http://www.rizospastis.gr/

Un mélange

...1er, 2ème, même 3ème degré

A la folie

Justin Vaïsse, le signataire de la note, est French American Young Leader (2008), de 2007 à 2013, il est Senior Fellow puis Director of Research au Center on the US and Europe de la Brookings Institution à Washington, un think tank influent, avant d'être choisi en 2013 par Laurent Fabius pour diriger le centre de réflexion stratégique du Quai d'Orsay.

Τα «πέδιλα»

Ποιός φταίει για την κρίση που μαστίζει τόσα χρόνια τη χώρα;

• Καταρχήν η άθλια διαχείριση του Κράτους για σειρά ετών, που το κατέστησε υδροκέφαλο, διαφθορέα και διεφθαρμένο, σπάταλο και αναποτελεσματικό. Οι πολιτικοί, λοιπόν, που εκλέγαμε. Άρα, εμείς που τους εκλέγαμε. Έπειτα, το παραγωγικό μοντέλο που επικράτησε, αυτό μιας αδύναμης στην ανταγωνιστικότητα, ελλειματικής οικονομίας.

Γιατί όσοι έκαναν έγκαιρα τη διαπίστωση οτι βαδίζουμε προς το αδιέξοδο, αν υπήρξαν, δεν εισακούστηκαν από το λαό;

• Δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί που διακήρυτταν την ανάγκη για βαθειές αλλαγές. Ας θυμηθεί κανείς οτι ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη με σύνθημα την επανίδρυση του κράτους! Ο λαός λοιπόν επιβράβευε τις διακηρύξεις, αλλά σε κάθε αναγκαία σύγκρουση με την υπάρχουσα κατάσταση αφαιρούσε την υποστήριξή του σε όσους είχαν προθέσεις αλλαγής. Όσοι δημόσιοι παράγοντες δεν εξαρτόνταν από εκλογές, διατύπωναν σταθερά και από πολύ καιρό και τις ανησυχίες και τις αναγκαίες λύσεις, πχ oi εκάστοτε διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος στις  ετήσιες εκθέσεις τους. Οι πολιτικοί όμως, για να εκλεγούν, έκαναν πίσω, και αντιθέτως, συνέχιζαν την πελατειακή στήριξη της εκλογικής τους βάσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ασφαλιστικό και οι μεταρρυθμίσεις Γιαννίτση. Η κυβέρνηση τότε υποχώρησε στις αντιδράσεις. Γιατί αυτή η αντίσταση;
• Ακριβώς γιατί ο λαός είχε διαφθαρεί με ρουσφέτια και συντεχνιακά προνόμια. Η ευδαιμονία, ο καταναλωτισμός έκαναν τις αλλαγές να φαίνονται επαχθείς και την απειλή μακρυνή. Επίσης οι στρεβλώσεις της ευνομούμενης πολιτείας όπως η πολυνομία, η ανοχή στην παρανομία – πρωτ᾽απ᾽όλα στη φοροδιαφυγή, αλλά και στην καταστρατηγηση των νόμων από τη συνδικαλιστική «οικογένεια» – και η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης έφτιαχναν ένα καθεστώς που βόλευε την πλειοψηφία. Εξ᾽ού και η συναίνεση σε αυτό.

Ναι αλλά γιατί αυτές οι στεβλές καταστάσεις οδηγούν στην κρίση;

• Διότι η διαφθορά, η αναξιοκρατία που συνεπάγεται και την εντείνει, και η κακοδιαχείριση ως συνέπεια/αιτία και των δύο, κοστίζουν. Υπό την έννοια οτι οδηγούν τελικά σε χρήση των κοινωνικών πόρων που απέχει πολύ από τη βέλτιστη ως προς την ανάπτυξη.

Και τώρα τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε;

• Πρέπει να καταρτίσουμε ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης. Τι πρέπει να κάνει ο καθένας και πώς. Έπειτα, πρέπει ν᾽αλλάξουμε όλες τις δομές που μας απομακρύνουν από την υλοποίηση αυτού του σχεδίου. Άρα ο,τι μπλόκαρε τη βέλτιστη αξιοποίηση πόρων. Αξιοκρατία, χρηστή διοίκηση, μείωση της δημοσιοϋπαλληλίας και του κρατικού οικονομικού τομέα, πάταξη της διαφθοράς άρα εξάλειψη των συνθηκών που τη συντηρούν και που αναφέρθηκαν παραπάνω: πολυνομία, ανοχή στην καταπάτηση των νόμων, καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης, κυριαρχία των μερικών συμφερόντων σε βάρος του γενικού καλού.

Αν τα καταφέρουμε να συμφωνήσουμε, πού θα μας οδηγήσει αυτό το σχέδιο; Πώς θα το καταστρώσουμε και πώς θα το εφαρμόσουμε;

• Ένα τέτοιο σχέδιο θα μας έβγαζε από την κρίση, με πολλές θυσίες βέβαια, σαν αυτές που έχουμε ήδη κάνει χωρίς να φαίνεται το ποθητό αποτέλεσμα. Και θα μας έβγαζε όχι προσωρινά, αλλά μόνιμα, υπό την έννοια οτι κάθε επόμενη κρίση θα μπορούσε να είναι διαχειρίσιμη και από θέσεις πιό ισχυρές. Σαν τις ανεπτυγμένες κοινωνίες, πολιτειες και οικονομίες της Ευρώπης. Ο στόχος είναι να συγκαταλεγόμαστε κι εμείς με τις καλύτερες από αυτές.
• Για να προχωρήσουμε σε αυτά τα απαραίτητα, χρειάζεται βέβαια αλλαγή νοοτροπίας. Νοοτροπία είναι αυτό το σύνολο των χαρακτηριστικών της δημόσιας (αλλά και ιδιωτικής) συμπεριφοράς μας που είναι ιστορικό προϊόν της καθυστέρησής μας σε σχἐση με την Ευρώπη, οι στρατηγικές προσαρμογής στην καθημερινή πραγματικότητα. Για να την αλλάξουμε, χρειάζεται Παιδεία· αλλά έτσι καταλήγουμε σε φαύλο κύκλο, γιατί και για να έχουμε Παιδεία που ν᾽αλλάζει τη νοοτροπία, αλλαγή νοοτροπίας χρειαζόμαστε! Ο κύκλος σπάει ακριβώς λόγῳ της κρισιμότητας των περιστάσων, που ξυπνούν την εθνική συνείδηση του Έλληνα, το ένστικτο της εθνικής του αυτοσυντήρησης. Είναι αυτή που θα κινητοποιήσει τη συνείδηση ευθύνης του, και τη σύγκρουση με τη σημερινή παγιωμένη νοοτροπία.
• Με τη νοοτροπία της αναζήτησης συναίνεσης και της αξιοκρατίας θα βρεθεί και το δυναμικό να καταστρώσει ένα εθνικό σχέδιο και η δύναμη να το εφαρμόσουμε. Ο τόπος μας είναι πλούσιος σε ειδικούς υψηλής ποιότητας, απ᾽όλους τους πολιτικούς χώρους. Μας υπεραρκεί να κατανοήσουν οτι δεν πρέπει μόνον να συγκρούονται, αλλά και (κυρίως) να συνεργάζονται.

Και τα μνημόνια;

• Τα μνημόνια περιείχαν πολλά λάθη, αλλά κι εμείς δεν εφαρμόσαμε γρήγορα και πλήρως όλες τις σωστές συστάσεις. Χάσαμε έτσι χρόνο στη δύσκολη κούρσα μας προς την έξοδο από την κρίση. Η εμπειρία δε, έχει αποδείξει οτι η πλήρης, ταχεία και επεξεργασμένη εφαρμογή των απαραιτήτων μέτρων των μνημονίων, όπως οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η μείωση του Κράτους, θα μας έδινε συμπληρωματικά περιθώρια να διαπραγματευθούμε ώστε να ελαφρύνουμε κατά το δυνατόν τις πιό δυσβάσταχτες και τις πιό λάθος πλευρές των, κυρίως σε ο,τι αφορά την υπερβολική φορολογία. Σε κάθε περίπτωση, τα μνημόνια δεν υποκαθιστούν το εθνικό σχέδιο ανάπτυξης που αναφέρθηκε πιό πάνω. Είναι απλώς ένα σύνολο υποχρεώσεων -που, εκπληρούμενες, άλλες μας ωφελούν άμεσα κι άλλες μας ζορίζουν (και πολύ) - προκειμένου να επιβιώσει η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα, να πάρει τις ανάσες που χρειάζεται, ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Γιατί όποιος φαντάζεται μέλλον μιας σύγχρονης και ισχυρής Ελλάδας έξω από την Ευρώπη, αναλαμβάνει το βάρος της απόδειξης της ύπαρξης ενός τέτοιου μέλλοντος, σε πείσμα της Ιστορίας και ορισμένων εκ των ελαχίστων σημείων συμφωνίας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σε σχέση με το τι χαρακτηριστικά θα θέλαμε να διαθέτει η Ελλάδα των απογόνων μας.

_________________________________

Τα σημεία του παραπάνω κειμένου σε μορφή ερωταποκρίσεων,  συμπυκνώνουν τη θεώρηση της κρίσης την οποία διακινεί η αστική προπαγάνδα από το 2009 ώς σήμερα (με κόκκινο προσθήκες στο αρχικώς αναρτημένο). Ατόφια ή με παραλλαγές στην «ένδυση» θα τα βρείτε να συγκροτούν το συνδετικό ιστό της επιχειρηματολογίας κάθε αστικού  κόμματος, ανεξαρτήτως θέσης στο πολιτικό φάσμα, όπως και τελικά να ορίζουν το αντιληπτικο σχήμα κάθε δεξιού οπορτουνιστικού φορέα.

Κάθε δύναμη κατά της αστικής τάξης και της εξουσίας της, αναμετράται με αυτά - και δεν κερδίζει παρά μόνο στο βαθμό που τα συντρίβει στη λαϊκή συνείδηση. Μακριά από την δράση, την καθημερινή πάλη και κινητοποίηση, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Ωστόσο, η λογική αποδόμησή τους δεν είναι χωρίς αξία: είναι γνωστό οτι χρειάζεται και αυτή, δίπλα στην πράξη και συμπληρωματικά σε επαναστατικά προγράμματα και θέσεις. 

Θα το επιχειρήσουμε.

:D

Σύντομα, νέο μπιλιέτο για τα γαλλικά. Απολαύστε εδώ το ξεκαρδιστικό βιντεάκι




Δημοσιεύτηκε αρχικά από την ομάδα του Brut που διατηρεί παρουσία στα γνωστά μεγάλα «σόσιαλ μήντια». Η σύγκριση αφορά την προχτεσινή συνέντευξη Τύπου του Φιγιόν (σε απευθείας μετάδοση από μια σειρά ΜΜΕ) και του λόγου/ραδιοτηλεοπτικής απεύθυνσης στο κοινό 23/9/1952, του τότε γερουσιαστή και υποψήφιου αντιπροέδρου με τους Ρεπουμπλικάνους, Νίξον. Πιό συγκεκριμένα, πρόκειται για το λεγόμενο Checkers Speech.

Απορίες αφελούς

Διαβάζουμε στον Τύπο οτι ο κ. Μουλόπουλος, Συριζαίος πολιτευτής και πάλαι ποτέ στέλεχος του πάλαι ποτ᾽αλκίμου Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, εκλήθη από τον κ. Ψυχάρη να συμβάλει στην προσπάθεια επιβίωσης του Ομίλου που τελεί υπό καθεστώς ουσιαστικής χρεωκοπίας.

 1)Τι έχει να κερδίσει ο πολίτης/αναγνώστης; Το μενού του Ερντογάν ή διαφωτιστικούς υπολογισμούς σαν του παρακάτω αποσπάσματος;

2) Πώς διάολο θα βοηθήσει ο κ. Μουλόπουλος το ΔΟΛ; Διαθέτοντας τη σύνταξή του, το μισθό του ή τα προσωπικά του κεφάλαια; Ή μήπως δια της πειθούς του σε κεφαλαιούχους, να ανακεφαλαιοποιήσουν το εναπομείναν τσόφλι, επειδή θα είναι αυτός τώρα που θα βοηθάει;

...και στοιχεία απαντήσεων

 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

«Λασπομαχίες» γύρω από την ανάμειξη Μουλόπουλου στον ΔΟΛ

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εξελίξεις

Συνεχίστηκε και χτες - με δηλώσεις και αναφορές κατά τη διάρκεια της προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης στη Βουλή - το «γαϊτανάκι» των αντεγκλήσεων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, με αφορμή την ανάμειξη του Βασίλη Μουλόπουλου στη διοίκηση του ΔΟΛ. Ο Β. Μουλόπουλος ήταν μέχρι προχτές πρόεδρος του ΔΣ της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ «Αυγή».
Σε σχόλιο για τις εξελίξεις, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:
«Ορισμένοι εμφανίζονται σαν να ανακάλυψαν την Αμερική, ενώ είναι πασίγνωστο ότι όλα τα αστικά κόμματα συνδέονται και επιχειρούν να συνδεθούν με πολλούς τρόπους με τα ΜΜΕ, παρά τα όσα ισχυρίζονται δημόσια».
Ο Αλ. Τσίπρας, από τη Βουλή, επικαλούμενος προκλητικά τη «διάσωση» των εργαζομένων, εξέφρασε την πρόθεση της κυβέρνησης να στηρίξει τον «Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη», «αν συμφωνήσουν και άλλα κόμματα», με νομοθετική ρύθμιση που θα αφορά το σύνολο των ΜΜΕ.
«Αν βρεθούν επενδυτές, θα συμβάλουμε στα πλαίσια του νόμου», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι «δεν θα γίνει κάτω από το τραπέζι» και δεν θα είναι «φωτογραφικά για ένα μόνο συγκρότημα». Εθεσε μάλιστα ως προϋπόθεση να συμφωνήσουν τα περισσότερα κόμματα, λέγοντας «να τα συζητήσουμε, όλα στο φως και μόνο με συναίνεση».
Παράλληλα, επιτέθηκε στα άλλα αστικά κόμματα, με το χαρακτηριστικό της αντιπαράθεσης επιχείρημα ότι «όταν το κάνουν δικά σας στελέχη είναι αγορά, κι όταν το κάνουν δικοί μας είναι Βόρεια Κορέα»!
Συνολικά η κυβέρνηση προσπαθούσε χτες να παρουσιάσει την κίνηση του Β. Μουλόπουλου ως «προσωπική επιλογή» του ίδιου του πρώην διευθυντή του ΔΣ της «Αυγής», αλλά κυρίως ως ενδεικτική της «αγωνίας της» για τους εργαζόμενους και «συνολικά για τον Τύπο, γιατί είναι θέμα δημοκρατίας», όπως έλεγε και ο πρόεδρος της Βουλής, Ν. Βούτσης.
Ταυτόχρονα, απαντώντας στις κατηγορίες των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, που χαρακτήρισαν την κίνηση αυτή ένδειξη διαπλοκής και προσπάθειας ελέγχου των ΜΜΕ, θυμίζοντας και τις παλιότερες μυστικές συναντήσεις Ψυχάρη - Τσίπρα, προσπαθούσε να κάνει έναν συμψηφισμό με αντίστοιχες περιπτώσεις, που αφορούσαν την ανάδειξη στελεχών άλλων αστικών κομμάτων σε ΜΜΕ, ή την ανάδειξη δημοσιογράφων σε κυβερνητικές θέσεις προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά και πολιτικές παρεμβάσεις προηγούμενων κυβερνήσεων για δάνεια σε ΜΜΕ.
Χαρακτηριστικά, σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε ανάμεσα σε άλλα: «Ξαφνικά ο ΔΟΛ έγινε διαπλεκόμενος ενώ μέχρι προχθές ήταν το υπόδειγμα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της αντικειμενικής ενημέρωσης, που πρέπει οπωσδήποτε να σωθεί από τη χρεοκοπία. Οσκαρ γραφικότητας, υποκρισίας και ψευτιάς. Ας μας πουν, για παράδειγμα, οι κατά τα άλλα λαλίστατοι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, κάτι για το δάνειο ύψους 96 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ που πήρε ο ΔΟΛ λίγο πριν πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Υπήρξε ή όχι πολιτική παρέμβαση για το συγκεκριμένο δάνειο;»,
Η «Αυγή», στο μεταξύ, διέψευδε χτες δημοσιεύματα που αφορούσαν την παραμονή του Μουλόπουλου στη θέση του προέδρου του ΔΣ της, σημειώνοντας ότι «έχει παραιτηθεί από πρόεδρος και μέλος του ΔΣ της εταιρείας πριν από την απόφασή του να ασχοληθεί με τον ΔΟΛ».
Ο ίδιος ο Β. Μουλόπουλος δήλωσε χτες: «Η τριαντάχρονη θητεία μου στον ΔΟΛ και η φιλία μου με τους συναδέλφους με ώθησαν να αναμειχθώ στην προσπάθεια διάσωσης του Οργανισμού και των ιστορικών του εφημερίδων».
Πάντως, για την προϊστορία της υπόθεσης αυτής, θυμίζουμε ότι την Πρωτοχρονιά ο Β. Μουλόπουλος είχε επισκεφτεί τον ΔΟΛ, με τον ίδιο να δηλώνει ότι βρέθηκε εκεί για να... ευχηθεί στους πρώην συναδέλφους του και την «Αυγή» να «σκίζει τα ρούχα της» ότι η επίσκεψη δε συνδέεται με τα προβλήματα του ΔΟΛ.

 

Merry Christmas

President al-Assad: Liberation of Aleppo is a relapse for terrorism-backing countries

Damascus 22/12/2016, SANA – President Bashar al-Assad stressed on Thursday that the liberation of Aleppo from terrorism is a victory not just for Syria but for all those who are effectively contributing to the fight against terrorism, particularly Iran and Russia.
“It is also a relapse for all the countries that are hostile towards the Syrian people and that have used terrorism as a means to realize their interests,” said the President during a meeting with the Iranian Assistant Foreign Minister for Arab and African Affairs Jaberi Ansari and the accompanying delegation.

Talks focused on the latest developments in Syria and on the regional and international levels, with Ansari presenting to President al-Assad a review of the diplomatic efforts put towards ending the terrorist war waged on the Syrian people, especially with regard to the recent tripartite meeting in Moscow, which brought together the foreign ministers of Russia, Iran and Turkey.

Stress was placed on the significance of the recent victory in Aleppo, which was regarded by both sides as a major step towards the full elimination of terrorism all over the Syrian territory and towards creating the favorable conditions to find a solution that brings the war to an end.
The Iranian diplomat noted that the strategic relations binding Syria and Iran for decades have contributed to fortifying the two countries, and the countries of the region in general, in the face of the external plots, stressing that Tehran will continue developing its relations with Damascus and providing all that is necessary to help consolidate the Syrian people’s steadfastness in confronting
terrorism.

Later, Deputy Prime Minister, Foreign and Expatriates Minister Walid al-Maollem met Ansari and listened to a detailed review of the results of the Moscow meeting between Iran, Russia and Turkey.
They also discussed the developments in Syria and the region, with the viewpoints of both sides matching on various issues.

Manar/Manal/ H. Said

And the Winer is...

Αντίποινα;

...η δολοφονία του Ρώσσου πρέσβυ στην Άγκυρα αποδίδεται, από τις τουρκικές αρχές, σε δάκτυλο Γκιουλέν. Μήπως είναι (και) κάποιο μηνυμα για αντίποινα, αν πληχθούν δυτικά assets που ανακαλύφθηκαν στο Χαλέπι;
Εύλογο ερώτημα προς διερεύνησιν.

Melanesia mourn their Fidel

Published in the Vanuatu Daily Post, 29/11/2016

By Godwin Ligo

Former Prime Minister and First Vanuatu Roving Ambassador, Barak Sopé, yesterday expressed his personal tribute to the late Fidel Castro of Cuba who died late last week.

Speaking from his home on Ifira in a telephone interview with the Daily Post, Barak Sopé, who was one of the young political activists for the Vanuatu independence during the New Hebrides era, related how Cuba was the first country in the world to support the then New Hebrides for a political freedom from the two colonial powers, Britain and France.

“In 1977 Father Walter Lini (late) and I were present during a UN Committee of 24th on Decolonization in New York.

“This was the first time that the Vanuatu cry for political independence was heard by the UN Committee of the 24th on Decolonization.

“It was through the Cuban President Fidel Castro, at the time that Cuba became the first country in the world to sponsor the then New Hebrides application to the UN 24th Committee on Decolonization in 1977.

“So, Father Walter Lini (late) who was the President of the Vanua’aku Party and I made a trip to New York to be present during the UN Committee of 24th on Decolonization to listen to the debate for our freedom,” Barak Sope recalled.

“It was timely too because Cuba did not only sponsor Vanuatu’s application to the UN Committee of 24th on Decolonization, but it so happened that at the time, Cuba chaired the UN Committee of 24th on Decolonization, and so we knew, with hope that our political freedom was eminent, with Cuba Ambassador appointed by President Fidel Castro to Chair the UN Committee of 24th on Decolonization,” Sopé recalled.

He said it was through the two roles that Cuba played at the time that the UN Committee of 24th on Decolonization shepherded Vanuatu’s application through.

Sopé said other countries that supported the then New Hebrides in its initial stages for political freedom through the UN were Algeria and Tanzania.

“After Independence in 1980, I was appointed by Vanuatu’s first Prime Minister Father Walter Lini (late) as Vanuatu’s first Roving Ambassador and Secretary for Foreign Affairs, because the Foreign Affairs at the time were under the Prime Minister’s portfolio.

“In August 1981 Prime Minister Father Walter Lini appointed me as a Special Envoy to travel to Havana, Cuba, to deliver Vanuatu’s Special Message of “thank you and appreciation” to Cuban President Fidel Castro, and at the same time formalized diplomatic relations with Cuba that saw Vanuatu flag raised in Havana.

“I could not travel through the US at the time, so I had to make a long trip via UK and Canada and then to Havana, Cuba where I was accorded a high level welcome and personally me President Fidel Castro, in his Presidential Palace.

“I extended to him on behalf of the Government and the people of Vanuatu, deep appreciation for the support that President Fidel Castro and his country that paved the way from Havana to the corridors of the United Nations and finally to the Committee of the 24th on Decolonization that released our colonized country and people from Britain and France to become the Independent state and the new Republic of Vanuatu,” Sopé said.

“Port Vila tied diplomatic relations with Havana in August 1981 before becoming a full member of the United Nations (UN) in September of 1981-the same year, but we recognized Cuba first because without Cuba and President Fidel Castro, it may have taken longer or never for this country to become an Independent State from Britain and France,” Barak Sope recalled.

“In 1977 Father Walter Lini and I attended the UN Decolonization Committee in informal clothing but in 1981 we attended the UN General Assembly for the first time after Independence where Father Walter Lini the first Vanuatu Prime Minister addressed the UN General Assembly for the first time as an Independent State and as the UN welcomed Vanuatu as its full member.

“Today, I am sad to say that Vanuatu has lost its first political pillar of our political freedom, the late President Fidel Castro. Personally, and of course the country has lost a man that stood up for the right of the political freedom of our nation and people in international forum and the United Nations. We truly miss him,” Sopé noted of the passing away of Cuba’s former President, Fidel Castro.

The former Cuban President Fidel Castro handed his responsibilities in 2006 to Raul Castor.

He died at the age of 90 on November 25, 2016.

The relations with Cuba was enhanced further when the country provided scholarships for ni-Vanuatu to attend medical school there to become doctors.

Fidel - In memoriam

Bisognava lasciar latrare i cani. È ancora notte, ma presto taceranno.

Possiamo cominciare a dire.

Fidel è morto.

Nel 5 Maggio Alessandro Manzoni, leva la sua voce « allo  sparir di tanto raggio ». Napoleone, nei Budenbrook anticipa i tratti hitleriani, imasscratore di un milione di egiziani, isepellitore del sogno della fratellanza democratica della Rivoluzione.

Ma Manzoni leva la sua voce, si interroga sulla più profonda orma che il creator suo spirito volle in lui stampare.

Sant Elena, il lungo autunno del l’Imperatore, i flutti oscuri del ricordo.

All’orma divina tanto profonda si accompagna mesta la veglia divina, posando accanto alla sua morte.

Il rumore dei media  adesso confonde le anime, nessuna voce si leva alta. Schiamazzo democratico.

Ma porgiamo l’orecchio al passare della generazioni. Allora sentiremo una voce. Parla.

Fidel viene dal peccato originario dell’America, latina nella strage degli indios. Viene dall’ultima resistenza di Netzauiacotl  in Tenochitan, viene dagli uomini di mais, dai maratoneti montanani del peyote, da Tupac Amaru, dai popoli delle foreste e delle montagne che neppure ebbero città. Fidel viene dai criollos divisi tra dominio e sogno, Fidel vide in sogno la Malinche, Malitzin, e comprese. Fidel viene da Mariategui, Recabarren, dai Montoneros dalle loro lance spezzate.

Fidel.

Fidel ed Ernesto Guevara.

Si dissero addio, così naturalmente, come si erano incontrati a Mexico nella casa di Antonia.

A Fidel restò la gestione della rivoluzione in Cuba, il Che sfuggì nel eternità del mito.

Noi non ci perderemo a ricercare errori e debolezze.

Fidel ebbe uno stato da mandare avanti e questa fu la sua banale grandezza; ma quel nodo dello statodalla Comune all’Ottobre resta irrisolto.

Fidel aveva letto l’Autunno del patriarca del suo amico Garcia Marquez.
È morto quando comincia l’inverno.

Orfeo Rosso

Quand la bravitude entraîne la solitude

«Grâce à Fidel Castro, les Cubains ont récupéré leur territoire, leur vie, leur destin. Ils se sont inspirés de la Révolution française sans pour autant connaître la terreur»

Ségolène Royal

...et aussi

___________________________________________________________________________________________

«Quelle honte de faire l'apologie sans nuances d'un dictateur!»

Marion Maréchal-Lepen

...et aussi:

Philippot (FN)

Retailleau (LR)

Karouchi (LR)

Larrivé (LR)

Mariani (LR)

Bayrou (MoDem)

Cambadélis (PS)

Méadel (PS)

Source

Hollandreou blues

...janvier les comptes se mettront à zéro. Stay tuned!

Statement by Dominica's Prime Minister Skerrit on the passing of Fidel Castro

Office of The Prime Minister - Saturday, November 26th, 2016 at 3:26 PM (UTC-4)

It was with sadness that I received the news of the passing of Comrade Fidel Castro, the former President and the Revolutionary Leader of the Cuban Revolution, the Cuban people. Fidel Castro was somebody who had a very long and positive impact on the entire world having served for several decades. 

But it is not only about his long-standing leadership of Cuba that is of note, but his generosity to the world and the impact which Cuba made on Freedom for many countries. In South Africa, Cuba was very instrumental with the ANC in fighting for the equal rights of people of colour. Also in many African countries, Cuba played a very critical role in the freedom of black people, African people. 

In terms of health care and education, I believe that every country in this world would have been impacted upon by the generosity of the Cuban leader, Fidel Castro. He was a well respected world leader. In Dominica, in every sphere of our society has been impacted by the generosity of Fidel Castro.

We will certainly miss him a lot and miss his presence in the world. We wish to extend our sincere condolences from the Government and people of Dominica, and my own behalf and that of my family, to the Government, his brother Raul, and to the Cuban people, and the Cuban Ambassador resident here in Dominica – our sincere and deepest condolences on the passing of Fidel.

I have had the occasion over an extended period of time to interact with him. I consider him to be a mentor, I consider him to be a friend. I have learned quite a bit from him in terms of his leadership and how he views world issues.

In recognition of his life and his contribution to Dominica and the Caribbean region, our flags in Dominica will be flown at half staff until the day after his burial as a sign of our respect, admiration, and appreciation for his contribution to Dominica.

Fortunately for us, we had the opportunity to bestow upon him a few years ago, the highest national award of our country in recognition of not only his contribution to Dominica but his contribution to the region.

The tribute text

Released 29/11/2016

Salutations
• H. E Raul Castro, President of the Republic of Cuba
• Heads of State and Government
• Excellencies
• Ladies and Gentlemen
• The Great Cuban People
The pages of history record that in every century, there has emerged at least one larger-than-life personality who captures the attention of the world if only for their unique boldness in pursuing the extraordinary and for the shockwaves they generate in confronting oppression and the established order.
Fidel Castro, the acknowledged leader of the Cuban revolution, was one such person. I feel privileged to have been able to call him a friend and mentor.
Inspired by the great Cuban independence hero Jose Marti, who had the vision of a Cuba free of U.S interference, a Cuba “for all Cubans and the good of all Cubans”; he liberated Cubans from the brutal Batista dictatorship, leading his country along the socialist path of self-determination.
For over fifty years, and with the support of friends, the Cuban revolution survived a harsh, western engineered economic and trade embargo that cost you, the Cuban people, billions of dollars. The Caribbean Community, CARICOM, recalls with pride that it was four of our Member States who rallied together in 1972 to break the diplomatic isolation of Cuba in this hemisphere.
Under the indomitable leadership of Fidel, Cuba did not only survive, but went on to develop a public health care system second to none, an education system that left no one behind, a capacity for scientific research and for innovation in the pharmaceutical industry that has placed Cuba among global leaders, and an athletics and sports infrastructure renowned for producing world champions.
Comrade Fidel’s zeal to untangle the grip of colonisation and oppression went beyond the shores of his beloved Cuba.
His interventions in Mozambique and the Angolan War changed the course of history in these two former Portuguese colonies and played a defining role in the struggle to free South Africa and the continent from the scourge of apartheid.
He was a true friend, reaching out to newly independent countries across Latin America and the Caribbean to assist in areas where Cuba was relatively strong. This was especially evident in the training of medical doctors and other health care workers and the granting of scholarships in other disciplines.
CARICOM will be forever grateful to Fidel and to you, the Cuban people for the great sacrifices you have made, against great adversity, in annually sustaining the training of our professionals for decades on both a bilateral and multilateral basis.
It is difficult to identify a sector in any of our economies that Cuba and Comrade Fidel have not impacted for the better. I can say, without fear of being contradicted, that our health services would be the poorer, but for the generous hand of Fidel at critical times in our development. We have recognised that contribution, by awarding him our highest honour, the Order of the Caribbean Community, in 2008, the only non-CARICOM citizen to whom it has been accorded.
Comrade Fidel was undoubtedly, one of the iconic political giants of the second half of the twentieth century. He joins a distinguished brotherhood of freedom fighters such as Yasser Arafat and Nelson Mandela, whose resilience and determination were a source of strength for their people.
Cuba now mourns the loss of a great leader, teacher and father; we share the pain and emptiness that you feel, for we have lost a faithful and valued friend.
His memory lives on in our mission to provide for our people and to build a world in which justice, fairness and peace prevail.
Fidel Castro was a man of his time and used the tools available to deal with the realities faced by Cuba, in the fight against injustice and oppression.
As for me, I have lost a friend and a great teacher. A man who had a genuine interest in the peculiar challenges besetting small island states and who readily assisted, not only in thought and talk, but in deed.
The Commonwealth of Dominica shall, at the appropriate time, act decisively to ensure that his contribution to our island and region, and indeed to humanity, is memorialized, for the enlightenment of future generations.
Rest, My Brother, Rest Peacefully.

Τζάμπα ο σαματάς;

Θα διαπιστώσει όποιος διατρέξει αυτήν την (απλουστευτική, αλλά όχι και τόσο) κωδικοποίηση  των προγραμμάτων Ζυπέ και Φιγιόν, οτι κατά 95% είναι ίδια.
Γιατί λοιπόν τόση φασαρία;
-Είναι πλαστός ο σαματάς;
-Αποκρύπτεται η ουσία της διαφοροποίησής των, και πού βρίσκεται αυτή;
Παρόμοια πράγματα θ᾽«ανακαλύψει» κανείς αν κατά τον ίδιο τρόπο κωδικοποιήσει τις εξαγγελίες Κλίντον και Τραμπ.
-Μήπως είναι το στυλ και το ύφος που έχουν σημασία;
-Μήπως το διαφορετικό 5% είναι ποιοτικά ανάλογο της διαφοράς ας πούμε του γονιδιώματος χόμο σάπιενς και λοιπών πρωτευόντων;

Επαρκείς απαντήσεις για τα παραπάνω, μπορούν να διαφωτίσουν το κεντρικό ερώτημα της ιστορικής στιγμής όπου ζούμε. Μπορούν να εμπνεύσουν και τη σκέψη που θα διερμήνευε τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, ή στο κυπριακό.
Αλλά χρειάζεται μεθοδολογία.
Ξεκινώντας από την εμβάθυνση στη φύση και τη συγκυρία της καπιταλιστικής κρίσης, ώστε να προκύψουν μη αυθαίρετες ερμηνείες για τις επιδιώξεις και τις συγκρούσεις στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης, καθώς και των κοινωνικών συμμαχιών τους.
Έτσι έκανε ο Λένιν στον καιρό του, στηριζόμενος με τόλμη σε ώμους αστών (πριν απ᾽όλα) αναλυτών, του Χόμπσον και του Χίλφερντινγκ,  καθαρίζοντας το πεδίο βέβαια με αμείλικτη κριτική, για την οποία χρειάστηκε να φτάσει σε κοσμοθεωρητικά ζητήματα θεμελιώδη και βαθύτατα (δείτε το «μάτωμα» του Λ. στο Χέγκελ).
Επαγρυπνείτε και ματώστε σύντροφοι της υπόθεσης της κοινωνικής απελευθέρωσης. Πολλά δεν είναι όπως φαίνονται.
Σε τέτοια μπιλιετάκια σαν αυτό, τίποτα δεν μπορεί να γραφτεί που να καλύπτει το «χρήσιμο φάσμα» μεταξύ χρησμοειδούς παρλάτας και συγκεκριμένων σημείων προς σκέψιν. Μόνον αυτά τα δύο άκρα θα βρείτε εδώ, για τα υπόλοιπα κόπος και συ-ζήτηση από συντροφική αφετηρία.