με 2012 και διεξήχθη από το γαλλικό πρώην commissariat au plan. Άλλη μελέτη από Ιταλούς οικονομολόγους αναδεικνύει τον κορεσμό της οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου σε όλη την Ευρώπη, μελετώντας το δείκτη λόγος ανάπτυξης/επενδύσεων σε αποπληθωρισμένες τιμές την τελευταία εικοσαετία. Η Ρωσσία, η Κίνα αλλά και οι ΗΠΑ φαίνονται πολύ καλύτερα από την άποψη αυτή.
5. Οι κυκλικές κρίσεις του καπιταλισμού βαθαίνουν και πλαταίνουν, όπως αποδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο από την επεξεργασία των δεδομένων των ροών κεφαλαίου που επιχειρεί με πρωτότυπη ποσοτική μεθοδολογία, μελέτη οικονομολόγων της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.
6. Επιτακτική η ανάγκη για τη Ρωσσία να ανανεώσει την τεχνική βάση που κληρονόμησε από την ΕΣΣΔ και έχει ήδη φτάσει στα όριά της. Οι Ρώσσοι έχουν φιλόδοξο πρόγραμμα, καίγονται όμως για επενδύσεις, όπως δήλωσε ο Ραγκόζιν σε τηλεοπτική συνέντευξη. Ο ίδιος εξήγησε οτι η Ουκρανία είναι τελειωμένη υπόθεση, ειδικά η ανατολική, με το πρόγραμμα μεταφοράς όλων των αποκεντρωμένων στο πρώην σοβιετικό έδαφος παραγωγικών δραστηριοτήτων στη Ρωσσία και τον εκσυγχρονισμό τους. Η μόνη επιλογή που διαγράφεται, είναι το κλείσιμο των βιομηχανιών στην ανατολή και η απορρόφηση/μοίρασμα του εξειδικευμένου ή μη εργατικού δυναμικού μεταξύ Ρωσσίας και Δύσης.
Συμπληρώνω οτι μέχρι το καλοκαίρι, δουλεύαν ορισμένοι στρατηγικοί τομείς του ρωσοουκρανικού εμπορίου, που περιλάμβαναν την παράδοση τμημάτων ατομικών αντιδραστήρων από την Ουκρανία στη Ρωσσία, καθώς και την παράδοση ανταλλακτικών πολεμικού οπλισμού του Ουκρανικού στρατού από τη Ρωσσία...
[*] 6/10/14: Περαστικός (ίσως ευκαιριακά) από δω προτίμησε να επισημάνει, σε άλλο μπλογκ, οτι οι μεταβολές στην ισοτιμία του ρουβλιού από τις αρχές του έτους δεν κολλούσαν με τα γνωστά στοιχεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, από δική μου απροσεξία, φορτώθηκα το λάθος της dépêche AFP απ'όπου το μετέφερα. Το δίκιο μου δεν μπορώ να το βρω γιατί δεν κράτησα ούτε αυτό το λινκ ούτε όλα τα υπόλοιπα των δημοσιευμάτων στα οποία στηρίχθηκε το σημείωμα. Φυσικά δεν υπήρχε εκεί καμμία μεθοδολογία υπολογισμού (συγκρίνουμε μέση ισοτιμία περιόδου με αρχές του έτους; μέσες τιμές διαδοχικών τριμήνων; διαμέσους;) και οι ίδιες οι καμπύλες δίνουν οπτικά ακριβέστερη αίσθηση απ'ο,τι οι αριθμοί. Ωστόσο από τη χονδρική εκτίμηση των επίσημων δεδομένων που κοίταξα τώρα μου φαίνεται ως λάθος πληκτρολογίου του συντάκτη του AFP, δηλαδή με ένα 1 μπροστά τα νούμερα φαίνονται τίμιοι εκτιμητές. Στην περίπτωση αυτή η πτώση των γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσσία έχει ευθεία συσχέτιση μεγέθους με την υποτίμηση του ρουβλιού την αντίστοιχη περίοδο.
1. Το γαλλικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα των 2 τρις.
2. Τις τελευταίες δύο βδομάδες, κυκλοφόρησαν δύο βιβλία αφιερωμένα στο «γερμανό ασθενή»:
α)Marcel Fratzscher: Die Deutschland-Illusion. Warum wir unsere Wirtschaft überschätzen und Europa brauchen. (250 Seiten, Hanser Verlag.) O M.F. είναι πρόεδρος του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικής έρευνας.
β) Olaf Gersemann: Die Deutschland-Blase. Das letzte Hurra einer großen Wirtschaftsnation (320 Seiten, DVA Verlag.) O O.G. είναι οικονομικός αρχισυντάκτης της Die Welt.
3. Οι κυρώσεις στη Ρωσσία συνετέλεσαν στην υποτίμηση του ρουβλίου κατά 14,63%[*] έναντι του ευρώ και 15,26%[*] έναντι του δολλαρίου, από τις αρχές του έτους. Όμως αυτό συνετέλεσε με τη σειρά του στη μείωση κατά 13% των γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσσία, κυρίως αυτοκινήτων και εργαλειομηχανών κατά τους πρώτους 3 μήνες του έτους. Οι ρωσσικές εξαγωγές στη Γερμανία αυξήθηκαν 5% την ίδια περίοδο. Αποτέλεσμα: για πρώτη φορά εδώ και καιρό, και παρά τη συνολική άνοδό τους, οι γερμανικές εξαγωγές συνέβαλαν αρνητικά στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας το πρώτο τρίμηνο του 2014.
4. Μελέτη των επενδύσεων σε εξοπλισμό (σταθερό κεφάλαιο) στις κυριότερες ευρωπαϊκές οικονομίες, καταδείχνει τη γερμανική υστέρηση που τοποθετείται στο ίδιο περίπου επίπεδο με τη Γαλλία, καθώς και την απώλεια επαφής της Ιταλίας και της Ισπανίας. Ιδιαίτερα η Ιταλία παρουσιάζει τραγική εικόνα με όλο και παλαιότερο εξοπλισμό. Η μελέτη αναφέρεται στα 2007 με 2012 και διεξήχθη από το γαλλικό πρώην commissariat au plan. Άλλη μελέτη από Ιταλούς οικονομολόγους αναδεικνύει τον κορεσμό της οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου σε όλη την Ευρώπη, μελετώντας το δείκτη λόγος ανάπτυξης/επενδύσεων σε αποπληθωρισμένες τιμές την τελευταία εικοσαετία. Η Ρωσσία, η Κίνα αλλά και οι ΗΠΑ φαίνονται πολύ καλύτερα από την άποψη αυτή.
5. Οι κυκλικές κρίσεις του καπιταλισμού βαθαίνουν και πλαταίνουν, όπως αποδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο από την επεξεργασία των δεδομένων των ροών κεφαλαίου που επιχειρεί με πρωτότυπη ποσοτική μεθοδολογία, μελέτη οικονομολόγων της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.
6. Επιτακτική η ανάγκη για τη Ρωσσία να ανανεώσει την τεχνική βάση που κληρονόμησε από την ΕΣΣΔ και έχει ήδη φτάσει στα όριά της. Οι Ρώσσοι έχουν φιλόδοξο πρόγραμμα, καίγονται όμως για επενδύσεις, όπως δήλωσε ο Ραγκόζιν σε τηλεοπτική συνέντευξη. Ο ίδιος εξήγησε οτι η Ουκρανία είναι τελειωμένη υπόθεση, ειδικά η ανατολική, με το πρόγραμμα μεταφοράς όλων των αποκεντρωμένων στο πρώην σοβιετικό έδαφος παραγωγικών δραστηριοτήτων στη Ρωσσία και τον εκσυγχρονισμό τους. Η μόνη επιλογή που διαγράφεται, είναι το κλείσιμο των βιομηχανιών στην ανατολή και η απορρόφηση/μοίρασμα του εξειδικευμένου ή μη εργατικού δυναμικού μεταξύ Ρωσσίας και Δύσης.
Συμπληρώνω οτι μέχρι το καλοκαίρι, δουλεύαν ορισμένοι στρατηγικοί τομείς του ρωσοουκρανικού εμπορίου, που περιλάμβαναν την παράδοση τμημάτων ατομικών αντιδραστήρων από την Ουκρανία στη Ρωσσία, καθώς και την παράδοση ανταλλακτικών πολεμικού οπλισμού του Ουκρανικού στρατού από τη Ρωσσία...
[*] 6/10/14: Περαστικός (ίσως ευκαιριακά) από δω προτίμησε να επισημάνει, σε άλλο μπλογκ, οτι οι μεταβολές στην ισοτιμία του ρουβλιού από τις αρχές του έτους δεν κολλούσαν με τα γνωστά στοιχεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, από δική μου απροσεξία, φορτώθηκα το λάθος της dépêche AFP απ'όπου το μετέφερα. Το δίκιο μου δεν μπορώ να το βρω γιατί δεν κράτησα ούτε αυτό το λινκ ούτε όλα τα υπόλοιπα των δημοσιευμάτων στα οποία στηρίχθηκε το σημείωμα. Φυσικά δεν υπήρχε εκεί καμμία μεθοδολογία υπολογισμού (συγκρίνουμε μέση ισοτιμία περιόδου με αρχές του έτους; μέσες τιμές διαδοχικών τριμήνων; διαμέσους;) και οι ίδιες οι καμπύλες δίνουν οπτικά ακριβέστερη αίσθηση απ'ο,τι οι αριθμοί. Ωστόσο από τη χονδρική εκτίμηση των επίσημων δεδομένων που κοίταξα τώρα μου φαίνεται ως λάθος πληκτρολογίου του συντάκτη του AFP, δηλαδή με ένα 1 μπροστά τα νούμερα φαίνονται τίμιοι εκτιμητές. Στην περίπτωση αυτή η πτώση των γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσσία έχει ευθεία συσχέτιση μεγέθους με την υποτίμηση του ρουβλιού την αντίστοιχη περίοδο.
September 17, 2014
Ουκρανία: είναι δυνατή η ειρήνη του καπιταλισμού;
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, στην ιδιωτική του κατοικία στη Γενεύη, ο πολύς Klaus Schwab (του φόρουμ του Νταβός) υποδέχθηκε εκλεκτό κόσμο: μεταξύ άλλων ήταν εκεί ο Joe Kaeser της Siemens, ο Kurt Bock της BASF, η Indra Nooyi από την Pepsico, ο German Gref της Sberbank με τον Kostin της VTB, ο Πίντσουκ κι ο Ταρούτα.
Θεωρούμε περιττή την παράθεση πληροφοριών για τους προσκεκλημένους: αναμένουμε να εμπιστευτεί ο αναγνώστης την εκτίμηση οτι επρόκειτο για σύναξη σημαντικών φορέων σημαντικών συμφερόντων του γερμανικού, αμερικανικού, ρωσσικού και ουκρανικού καπιταλισμού.
Όλοι αυτοί κατέληξαν, σε εγκάρδια ατμόσφαιρα, σε πλάνο δέκα σημείων για μια ειρηνική προοπτική στην Ουκρανία, που μπορεί να ειδωθεί και ως εφαρμογή της «ρεαλιστικής» προσέγγισης Κίσσιγκερ: καντονοποίηση/ελβετοποίηση της Ουκρανίας, πρόσδεση στην ΕΕ και στην Ευρασιατική Ένωση. Γι αυτό το πλάνο ο Πούτιν θα ήταν έτοιμος να αφήσει τη Νοβορωσσία στα χέρια κάποιου κατάλληλου ολιγάρχη, καλύπτοντας το πνίξιμο του λαϊκού ξεσηκωμού με την εποικοδομητική διαμαρτυρία μιας εθνικιστικής αντιπολίτευσης κάποιων υποδυόμενων φιλομοναρχικών σαν τον Στρελκόφ...
Αυτοί ειναι οι Ταρούτα, Πίντσουκ, Πούτιν και Στρελκόφ. Αυτοί είναι οι Καίζερ και Μποκ.
Αλλά δεν είναι αυτά τα πράγματα.
Θεωρούμε περιττή την παράθεση πληροφοριών για τους προσκεκλημένους: αναμένουμε να εμπιστευτεί ο αναγνώστης την εκτίμηση οτι επρόκειτο για σύναξη σημαντικών φορέων σημαντικών συμφερόντων του γερμανικού, αμερικανικού, ρωσσικού και ουκρανικού καπιταλισμού.
Όλοι αυτοί κατέληξαν, σε εγκάρδια ατμόσφαιρα, σε πλάνο δέκα σημείων για μια ειρηνική προοπτική στην Ουκρανία, που μπορεί να ειδωθεί και ως εφαρμογή της «ρεαλιστικής» προσέγγισης Κίσσιγκερ: καντονοποίηση/ελβετοποίηση της Ουκρανίας, πρόσδεση στην ΕΕ και στην Ευρασιατική Ένωση. Γι αυτό το πλάνο ο Πούτιν θα ήταν έτοιμος να αφήσει τη Νοβορωσσία στα χέρια κάποιου κατάλληλου ολιγάρχη, καλύπτοντας το πνίξιμο του λαϊκού ξεσηκωμού με την εποικοδομητική διαμαρτυρία μιας εθνικιστικής αντιπολίτευσης κάποιων υποδυόμενων φιλομοναρχικών σαν τον Στρελκόφ...
Αυτοί ειναι οι Ταρούτα, Πίντσουκ, Πούτιν και Στρελκόφ. Αυτοί είναι οι Καίζερ και Μποκ.
Αλλά δεν είναι αυτά τα πράγματα.
Dissident Boss
Dies ist kein Herbst wie jeder andere. Vielmehr liegt Krieg in der Luft. Dieser Herbst erinnert mich an den Herbst 1939, den ich sehr lebhaft in Erinnerung habe. Ich war damals 13. Mein Vater hatte jenen Krieg jahrelang vorhergesagt, der uns 7 Millionen Tote brachte, das ganze Land zerstörte und uns beschränkte auf die Hälfte unseres Reichsgebietes.
So auch jetzt. Als Frau Merkel Kanzlerin wurde, erhöhte sie als erstes die Mehrwertsteuer auf 19 %. Tausende Kleinbetriebe gingen über die Wupper. Heute lässt sie uns durch Frau Nahles trösten, es gäbe doch immer mehr Arbeitsplätze. Das aber hilft nur scheinbar. Denn die Kaufkraft eines jeden von uns sinkt. Deshalb ist Schäuble, der sich damals wegen einer Bargeldaffäre von Amts wegen schämen musste, inzwischen zweiter Tröster geworden. Heute versucht er uns vergessen zu machen, dass wir bis zum 8. Juli dieses Jahres für seinen Staat gearbeitet haben – entschieden zu lange. Er tröstet uns damit, sein Staat mache keine neuen Schulden mehr. Auch das ist falsch. Denn der Staat erspart sich durch seine Null-Zins-Politik mindestens € 60Mrd an Zinsen pro Jahr, aber dieses Geld geht uns an unseren Sparguthaben verloren. Nein, so geht es nicht weiter.
Jetzt stehen abermals Milliarden über Milliarden an, um der Ukraine „zu helfen.“ Dafür gibt es weder eine Rechtsgrundlage noch einen politischen Anlass. Die Ukraine ist nicht Mitglied der EU, und unser Steuergeld dafür zu verwenden, dass in Kiew weiterhin Nazis regieren können, verstößt gegen unser Grundgesetz.
Nein, wir müssen Merkel, Gabriel & Co klarmachen, dass sie sich und uns von der Kriegstreiberei der Amerikaner lossagen müssen. Diese überfallen seit einem Jahrzehnt andere Staaten. Das ist ihre Sache. Der Durchschnittsbürger in Amerika aber hat kein würdiges Leben mehr. Im letzten Jahr kaufte er für sein Auto nur noch ein Drittel des Sprits wie 1998, wobei er aber für den Liter den 14 fachen Preis bezahlen musste. Wenn die Amerikaner die zahllosen Kriege ihrer Regierung mit solchen persönlichen Einbußen bezahlen wollen, ist das ihre Sache. Wir aber müssen und wollen auf solche Eskapaden nicht eintreten. Wir wollen Frieden und schon gar keinen Krieg mit Russland, der mit Sicherheit das Ende Deutschlands und der Deutschen bedeuten würde. Mir ist unfassbar, dass Merkel, Gabriel & Co. es dahin haben kommen lassen.
...und die andere
So auch jetzt. Als Frau Merkel Kanzlerin wurde, erhöhte sie als erstes die Mehrwertsteuer auf 19 %. Tausende Kleinbetriebe gingen über die Wupper. Heute lässt sie uns durch Frau Nahles trösten, es gäbe doch immer mehr Arbeitsplätze. Das aber hilft nur scheinbar. Denn die Kaufkraft eines jeden von uns sinkt. Deshalb ist Schäuble, der sich damals wegen einer Bargeldaffäre von Amts wegen schämen musste, inzwischen zweiter Tröster geworden. Heute versucht er uns vergessen zu machen, dass wir bis zum 8. Juli dieses Jahres für seinen Staat gearbeitet haben – entschieden zu lange. Er tröstet uns damit, sein Staat mache keine neuen Schulden mehr. Auch das ist falsch. Denn der Staat erspart sich durch seine Null-Zins-Politik mindestens € 60Mrd an Zinsen pro Jahr, aber dieses Geld geht uns an unseren Sparguthaben verloren. Nein, so geht es nicht weiter.
Jetzt stehen abermals Milliarden über Milliarden an, um der Ukraine „zu helfen.“ Dafür gibt es weder eine Rechtsgrundlage noch einen politischen Anlass. Die Ukraine ist nicht Mitglied der EU, und unser Steuergeld dafür zu verwenden, dass in Kiew weiterhin Nazis regieren können, verstößt gegen unser Grundgesetz.
Nein, wir müssen Merkel, Gabriel & Co klarmachen, dass sie sich und uns von der Kriegstreiberei der Amerikaner lossagen müssen. Diese überfallen seit einem Jahrzehnt andere Staaten. Das ist ihre Sache. Der Durchschnittsbürger in Amerika aber hat kein würdiges Leben mehr. Im letzten Jahr kaufte er für sein Auto nur noch ein Drittel des Sprits wie 1998, wobei er aber für den Liter den 14 fachen Preis bezahlen musste. Wenn die Amerikaner die zahllosen Kriege ihrer Regierung mit solchen persönlichen Einbußen bezahlen wollen, ist das ihre Sache. Wir aber müssen und wollen auf solche Eskapaden nicht eintreten. Wir wollen Frieden und schon gar keinen Krieg mit Russland, der mit Sicherheit das Ende Deutschlands und der Deutschen bedeuten würde. Mir ist unfassbar, dass Merkel, Gabriel & Co. es dahin haben kommen lassen.
Von Dieter Speermann, früheren Thyssen-Vorstandschef
...und die andere
Subscribe to:
Posts (Atom)