Κούραση

Ενώ οι ανακριτικές αρχές προσπαθούν, μετά τόσον καιρό, να βρουν άκρη με τις υποκλοπές στη βόνταφον, λίγο-πολύ όλοι έχουν σχηματίσει μια εικόνα για το θέμα:

κατά την περίοδο των ολυμπιακών, η χώρα ήταν ακόμη πιό ξέφραγο αμπέλι απ'ό,τι συνήθως. Ετσι, ανεξάρτητα από τις διάφορες χαφιεδοσυμφωνίες που έχουμε επικυρώσει με τον πιό επίσημο τρόπο, κάποια μεσαία κλιμάκια μυστικών υπηρεσιών έστησαν το κόλπο της βόνταφον - πιθανόν και με κάποια αυτονομία από τα μεγάλα αφεντικά τους, να ανοίξαν κι ένα παραεμπόριο πληροφοριών πολιτικοεμπορικού ενδιαφέροντος.

Τέλος πάντων, όλα αυτά δεν είναι αντικείμενο του ποστ αυτού. Οντας ψόφιος στην κούραση, και εν όψη ξενητιού και δουλειάς νον-στοπ αύριο, αντί "αναπνοής" θα σχολιάσω πάλι τους απίστευτους σολοικισμούς του μεγάλου ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη σημερινή προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή, όπως καταγράφτηκαν σε σχετική ανακοίνωση του "ιν".

Πάντως, κάτι πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ με αυτό το διαρκές ρεζίλι. Να του μάθουν ελληνικά ή να τον διώξουν. Ντροπή πιά.

«Επιλέξατε να κρατήσετε την υπόθεση των υποκλοπών για τον εαυτό σας και τον περίγυρό σας. Επιλέξατε άλλους συμμάχους και όχι τη Βουλή.

Η Βουλή... δυνάμει σύμμαχος του πρωθυπουργού;;

(...) Τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν: Ποια είναι η πραγματική λίστα των παρακολουθούντων; Ποιος ήξερε και τι πριν τις 10 Μαρτίου; Ποιοι δεν θέλουν να απαντηθούν τα απλά αυτά ερωτήματα;

Αυτό λέγεται ατέρμονη αναδρομή. Ο προσεκτικός παρατηρητής του Γιώργου θα γνωρίζει οτι ο εν λόγω ρήτωρ είναι γενικότερα μεγάλος παραγωγός αυτοαναφορικών σχημάτων.

Εκείνοι που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους - και η συμπεριφορά σας αυτό ακριβώς δείχνει» υπογράμμισε -απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό- ο κ. Παπανδρέου.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέβασε ακόμη περισσότερο το «θερμόμετρο» στη δευτερολογία του, υπογραμμίζοντας ότι το ζήτημα των υποκλοπών «αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο για τη Δημοκρατία από την εποχή της Μεταπολίτευσης».

Πολλά βαριά κουβέντα, αλλά έστω οτι είναι έτσι.

«Όταν οι υπουργοί σας έκαναν τη θεατρική παράσταση υπονόησαν ευθέως ότι οι υποκλοπές γίνονταν από ξένη χώρα.

Αυτό έγινε επειδή έχετε στοιχεία; Αν έχετε, θα πρέπει αυτή τη στιγμή να ζητήσετε την αποπομπή του πρέσβεως αυτής της χώρας. Αν δεν έχετε στοιχεία, τότε εσείς είστε λαϊκιστής».

Ποιά χώρα όμως υπονοεί ο Γιώργος οτι υπονόησε ο υπουργικός θίασος; Αν ξέρει ποιά και δε λέει, τότε είναι χέστης και περιφρονεί το κοινοβούλιο. Αν δεν γνωρίζει, τότε είναι κι αυτός λαϊκιστής.

«Επί Γουότεργκεϊτ και μετά, όσοι επικαλέστηκαν το εθνικό συμφέρον για να δικαιολογήσουν ενέργειές τους, αποκρύβουν αλήθειες» συνέχισε ο κ. Παπανδρέου.

Από το Γουότεργκέιτ, ή επί Γουότεργκέιτ, αλλά και μετά. Εδώ γίνεται κι ένα απίθανο μπέρδεμα με τις χώρες που διαδραματίζονται τα αναφερόμενα γεγονότα, παλιά και νεώτερα.

Το Γουότεργκέιτ συνέβη νομίζω στις ΗΠΑ. Οι υποκλοπές της Βονταφόν μάλλον στην Ελλάδα - η τεχνολογία έχει βεβαίως προχωρήσει, αλλά μιλάμε μόνο για όσα καταγγέλθηκαν στη Δικαιοσύνη.

Για ποιού έθνους το εθνικό συμφέρον γίνεται λόγος, λοιπόν; Μπερδεύτηκα.

«Είπατε ότι ήσασταν εσείς ο πρώτος στόχος. Αν ήταν έτσι, πέστε μας γιατί πιστεύετε ότι ήσασταν εσείς ο πρώτος στόχος. Κάτι θα ξέρετε» συνέχισε.

Ενα κινητό του Καραμανλή ήταν στη λίστα των παρακολουθούμενων. Σίγουρα, ανάμεσα στους κατόχους των άλλων 600 τουλάχιστο που παρακολουθούνταν, υπάρχουν πιο αξιόλογοι άνθρωποι, πιθανόν δε και πιό σημαντικοί για τους παρακολουθούντες. Αλλά δε δικαιούται κι ο κακομοίρης ο πρωθυπουργός να πιστεύει οτι ήταν ο σημαντικότερος παρακολουθούμενος;

»Ποιος έδωσε άνωθεν εντολή και ισχυρίστηκε ότι 'όλα είναι τακτοποιημένα κ. Κορωνιά. θα καλύψουμε την υπόθεση;'

Δίνω άνωθεν εντολή, δίνεις άνωθεν εντολή, δίνει άνωθεν εντολή... Πώς σας φαίνεται η ρηματοποίηση της όλης φράσης, που γίνεται κάτι σαν "ανωθενεντέλλω"; Πώς σας φαίνεται η μετατροπή του ρηματοποίηματος σε αυτοπαθές - κάτι σαν "ανωθεντέλλομαι", "ανωθενρεύομαι" κτλ;

Υπόδειξη: ο Γιώργος θα μπορούσε να πει σε "ξύλινη", αλλά σωστή γλώσσα: Ποιός υψηλότατα ιστάμενος έδωσε εντολή να (και να πει ποιά εντολή)

Τι διαβεβαιώσεις δώσατε στον κ. Κορωνιά για να μην πάει ο ίδιος να καταγγείλει αυτή την υπόθεση;» δήλωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.«Μετά την επανίδρυση του κράτους, ας ελπίσουμε ότι δεν θα επανιδρύσετε το παρακράτος. Στην πρωτολογία σας δείξατε έναν πανικό. Δείξατε ότι αυτή τη στιγμή, δεν χειρίζεστε το θεσμό που λέγεται πρόεδρος της Κυβερνήσεως με την απαραίτητη ευθύνη που συνάδει με τη δημοκρατική αυτή χώρα»

Μετά την επανίδρυση του κράτους που ισχυρίζεστε οτι κάνατε, που επιχειρήσατε να κάνετε, ή που κάνατε με επιτυχία; Καταλαβαίνετε την απόπειρα ειρωνείας, που κατέληξε σε μπούρδα: για το Γιώργο, η "επανίδρυση του κράτους" της Νέας Δημοκρατίας είναι ψευδεπίγραφη. Δίκιο έχει. Ναι, αλλά ο φόβος του Γιώργου είναι οτι θα συμβεί (κι εκφράζεται με την "ελπίδα" να μη συμβεί) η πραγματική επανίδρυση του παρακράτους!

Ελαφρυντικό: είναι γεγονός οτι η φράση έχει νόημα αν στην επανίδρυση του κράτους προστθούν εισαγωγικά. Ισως να υπήρχαν στο γραπτό κείμενο - αν και στις δευτερολογίες είθισται να μιλούν εκτός χειρογράφου.

Δείξατε έναν πανικό: ε, δεν το λέμε παρά μόνο στους καφενέδες. Δείξατε πανικό, κάτι πάει κι έρχεται.

Η τελευταία φράση είναι ένα αριστούργημα: καταρχήν, το "χειρίζομαι" ένα θεσμό παραπέμπει σε εκμετάλευση, σε κακοποίηση του θεσμού. Ολο μαζί, "χειρίζομαι υπεύθυνα" ένα θεσμό, παραπέμπει στα κουλουβάχατα της γιωργακικής γλώσσας.

Επειτα, ο θεσμός τον οποίον επικαλείται ο Γιώργος λέγεται - πώς λέτε; πρόεδρος της κυβέρνησης. Φέρει δηλαδή το όνομα μιας κυβερνητικής θέσης (της κορυφαίας), ενός αξιώματος, το οποίο δεν είναι θεσμός καθαυτό, απλώς παίζει θεσμικό ρόλο ο φέρων αυτό.

Η ευθύνη, δε "συνάδει". Η ευθύνη στη συγκεκριμένη περίπτωση απαιτείται. Το πολύ πολύ να συνάδει η υπευθυνότητα. Ψιλά γράμματα για το Γιώργο...

Τέλος, το "δημοκρατική αυτή χώρα" για τον προσδιορισμό της Ελλάδας είναι βγαλμένο από... άτλαντα, ή μάλλον το CIA world factbook. Τόσο καλά - και τόσο άθλια η αποστασιοποίηση (αυτή η χώρα κατατάσσεται στις δημοκρατικές).

Ηθελε ίσως να πει: Δείξατε ότι δεν υπηρετείτε το θεσμικό αξίωμα που λέγεται πρόεδρος της Κυβερνήσεως με την υπευθυνότητα που απαιτείται από τους πολίτες μιας δημοκρατίας όπως η χώρα μας.

΄H: Δείξατε οτι δεν ασκείτε το ρόλο σας ως Πρόεδρος της Κυβερνήσεως με την υπευθυνότητα που αρμόζει σε πολίτες μιας δημοκρατίας όπως η χώρα μας.

Ή ακόμα: Δείξατε οτι ασκείτε το αξίωμά σας του Πρόεδρου της Κυβερνήσεως με (απολύτως, παροιμιωδώς, κτλ κτλ) ανεύθυνο τρόπο.

Αυτά παθαίνει όποιος ατάλαντος χρήστης και κακός γνώστης της γλώσσας, ομιλεί πολιτικά απλά για να διεκπεραιώσει το "πέρασμα εικόνων" με το οποίο τον χρέωσαν κάποιοι τεχνικοί της πολιτικής διαφήμισης - επί το ελληνικότερον, σπιν-ντόκτορς.

Silence! On tape!

Τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρουν οτι συνελήφθη λέει ένας του κατοχικού βρετανικού στρατού στο Ιράκ ως εμπλεκόμενος στην κακοποίηση αόπλων νεαρών, που έγινε γνωστή από το βίντεο που έφτασε στη δημοσιότητα.
Προτείνω να στείλουμε στο Ιράκ για εγκατάσταση όλο το καμερομάνι που χρυσοπληρώσαμε με αφορμή τους Ολυμπιακούς - ώστε να μπορούμε να παρακολουθούμε όλοι live τα αίσχη του "Λέοντος" στη μαρτυρική Μεσοποταμία, μέχρι να ξεκουμπιστεί κι από κει ξεδοντιασμένος.
(Και δεν πιστεύω να φοβάται κανείς τώρα πιά οτι οι ρωμηοί θα μείνουμε απαρακολούθητοι!)

Τα λέει και το Quai d'Orsay...

Το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στη σημερινή Μοντ, φωτίζει μερικές πλευρές της κρίσης των σκίτσων. Ο συγγραφέας του, μεγάλος γνώστης του αραβομουσουλμανικού κόσμου, είναι βέβαιο οτι απηχεί απόψεις κύκλων της γαλλικής διπλωματίας, που θέλει να κάνει γνωστά τα όρια σε αυτό το jeu de dupes που λαμβάνει χώρα με τη συμμετοχή όλων των μεγάλων δυνάμεων.
Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για μεταφραστικά λάθη και την απουσία επεξηγηματικών σημειώσεων σε αυτό το μακροσκελές κείμενο.

Καρικατούρες: γεωπολιτική του αποτροπιασμού.
Βίαιες διαδηλώσεις στη Μέση Ανατολή, μετριοπαθείς αντιδράσεις στην Ευρώπη. Το ευρωπαϊκό Ισλάμ σε πορεία απώλειας της αυτονομίας του. Τόσο το καλύτερο

Του Ολιβιέ Ρουά, διευθυντή ερευνών στο CNRS

Η διαμάχη γύρω από τις δανέζικες καρικατούρες παρουσιάζεται συχνά ως η έκφραση μιας σύγκρουσης πολιτισμών, μεταξύ της φιλελεύθερης Δύσης και ενός ισλάμ που αρνείται την ελευθερία έκφρασης. Χρειάζεται μπόλικη άγνοια κι ακόμα περισσότερη υποκρισία για να επιμείνει κανείς σ’αυτή τη θέση. Η ελευθερία έκφρασης είναι σε όλες τις δυτικές χώρες εκ προοιμίου περιορισμένη, κι αυτό, από δύο παράγοντες: το Νόμο και μια κάποια κοινωνική συναίνεση. Ο αντισημιτισμός είναι ποινικά κολάσιμος. Επίσης όμως και η προσβολή άλλων κοινοτήτων: το 2005, η καθολική εκκλησία της Γαλλίας πέτυχε την απόσυρση μιας διαφήμισης που αναπαρούσε το Μυστικό Δείπνο, έχοντας όμως αντικαταστήσει τους Αποστόλους με «ελαφρά ντυμένες» γυναίκες. Οσον αφορά το ζήτημα, πρόκειται ουσιαστικά για την ίδια προσέγγιση με αυτή που επιχειρούν οι μουσουλμανικές ενώσεις σήμερα. Ποιές εφημερίδες δημοσίευσαν τότε την κομμένη διαφήμιση, στο όνομα της υπεράσπισης της ελευθερίας έκφρασης;
Κατά τον ίδιο τρόπο, το κατώφλιο ανοχής της κοινής μας γνώμης είναι πολύ μεταβλητό: καμμία αξιοσέβαστη εφημερίδα δεν θα δημοσίευε σήμερα μια συνέντευξη του Ντιεντοννέ, παρόλο που ο τελευταίος δεν έχει (ακόμη) καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη για αντισημιτισμό. Καμμία μεγάλη εφημερίδα δεν θα δημοσίευε καρικατούρες που κοροϊδεύουν τους τυφλούς, τους νάνους, τους ομοφυλόφιλους ή τους τσιγγάνους, περισσότερο από απέχθεια στο κακό γούστο παρά από το φόβο ποινικής δίωξης. Αλλά το κακό γούστο είναι εντάξει για το Ισλάμ, διότι η κοινή γνώμη είναι πιό διαπερατή στην ισλαμοφοβία (που συχνά συγκαλύπτει στην πραγματικότητα την απόρριψη των μεταναστών). Αυτό που σοκάρει το μέσο μουσουλμάνο, δεν είναι η αναπαράσταση του Προφήτη, αλλά οτι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Οι διαμαρτυρίες των μουσουλμάνων στην Ευρώπη, με την εξαίρεση κάποιων ξαναμένων που επωφελούνται, είναι στην πραγματικότητα μάλλον μετριοπαθείς και εμπίπτουν στα πλαίσια της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά γενικότερα , εγγράφονται σ’αυτό που είναι σήμερα αναμφισβήτητα το μεγάλο θέμα αντιπαράθεσης στη Δύση: σε ποιό βαθμό ο Νόμος πρέπει να υπερασπίζεται περιοχές του «ιερού», είτε από βλασφημία, είτε από ιστορικό αναθεωρητισμό, είτε από προσβολή μνήμης, είτε από εξύβριση του άλλου; Το θέμα αυτό υπεισέρχεται σε μια γενικότερη αντιπαράθεση: τι εμπίπτει στην ανθρώπινη ελευθερία, και τι στη φυσική ή θεία τάξη; Δεν εκπλήττει οτι η διάσκεψη των επισκόπων , το μεγάλο ραββινάτο και η προτεσταντική σύνοδος γνωστοποίησαν οτι κατανοούν τον αποτροπιασμό των μουσουλμάνων. Αυτή η αντιπαράθεση για τις αξίες δεν φέρει αντιμέτωπη τη Δύση με το Ισλάμ, βρίσκεται στο ίδιο το εσωτερικό της Δύσης.
Από πού προέκυψε λοιπόν η βία στην περίπτωση των σκίτσων; Ας μην εθελοτυφλούμε. Ο χάρτης των ταραχών δείχνει οτι οι πλέον πληγμένες από τη βία χώρες είναι εκείνες που το καθεστώς τους και ορισμένες πολιτικές δυνάμεις έχουν να ξεκαθαρίσουν λογαριασμούς με τους Ευρωπαίους. Η εκμετάλλευση της βίας έγινε από κράτη και πολιτικά κινήματα που απορρίπτουν την παρουσία των Ευρωπαίων σε αρκετές κρίσεις στη Μέση Ανατολή. Πληρώνουμε μια αυξανόμενη δραστηριότητα σε διπλωματικό επίπεδο, που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Οτι το συριακό καθεστώς παρουσιάζεται ως υπερασπιστής του Ισλάμ θα προκαλούσε χαμόγελα, αν δεν είχαν υπάρξει τραγικές συνέπειες. Ενα καθεστώς που έχει εξολοθρεύσει δεκάδες χιλιάδες από μέλη των Αδελφών Μουσουλμάνων να βρίσκεται στην αιχμή της υπεράσπισης του Προφήτη! Πρόκειται εδώ για έναν καθαρά πολιτικό χειρισμό για την ανάκτηση του ελέγχου στο Λίβανο, συμμαχώντας με όλους όσους αισθάνονται απειλούμενοι ή αγνοημένοι από την ευρωπαϊκή πολιτική. Η κρίση αποκαλύπτει λοιπόν μια σημαντική εξέλιξη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Τη στιγμή της αμερικανικής επέμβασης στο Ιράκ, ήταν πολύ του συρμού να αντιπαραβάλλεται στην αγγλοσαξωνική συμμαχία μια ηπειρωτική «παλαιά Ευρώπη», εχθρική στην αμερικανική επέμβαση, μάλλον φιλοπαλαιστινιακή, με επιμονή στην εθνική κυριαρχία ενίοτε σε βάρος του εκδημοκρατισμού. Η Γαλλία πιστώθηκε τότε με τη γκωλική παράδοση της ανεξαρτησίας μπρος στις ΗΠΑ.
Ωστόσο, μέσα σε τρία χρόνια, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι Ευρωπαίοι επιδόθηκαν από μόνοι τους σε ένα μπρά-ντε-φερ με το Ιράν για το θέμα των πυρηνικών, και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των κατηγόρων της Τεχεράνης στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ οι ΗΠΑ αρκούνται σε μια συγκρατημένη φρασεολογία. Πρέπει λοιπόν να εκπλήσσεται κανείς που η Χεζμπολάχ και η Τεχεράνη ρίχνουν λάδι στη φωτιά που άναψαν τα σκίτσα; Στο Αφγανιστάν, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, δηλ. Ευρωπαϊκά στρατιωτικά αποσπάσματα, αντικαθιστούν τους αμερικανούς στρατιώτες και πρόκειται να βρεθούν στην πρώτη γραμμή ενάντια στους ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα: η συμμαχία των πακιστανικών κομμάτων που διαδηλώνουν σήμερα για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα δανέζικα σκίτσα είναι ακριβώς αυτή που υποστηρίζει τους ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Στο Λίβανο, η Γαλλία – και άρα, κατεπέκταση, η Ευρώπη – πήρε ξαφνικά πολύ σκληρή θέση ενάντια στη συριακή παρουσία, που οδήγησε στην απελπισία το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Ασαντ: εκδικείται σήμερα οργανώνοντας μέσω «υπεργολαβίας» τις επιθέσεις ενάντια στις πρεσβείες (ποιός μπορεί να φανταστεί οτι μπορεί να διεξαχθεί αυθόρμητη και μη ελεγχόμενη διαδήλωση σήμερα στη Δαμασκό;) Αλλά είναι στην Παλαιστίνη όπου η αλλαγή, αν όχι στην ουσία, τουλάχιστο στους τύπους, είναι η πιό κραυγαλέα: η Ευρώπη, συντεταγμένα αυτή τη φορά, επέβαλλε δρακόντιους όρους για τη συνέχιση της βοήθειάς της μετά τη νίκη της Χαμάς, πράγμα που εκλήφθηκε άσχημα από τους Παλαιστίνιους, που ανέμεναν μια μεγαλύτερη ουδετερότητα – εξ’ού και τα έκτροπα στις αντιπροσωπείες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη Γάζα
Απέχοντας μακράν από το να είναι ουδέτερη ή απούσα, η Ευρώπη εδώ και τρία χρόνια έχει μια πολύ ορατή και παρεμβατική παρουσία στη Μέση Ανατολή, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα τις ΗΠΑ. Αντίθετα με αυτό που συνέβαινε πριν τρία χρόνια, η Ουάσιγκτον επιθυμεί πλέον μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή παρουσία, ιδιαίτερα στην προοπτική μιας σταδιακής απόσυρσης των δυνάμεών της από το Ιράκ. Αυτή η μεγαλύτερη έκθεση της Ευρώπης προκαλεί λοιπόν εντάσεις με μια ετερόκλητη συμμαχία από καθεστώτα και κινήματα, που έθεσαν σε ομηρεία τους ευρωπαίους μουσουλμάνους.
Στην πραγματικότητα, αυτή η επιθετική στρατηγική καταγράφεται ήδη από τη στιγμή που οι άραβες πρέσβεις απευθύνθηκαν στις δανέζικες Αρχές. Οντως, τα αραβικά καθεστώτα προσπαθούσαν ανέκαθεν να αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ως κινητοποιήσιμη για εθνικά θέματα «διασπορά». Οι χώρες του Μαγκρέμπ αποδίδουν στη δεύτερη γενιά μεταναστών που γεννήθηκαν στη Γαλλία αυτόματα την ιθαγένεια των γονιών τους. Τα προξενεία παρουσιάζονται πάντοτε ως μεσολαβητές στη διαχείρηση εντάσεων σχετικών με ζητήματα του Ισλάμ, και επιδόθηκαν σε έντονη εκστρατεία για να ελέγξουν την εκλογή του νέου Γαλλικού Μουσουλμανικού Συμβούλιου. Το πανεπιστήμιο Αλ Ζαχάρ, στο Κάιρο, παρουσιάζεται ως χώρος υποδοχής για εκπαίδευση ιμάμηδων και ως οργανισμός απονομής φατβάδων, απορρίπτοντας πχ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο φατβάδων, που έχει έδρα το Λονδίνο και υπερασπίζεται την ιδέα ενός ειδικού δικαίου για το μειονοτικό ισλάμ. Με λίγα λόγια, κράτη και οργανώσεις κάνουν τα πάντα για να συντηρούν τους μουσουλμάνους σε μια μεσανατολικού επίκεντρου κίνηση.
Αλλά αυτή η κηδεμονία και το βάρος της βιώνεται όλο και χειρότερα από την πλειονότητα των μουσουλμάνων της Ευρώπης: είναι ενδιαφέρον να δει κανείς οτι οι μεγάλες μουσουλμανικές οργανώσεις έχουν πάρει αποστάσεις από την πολεμική για τα σκίτσα (αρκεί να κοιτάξει κανείς την ιστοσελίδα του UOIF ή την oumma.com). Σ’αυτήν την κατεύθυνση της αποσύνδεσης μεταξύ ευρωπαϊκού ισλάμ και μεσανατολικών κρίσεων πρέπει ν’αναζητήσει κανείς το κλειδί της διαχείρησης αυτών των αναπόφευκτων τριβών, αντιμετωπίζοντας τους μουσουλμάνους ως πολίτες, όπως γίνεται με τους χριστιανούς και τους εβραίους, έστω κι αν πρέπει να υπενθυμίζονται περιοδικά σε όλους οι αρχές της ελευθερίας έκφρασης και της κοσμικότητας της πολιτείας.
Αλλά πρέπει επίσης και η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη να συνειδητοποιήσει αυτή την πολύ σημαντικότερη από πρι ανάμειξη της Ευρώπης στις υποθέσεις της Μείζονος Μέσης Ανατολής, της Παλαιστίνης και του Αφγανιστάν, γιατί θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη έκθεση τόσο των διπλωματικών αντιπροσωπειών της όσο και των ΜΚΟ ή των απλών πολιτών της. Μπορεί να εγκρίνουμε έναν μεγαλύτερο ρόλο της Ευρώπης στο Αφγανιστάν ή το Λίβανο, αλλά πρέπει να δεχτούμε και τις συνέπειες. Για μια ακόμη φορά, αυτό που λείπει στην ευρώπη είναι ο χώρος αληθινής πολιτικής συζήτησης.

Le Monde, 9-2-2006

Τι λέτε κι εσείς;

Ειπώθηκαν πολλά πχ εδώ κι εδώ για τις καρικατούρες του Μωάμεθ, με τα περισσότερα από τα οποία κάθε δημοκρατικός πολίτης θα συμφωνούσε ανεπιφύλακτα.
Ωστόσο, πολλά κενά κι ερωτηματικά μένουν γύρω από την υπόθεση των σκίτσων:

-Κατ'αρχήν το τάιμινγκ. Τα σκίτσα πρωτοδημοσιεύονται στο δανέζικο φύλλο Jyllands-Posten, την 30 Σεπτεμβρίου 2005. Εχουμε κάποιες αντιδράσεις τότε που δεν παίρνουν όμως σοβαρή έκταση. Αναδημοσιεύονται 10 Ιανουαρίου 2006 στο νορβηγικό (χριστιανικό;) περιοδικό Magazinet.
Ούτε και τότε έχουμε σοβαρές αντιδράσεις.
Αντίθετα, από την επόμενη των παλαιστινιακών εκλογών το θέμα "βράζει". Καταρχήν γίνεται διαδήλωση ενόπλων, όχι όμως της Χαμάς, έξω από τα γραφεία της ΕΕ στα εδάφη της παλαιστινιακής Αρχής. Κατόπιν οι εξελίξεις είναι ραγδαίες: η Λιβύη κλείνει τα γραφεία της διπλωματικής της Αποστολής στην Κοπεγχάγη, στα κατεχόμενα έχουμε πολεμικές δηλώσεις που απειλούν τη ζωή Νορβηγών, Δανών, Γερμανών και Γάλλων - εφημερίδες των οποίων έχουν μέχρι στιγμής αναδημοσιεύσει τα σκίτσα - και σε διάφορες αραβικές χώρες γίνεται έκκληση για μποϋκοτάζ προϊόντων από τις παραπάνω χώρες.
Ο κατάλογος θα συμπεριλάβει πιθανόν και την Ισπανία και την Ιταλία.
Αυτό μας οδηγεί στη δεύτερη ομάδα ερωτηματικών:

-Πώς χειρίζονται αυτήν την σε απόλυτα "ύποπτο" χρόνο κρίση, οι Αμερικανοί και οι Αγγλοι:
τη στιγμή που τα σκίτσα δημοσίευσε ακόμα και ιορδανική εφημερίδα (για να απομυθοποιήσει το ζήτημα, όπως αναφέρει), δεν γνωρίζω μέχρι τώρα τουλάχιστο, ούτε ένα αγγλικό ή αμερικανικό φύλλο που να έκανε το ίδιο. Ιδιαίτερα, οι δύο κυβερνήσεις φαίνεται να παρακολουθούν με ικανοποίηση αυτή την απότομη χειροτέρευση των σχέσεων ΕΕ - παλαιστινιακής Αρχής.

Χμμμ...

Bravo Yiorgos!!

Το απόσπασμα είναι από το in.gr και βέβαια αναδημοσιεύεται χωρίς περιττά σχόλια:

Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι δεν είναι κομφορμιστής, αναφέρθηκε στο θέμα της παγκοσμιοποίησης και στις προτεραιότητες των σοσιαλιστών στη νέα αυτή κατάσταση, ενώ τόνισε και τις 15 πολύ σημαντικές διαφορές μεταξύ των σοσιαλιστών και των συντηρητικών.

Achtung, baby!

Από χτές η Φαλούν Γκόνγκ κέρδισε έναν πόντο: communism is evil, αποφάνθηκε χτες το Συμβούλιο της Ευρώπης, χωρίς ωστόσο να προβεί σε συστάσεις αναθεώρησης των σχολικών βιβλίων.

Η διδασκόμενη ιστορία δεν πρόκειται να αναθεωρηθεί ούτε στη Γαλλία, όπου ο σχετικός νόμος που "προέτρεπε" τους δασκάλους να αναδεικνύουν τις θετικές πλευρές της γαλλικής αποικιοκρατίας αποσύρεται (για την ακρίβεια, το επίμαχο άρθρο του - βρέθηκε και η αξιοπρεπής φόρμουλα που θα επιτρέψει να μην ξεφτιλιστεί εντελώς η κυβέρνηση).
Θα την κάνανε γαργάρα χωρίς την καθολική κινητοποίηση τόσο των ιστορικών, όσο και του πληθυσμού των υπερπόντιων διαμερισμάτων (τέως αποικιών); Πάντως πριν από ένα μήνα, του Σαρκοζύ ούτε νερό δεν του δώσανε στη Ρεουνιόν..

Τέλος, στην Ολλανδία, η πρώην διευθύντρια φυλακών και νύν υπουργός "μετανάστευσης" Rita Verdonk, παρουσιάζει ένα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται να μιλά κανείς σε δημόσιο χώρο της Ολλανδίας, άλλη γλώσσα από τα Ολλανδικά!!
Οπως θα έλεγε ο Ζολώτας στα γαλλικά, "on va pratiquer ses omélies en dialecte de barbare! Quelle cacophonie!" :-)))

Ελπίζω να δικαιολόγησα τον τίτλο του ποστ. Καλημέρα.

They never forget

Περαστικός και από το Ντουμπάι, πρόφτασα να ρίξω μια ματιά στον τοπικό Τύπο: τρισέλιδο ρεπορτάζ αφιερωμένο στην απαγόρευση της απεργίας σε όλο το εμιράτο, γιατί πρόκειται για "μη πολιτισμένη συμπεριφορά" (sic!)

Αφορμή, μια απεργία ινδών οικοδόμων που είχαν μείνει μήνες απλήρωτοι από τον εργοδότη τους, για να τους ανακοινωθεί οτι όταν πάρουν τα λεφτά τους, οι υπερωρίες δεν θα συμπεριλαμβάνονται κτλ. κτλ.

Ο τοπικός αγάς "καθάρισε": στο εξής λέει, κάθε πρόβλημα των εργαζόμενων θα λύνεται μέσω συζητήσεων με μια "εκλεγμένη επιτροπή". Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις είναι παράνομες. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν δικαίωμα να ζημιώνουν, όποιος κι αν είναι ο λόγος, τον εργοδότη τους, αναφέρει καταλέξη η σχετική δήλωση του "υπουργείου" (αλήθεια, δεν τους κάνουν μεταγραφή και οι κοιναγορίτες επίτροποι, να καθαρίσουν με τους ντόκερς;).
Οι πρωτεργάτες "ταραξίες" συνελήφθηκαν, τουλάχιστο ενδιαφέρθηκε για την τύχη τους ο Ινδός πρόξενος.

Στο ίδιο φύλλο, άλλο τρισέλιδο με τεράστιες καταχωρήσεις - συλλυπητήρια για το θάνατο του κουβεϊτάρχη. Η πιό νόστιμη, ήταν αυτή της Lokheed Martin, με το μότο της εταιρίας:
we never forget who we're working for. Αυτές είναι σοβαρές κουβέντες - από όποιους πραγματικά ωφελήθηκαν από την "εισαγωγή δημοκρατίας" στην περιοχή.

Lost in translation

Το Ιράν ανακάλεσε την άδεια εργασίας των δημοσιογράφων του CNN στη χώρα (αν κατάλαβα καλά), απαντώντας έτσι στο μεταφραστικό "λάθος" που έκανε τον πρόεδρο Αχμαντι Νεζάντ να λέει οτι το Ιράν έχει δικαίωμα "στο ατομικό όπλο", εκεί που δήλωνε οτι το Ιράν έχει δικαίωμα "στην ατομική ενέργεια".

Την ώρα των επίμαχων δηλώσεων, μπορώ να διαβεβαιώσω ως αυτόπτης μάρτυς οτι στο αεροδρόμιο του Μπανγκόγκ πολλές εκατοντάδες άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους ασιάτες, τον παρακολουθούσαν ευλαβικά μπροστά από τις οθώνες που είναι διάσπαρτες σε όλους τους χώρους του - τράνσιτ, βαλίτσες, αναχωρήσεις - χωρίς ν'ακούγεται κιχ.

Μόνο χειροκρότημα δεν έπεσε μετά την "λάθος" μεταφρασμένη φράση...

Ούγο Τσάβες και αλητεία των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης

Παίρνω τη Λιμπερασιόν στις 9 Ιανουαρίου, και διαβάζω έντρομος το παρακάτω:

« Le credo antisémite de Hugo Chávez »
του Jean-Hébert ARMENGAUD.

Antinéolibéral, anti-impérialiste... et antisémite ? Le président vénézuélien Hugo Chávez, héros de la gauche radicale latino-américaine, a identifié les «maîtres du monde» : «Les descendants de ceux qui ont crucifié le Christ.»
Cette «minorité s'estemparée des richesses du monde».

Μούκατσε ο καφές. Αν και κάτι δεν μου πήγαινε στο απόσπασμα που παρέθετε η φυλλάδα, με ζώσανε τα φίδια: λες, παρά το φιλολαϊκό πρόγραμμα, παρά την έμπρακτη αντιπαράθεση με τους λατιφουντίστες και ολόκληρη την παρασιτική μεγαλοαστική τάξη της χώρας του, λές - σκεφτόμουν - ο Τσάβες να είναι ένας ακόμα illuminé λαϊκιστής δικτάτορας σαν αυτούς που βγάζουν οι Ανδεις, κατά τα λεγόμενα μιας (καλοαναθρεμένης, κόρης καλής οικογενείας, λευκής καθολικής και κρυπτορατσίτριας) βενεζουελανής γνωστής μου;

Την ίδια μέρα, διαβάζω στη (στον, όπως λένε οι έξυπνοι) MONDE:

« Le centre Wiesenthal accuse Hugo Chávez d'antisémitisme.Le président vénézuélien, Hugo Chávez, connu pour ses diatribes anti-impérialistes, a tenu des propos antisémites lors de son discoursde Noël, prononcé le 24 décembre. Ces propos, passés un temps inaperçus, ont été dénoncés par le centre Simon Wiesenthal, une organisation juive basée à Los Angeles, vendredi 6 janvier.
"Le monde appartient à tous mais une minorité, les descendants de ceuxqui ont crucifié le Christ, s'est emparée des richesses mondiales",avait déclaré le président lors d'une visite dans un centred'hébergement de réinsertion de personnes sans domicile fixe àMiranda, dans l'Etat de Zulia. Ce discours, retransmis en direct à la télévision nationale, est toujours visible sur le site Internet du ministère de la communication du Venezuela. »

Ωχ. Τι γίνεται; Κοιτάω λοιπόν εδώ για το γαλλικό κείμενο.

Ιδού και το πρωτότυπο του επίμαχου αποσπάσματος:

« El mundo tiene para todos, pues, pero resulta que unas minorías, los descendientes de los mismos que crucificaron a Cristo, los descendientes de los mismos que echaron a Bolívar de aquí y también lo crucificaron a su manera en Santa Marta, allá en Colombia. »


Το ίδιο από το AP στα αγγλικά:

« The world has enough for all, but it turned out that some minorities, descendants of those who crucified Christ, descendants of those who threw Bolivar out of here and also crucified him in their own way in Santa Marta, there in Colombia. A minority took the world's riches for themselves. »

Η έμφαση είναι δική μου, και δείχνει τι παραλήφθηκε ώστε ο Τσάβες να βγει αντισημίτης, και η κοινή γνώμη να οδηγηθεί σε φαντασιώσεις για άξονες του κακού (Ιράν - Β)ενεζουέλα) και όλους αυτούς τους βρωμιάρηδες που επειδή κάθονται σε μια λίμνη από πετρέλαιο νομίζουν οτι θα κάνουν ο,τι τους κατέβει κτλ κτλ.

Αφιερωμένο σε όσους ανησυχούν, ήδη με το "καλημέρα", για την κυβερνητική νίκη του Μοράλες στη Βολιβία (άλλος "άπλυτος δικτάτωρ των Ανδεων" κι αυτός), και την επιρροή που έχει πάνω του "αυτή η μούμια" , ο Κάστρο...

Τσίτα... τα γκάζια

(... Συνέχεια από δώ)

Στα τέλη Δεκέμβρη δημοσιοποιείται η αντίθεση «Γκαζπρόμ» - «Ναφταγκαζ» σχετικά με τα τιμολόγια πώλησης φυσικού αερίου στην ουκρανική αγορά. Απ’όσο ξέρω, για πρώτη φορά το θέμα θίγεται τον Απρίλιο του 2005, και από το καλοκαίρι είναι γνωστό οτι η Ουκρανία κινδυνεύει να «κρυώσει» το χειμώνα! Οι Ρώσσοι ζητούν γύρω στα 230 δολ. ανά χίλια κυβικά αερίου, από πενηντακάτι, και αναπροσαρμογή των τελών διέλευσης του αερίου που παραδίδεται από τη Γκαζπρομ στους δυτικούς πελάτες από ένα και κάτι στα ένα εβδομήντακάτι δολ. ανά 1000 κ.μ. αέριου. Μιλούν για διεθνοποίηση των τιμών – δεν υπάρχει όμως μια διεθνής τιμή στο γκάζι όπως στο πετρέλαιο.

Απ’όσο ξέρω, δεν υπάρχει διεθνές χρηματιστήριο για το αέριο, κι αυτό οφείλεται πιθανόν στη φύση του εμπορεύματος: εκτός από ένα μικρό ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής, που διακινείται υγροποιημένο με πλοία, το μεγαλύτερο μέρος παραδίδεται στον πελάτη μέσω αγωγού, έτσι ώστε να μιλάμε για αγορά παροχής και όχι «γυμνού εμπορεύματος». Το αέριο παραδίδεται από τον ιδιοκτήτη των πηγών στον ιδιοκτήτη του δικτύου για μεταφορά (κι εν συνεχεία από δίκτυο σε δίκτυο), και τελικά στον ιδιοκτήτη του τελικού δικτύου διανομής. Δύσκολο λοιπόν να ξεμπλέξεις παραγωγό, μεταφορέα, διανομέα και μεγάλους καταναλωτές. Δύσκολο να πραγματοπιήσεις διαδοχικές αγοραπωλησίες του εμπορεύματος ενώ τούτο είναι σε μεταφορά, όπως στην περίπτωση του πετρελαίου με τους μπρόκερς που μεταπωλούν πολλές φορές φορτία εν πλώ. Δύσκολο να ορίσεις παράγωγα προϊόντα, με υποσχετικές πωλήσεων αγορών, γιατί τα αποθέματα είναι σε σταθερούς ακίνητους χώρους. Οι τιμές λοιπόν του «εμπορεύματος των εμπορευμάτων» του κρατικού καπιταλισμού καθορίζονται σχεδόν αποκλειστικά από μεγάλες συμφωνίες, με συμβαλλόμενους εταιρείες και εμμέσως ή αμέσως, κράτη. Τα 230 δολ. που απαίτησαν οι Ρώσσοι ήταν μάλλον ένας μέσος όρος τιμών που τους πληρώνουν οι δυτικοευρωπαίοι για το αέριο. Υπάρχουν τεράστιες αποκλίσεις από αυτήν την τιμή, άλλες με απλή «πολιτική» εξήγηση, άλλες όχι: η Βουλγαρία πχ έχει ρωσσικό γκάζι στη μισή τιμή (δυσεξήγητο). Το ίδιο και οι βαλτικές χώρες (για όπλο πίεσης για την κατάσταση των ρωσσικών μειονοτήτων, είπαν μερικοί). Στην ανατολική Ουκρανία διάβασα οτι μεγάλες συμφωνίες απευθείας με ενεργοβόρες επιχειρήσεις, κλείστηκαν με γκάζι στα 100 δολάρια.

Η συμφωνία που τελικά υπογράφτηκε από τους Ουκρανούς, φαίνεται οτι ρίχνει πάνω απ’όλα το... Τουρκμενιστάν, που «επιδοτεί» την ουκρανική κατανάλωση με αέριο στα 50 δολ., έτσι ώστε η τελική πραγματική τιμή αγοράς για τους Ουκρανούς να μην ξεπερνά τα 110 δολάρια, και τελικά να γίνεται ακόμα χαμηλότερη αν συνυπολογιστούν οι αυξήσεις στα τέλη διέλευσης του αερίου προς την Ευρώπη. Λεπτομέρεια: οι Ρώσσοι ήταν έτοιμοι να πουλήσουν μέχρι και φτηνότερα από 50 δολ. το αέριο στους Ουκρανούς, αν οι τελευταίοι τους εκχωρούσαν τον έλεγχο του δικτύου μεταφοράς! Τέλος, βασικό σημείο της συμφωνίας (της οποίας οι λεπτομέρειες θα πρέπει να είναι εξίσου ενδιαφέρουσες), η ίδρυση μιας μικτής εταιρείας μεταπώλησης, που συμμετέχουν Γκαζπρόμ και μια αυστριακή τράπεζα με περίεργο όνομα (ερώτηση: ποιά κεφάλαια συμμετέχουν σ’αυτήν; Και ποιά ιδιωτικά κεφάλαια στη Γκαζπρόμ; Πολλά θα μαθαίναμε για τη διεθνή πολιτική από τις απαντήσεις...)

Η πρώτη περίοδος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης βρήκε την Ουκρανία με μια μαφία της διανομής (Τιμοσένκο), και τη Ρωσσία με μια μαφία της παραγωγής. Οι μαφιόζοι κατόπιν εξελίσσονται tant bien que mal σε αξιοσέβαστους επιχειρηματίες, παράγοντες ενός κρατικού καπιταλισμού στη Ρωσσία και ενός (ιδιότυπου καθότι βιομηχανικά ισχυρού) εξαρτημένου συστήματος, πεδίου ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, στην Ουκρανία. Οι δυτικοί έχουν κι αυτοί το κομμάτι της συμμετοχής τους, αποκομίζουν κέρδη επαγρυπνώντας παράλληλα για το ενδεχόμενο οι Ρώσσοι συνάδελφοί τους να διεκδικήσουν έναν πρώτης τάξεως ρόλο. Συνεργάζονται, πότε με τους μεν (ενάντια στους δε), πότε με τους δε (ενάντια στους μεν...) για να κερδίσουν και από τους δύο. Το θαυμάσιο αυτό σύστημα, εξασφαλίζει την ισορροπία του μέσα από τη διαρκή σύγκρουση. Πολύ περισσότερο, έχει ανάγκη από τη διαρκή σύγκρουση για να υπάρχει, όπως έχει ανάγκη την αθλιότητα ολόκληρων λαών «εκεί» και σημαντικού μέρους των λαών «εδώ». Το μόνο δε που δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει, είναι ο όρος «ελεύθερος ανταγωνισμός».

Όσο για τους Ουκρανούς που κινδύνεψαν να παγώσουν, η αδιαφορία των ιμπεριαλιστών και των επιτελείων τους, ήταν περίπου τόση, όση επέδειξαν για τη μοίρα των... κουβανών, όταν ο κ.Γκορμπατσώφ τους «αναπροσάρμοσε στις ταρίφες της διεθνούς αγοράς» σε μιά μέρα. Θυμάστε;

Το Συμβούλιο της Ευρώπης διαστρέφει την Ιστορία;

Το παρακάτω κειμενάκι (δηλ. οι πρώτες 200 λέξεις) φιλοξενήθηκε στα "Νέα" της 2-2-2006:

Ενα επαίσχυντο ψήφισμα

Ενα ψήφισμα «καταδίκης της εγκληματικής κομμουνιστικής ιδεολογίας», το οποίο υιοθετεί απροκάλυπτα αναθεωρητικές απόψεις για την Ιστορία του 20ου αιώνα, πρόκειται συζητηθεί στην ολομέλεια του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε τρεις βδομάδες. Το κείμενο – μνημόνιο του Σουηδού βουλευτή κ. Λίντμπλατ ξεκινά από τη διαπίστωση οτι «τα εγκλήματα στα οποία οδηγεί η κομμουνιστική θεωρία της πάλης των τάξεων, δεν έχουν καταδικαστεί διεθνώς όπως πχ αυτά των Ναζί». Ακολουθεί συνοπτική αποτίμηση της «κομμουνιστικής εγκληματικής κληρονομιάς» όπου απουσιάζει οποιαδήποτε, έστω υπαινικτική, αναφορά στον Β’Παγκόσμιο πόλεμο και στην απαλλαγή της Ευρώπης από το χιτλερικό τέρας με την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού. Το πόνημα τελειώνει με συστάσεις-οδηγίες για αναθεώρηση των σχολικών εγχειριδίων, απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων, απαίτηση δηλώσεων μετανοίας από όσους υποστηρίζουν την κομμουνιστική ιδεολογία και άλλα παρόμοια.
Το όλο θέμα θα ήταν γραφικό αν το κείμενο δεν παράπεμπε αβίαστα, με τις σιωπές του και μόνο, στην ιδέα οτι ο ναζισμός υπήρξε μια λίγο-πολύ αναπόφευκτη απάντηση της Ευρώπης στον «κομμουνιστικό κίνδυνο», με το ολοκαύτωμα και τις θηριωδίες του ως κάποιες άτυχες παρεκτροπές! Ο Γκαίμπελς και ο Γκέριγκ στον καιρό τους δεν έλεγαν διαφορετικά πράγματα. Προφανώς, η καταδίκη και η ακύρωση ενός τέτοιου ψηφίσματος δεν θέτει κανένα θέμα συμφωνίας με οποιοδήποτε κομμουνιστικό πρόγραμμα ή ιδεολογία αλλά αποτελεί απλή πράξη υπεράσπισης της δημοκρατίας και της ιστορικής αλήθειας. Ηδη, ευρύτατα τμήματα του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος και ανάμεσά τους όλα τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου το απορρίπτουν.Ωστόσο, και μόνο το γεγονός της υπερψήφισης του κειμένου αυτού από την πολιτική επιτροπή της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Σ.Ε, ταυτόχρονα με την ελευθερία δράσης που απολαμβάνουν τα νεοναζιστικά μορφώματα και τα παλαιοναζιστικά απολειφάδια τους σε ορισμένες από τις χώρες της κατά Ράμσφελντ «νέας Ευρώπης», παράλληλα με την απαγόρευση των κομμουνιστικών κομμάτων στις χώρες αυτές, τροφοδοτεί σοβαρότατες ανησυχίες για την πλήρη ανυποληψία ενός ιστορικού μέρους του συστήματος των «ευρωπαϊκών θεσμών», αλλά και την προοπτική των δημοκρατικών ελευθεριών στη σημερινή Ευρώπη, όπως και για τη στάση της «ενωμένης Ευρώπης» απέναντι στο ιστορικό της παρελθόν.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ "ΝΕΑ"...

...με την αφορμή του σημειώματός μου που δημοσιεύτηκε εκεί: δεν έχω οργανωθεί ακόμα για να δημιουργήσω ένα κανονικό μπλογκ - ελπίζω να το καταφέρω μέσα στη χρονιά!
Σχολιάζω όμως τακτικά τα σημειώματα του Μ.Μητσού που δημοσιεύονται στη ρουμπρίκα "Διαστάσεις" και το ομόνυμο μπλογκ http://diastaseis.blogspot.com
Ραντεβού εκεί, μέχρι νεωτέρας εξαλίξεως...

Парвус клуб

Парвус клуб