March 17, 2009

Από πού πέρασε ο Αστραχάν

Στις 15/03, η AIG δημοσιοποίησε μερικά στοιχεία από τα τεφτέρια της των πληρωμών των Maiden Lane, που δείχνουν πόσο ψέμματα ήταν οι δηλώσεις των ευρωπαίων πολιτικών, στις αρχές του φθινόπωρου 2008, περί μη έκθεσης της Ευρώπης στην κρίση: στην πραγματικότητα, τράπεζες - πυλώνες του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, είχαν "μπει μέσα" με τα μπούνια μόνο και μόνο από τον Αμερικανικόν Διεθνή Όμιλον.

Είναι ακριβώς το παραμύθι που αποδεικνύεται η μοναδική βιώσιμη στρατηγική επικοινωνίας των κυρίαρχων: στις ΗΠΑ, η κρίση παρουσιάζεται ως καταραμένη αρρώστεια, ο λαός ως ασθενής που πρέπει ν'ακούει και καλά νέα (τον πιάσαμε τον πάτο, λέει πχ ο Bernanke - μα τα ίδια λένε από το περασμένο καλοκαίρι, κάθε μήνα σχεδόν, διάφοροι τραπεζίτες - της Ντόυτσε Μπάνκ, της ΓιουΜπιΕς, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής, για να θυμηθούμε εκ του προχείρου ορισμένους. Κι ο Ομπάμα, στο ίδιο μοτίβο, κάνει λόγο για "αχτίδες ελπίδας" και άλλα λυρικά...), ή τουλάχιστο πως ο γείτονας είναι χειρότερα! Η ευθύνη ρίχνεται στους "μάγους της φυλής", πολλοί εκ των οποίων προσφέρονται ως άλλες Ιφιγένειες να θυσιαστούν, αν αυτό θα βοηθούσε να κατευναστεί η μήνις των θεών (τελευταίο διασκεδαστικό παράδειγμα, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας...)
Κάποιοι προτείνουν θεσμικές παρεμβάσεις, στο επίπεδο διεθνών ρυθμίσεων για την παγκόσμια οικονομία - οι πολιτικοί συντηρητικότερες σαν τις "προτάσεις Σαρκοζύ" για την "επανίδρυση" του καπιταλισμού, οι αυλικοί τους ριζικότερες (φορολογίες, εθνικοποιήσεις του τραπεζικού τομέα εκστομίζουν αξιοσέβαστοι οικονομολόγοι), ο καθένας ανάλογα με τον ιδιαίτερο ρόλο του.
Ο μη εξαιρετέος Αλαίν Μένκ, προειδοποιεί τους "φίλους του τα αφεντικά" να δώσουν το καλό παράδειγμα σε όλους (μας) τους υπόλοιπους "γιατί θα τους πάρει ο διάολος" , καταγράφοντας έτσι την "ευαισθησία" του στο όνομά τους, και το χάρισμα του μάντη στο δικό του.
Ο Ζονκ(λ)έρ των ευρωπαϊκών οικονομικών, εγκαλεί χώρες σαν την Ελλάδα να βάλουν τάξη στα δημόσια οικονομικά (χρέος), προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα την πορεία τους τα ιδιωτικά.



Κανείς όμως δεν ξέρει πόσο πιάνουν τα παραμύθια σε παραμυθένιους τόπους. Εκεί στην τροπική Ευρώπη ας πούμε, δεν έπιασαν. Και αυτό δείχνει ν'ανησυχεί το καθεστώς, μήπως σταματήσουν να τ'ακούν πρώτα στις "χώρες των θεών", και μετά στις "χώρες των θνητών".
Εμπρός σ'αυτό το ενδεχόμενο να γίνουν δηλαδή οι συσχετισμοί δύναμης ορατοί σε όλους και μετρήσιμοι, οι πιό οξυδερκείς, προετοιμάζουν από καιρό (τις δοκιμασμένες) εναλλακτικές λύσεις : η εκτόξευση του φασισμού στην Ευρώπη, η ενσωμάτωσή του στις επίσημες κυβερνητικές δυνάμεις στην Ιταλία και τις βαλτικές χώρες, η ευρω-θεσμοποίηση του αντικομμουνιστικού εξορκισμού εγγράφονται πχ σε αυτή την πρόνοια, με τη διπλή τους λειτουργία ως απειλή βαριάς πολιτικής εκτροπής και ως πρακτική λύση ανάγκης στη διακυβέρνηση. Αυτό όμως που φαίνεται οτι δεν καταλαβαίνει ένα σημαντικό μέρος της "εύπορης μεσαίας τάξης", που συνέδεσε με την κεφαλαιοκρατία τη μοίρα του και την ευημερία του ιδιοποιούμενο τις "ακρούλες" και τις "γωνίτσες" της πίττας του υπερκέρδους, είναι οτι σε κάθε περίπτωση, αν τελειώσουν τα παραμύθια, θα τελειώσουν και αυτοί. Σε όποιο ενδεχόμενο, το μεγάλο κεφάλαιο, η πραγματική εξουσία, στην καλύτερη περίπτωση, θα τους αφήσει απροστάτευτους. Στη χειρότερη, θα τους ρίξει βορά στα θηρία...

UPDATE 8/4/2009: Χρειάστηκαν λίγες μέρες για ν'αρχίσουν πλέον παντού να γράφονται ειδήσεις που εξηγούν από μόνες τους το "γιατί" των τελευταίων φράσεων του παραπάνω μπιλιέτου. Να δούμε, θα προφτάσουν να διοχετεύσουν τη λαϊκή οργή σε ελεγχόμενη κοίτη, ή θα υπάρξει μια φάση που θα τους προλάβει αυτή;

4 comments:

Vrennus said...

Για «φως στο βάθος του τούνελ» πάντως δεν έχουν μιλήσει ακόμη, ίσως επειδή είναι © Andreas.

Την AIG δεν ξέρω αν την κράτησαν για να μην τιναχτούν στον αέρα οι ευρωπαϊκές τράπεζες ή για να μην τιναχτούν στον αέρα οι αμερικάνικες συντάξεις, αν την άφηναν να βουλιάξει όμως θα βλέπαμε ήδη κρεμάλες.

Η «δοκιμασμένη» συνταγή του φασισμού μάλλον δεν μπορεί να δουλέψει, και ένας λόγος είναι ότι ο φασισμός εγγυήθηκε τουλάχιστον ένα ελάχιστο επίπεδο ευημερίας, σήμερα ποιος θα εγγυηθεί και τι; Οπότε πιθανή επικράτηση μιας φασίζουσαν πολιτικής να σημάνει την απαρχή ενός ενδοευρωπαϊκού εμφυλίου - όχι μεταξύ εθνών, ούτε καν μεταξύ τάξεων, αλλά μεταξύ αυτών που έχουν να χάσουν τα κεκτημένα τους και μεταξύ αυτών που δεν έχουν να χάσουν ούτε καν τις αλυσίδες τους!

Μαύρο πρόβατο said...

&copy Φαίνεται ο γνώστης της html :-)
Είδα σήμερα στη Φιγκαρό μια σύνοψη της συνέντευξης Ομπάμα την Κυριακή στα 60' στη CBS, όπου κάνει λόγο για lueur d'espoir, και το μετέφρασα στο λεξιλόγιο του τεράστιου.

Βεβαίως την AIG την κράτησαν και για τους δύο λόγους που αναφέρεις, όπως τις Φρέντυ-Φάνυ κτλ για τους αντίστοιχους λόγους (εκεί νομίζω οτι ήταν οι Κινέζοι που είχαν τεράστια έκθεση), αλλού πάλι έγινε επιλογή και μέτρησαν και εσωτερικοί συσχετισμοί, όπως αφήνεται να εννοηθεί για την επιλογή Λήμαν βς Γκόλντμαν Ζαχς.

Για τον εκφασισμό της πολιτικής, κοίτα τα φαινόμενα: στην Ιταλία οι νεοφασίστες συγχωνεύτηκαν με το Μπερλουσκόνι, στη Λεττονία τιμούν τους ΕςΕς, ο Χάιντερ αναστήθηκε (μεταφορικώς σίγουρα, αλλά και στα άλλα τα καταφέρνουν αυτοί) στην Αυστρία, στην Ουγγαρία καραδοκούν να πάρουν την εξουσία, στην Πολωνία είναι με το ένα πόδι, και βέβαια αν χοντρύνουν τα πράγματα, οι πολιτικές εθνικής προστασίας/επιβίωσης που θα τελαλήσουν για να μη διαλυθεί το σύμπαν τους, προς τα κεί πάνε... Εξάλλου ο πόλεμος όλων εναντίον όλων ανήκει στην ιστορική παράδοση της ηπείρου... Πάντως είτε έτσι είτε μέσω των σκληρών κοινωνικών αναμετρήσεων για τις οποίες υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, νομίζω οτι η πραγματική άρχουσα τάξη θα προσφέρει με την πρώτη ευκαιρία, ένα κεμπάμπ από αυτούς τους παρασιτικούς ευημερήσαντες στο πλήθος! Μιλάω για τους μικρομεσαίους ιδιοκτήτες στέγης πχ, τους εισοδηματίες των 100000€, τα μεσαία στελέχια, τους μπίζνεσμεν με έξ-εφτά μετακινήσεις το χρόνο σε μπιζνεσκλας...
Ήδη δημιουργείται κλίμα αποδιοπομπαίων τράγων για το συνάφι αυτό - και φυσικά κανείς δεν έχει διάθεση να τους υπερασπιστεί. Εκτός από τη θέση που είχαν αφεαυτού στο σύστημα, έπαιζαν και παίζουν νομίζω κεντρικό ρόλο στη λειτουργία των εξουσιαστικών μηχανισμών σε επίπεδο κοινωνικής ψυχολογίας: ιδιαίτερα σε ο,τι αφορά τη μεταλλαγή του ταξικού μίσους σε χυδαίο κοινωνικό φθόνο ("γιατί αυτός ο πούστης..." κτλ κτλ)
Ο μηχανισμός αυτός όμως σε περίοδο κρίσης παύει ν'αποδίδει, όπως ένα κλιματιστικό ψύξης-θέρμανσης στην παγωνιά. Ένας λόγος παραπάνω λοιπόν, που η θέση τους απειλείται...

Ο Λύκος της Στέππας said...

Ποια είναι η κλασσική συνταγή αντιμετώπισης μιας κρίσης διαχείρισης του κεφαλαίου και μιας κρίσης υπερπαραγωγής; Δε χρειάζεται να είναι κάποιος μαρξιστής για να δώσει τη σωστή απάντηση.

Μαύρο πρόβατο said...

Μερσί λύκε για την παραπομπή. Κανείς (σοβαρός και μη ανιστόρητος) δεν αμφιβάλλει οτι εκεί οδηγούν τα πράγματα. Άλλη υπόθεση είναι οτι πολλοί σιωπούν, ή στουθοκαμηλίζουν...