και καλό κουράγιο σε όλους!
-Ο δικός μου, έχει αρχίσει εδώ και κάτι μέρες, στο Παρίσι, μέσα σε κουφόβραση και υγρασία...
-Ως το προσεχές Σαββατοκύριακο, η στοίβα εργασίας αναμένεται να κατέλθει σε ελέγξιμα επίπεδα - ώστε ν'ανεβάσω το επόμενο, κανονικό, ποστ...
September 13, 2006
July 22, 2006
Κατεβάζουμε ταχύτητα...
από τα 20 Μb/s στα (σκάρτα) 33 Kb/s. Διακοπές...
Προσεχώς: ποστ περί πανεπιστημίων.
Σε όσους μένουν, αφιερωμένο το τραγουδάκι "Alfonsina y el mar".
Δεν είναι βέβαια η αρχική εκτέλεση (και υπάρχουν πάνω από 20), αλλά αυτή μου φαίνεται πιό φρέσκια.
Το άσμα των Ariel Ramírez και Félix Luna, μιλάει για την αργεντίνα ποιήτρια Alfonsina Storni:
Por la blanca arena que lame el mar
su pequeña huella no vuelve más,
un sendero solo de pena y silencio
llegó hasta el agua profunda,
un sendero solo de penas mudas
llegó hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia te acompaño,
qué dolores viejos calló tu voz,
para recostarte arrullada en el canto
de las caracolas marinas,
la canción que canta en el fondo oscuro
del mar la caracola.
Te vas Alfonsina con tu soledad,
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llamando,
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
Cinco sirenitas te llevarán
por caminos de algas y de coral
y fosforescentes caballos marinos
harán una ronda a tu lado,
y los habitantes del agua van a jugar
pronto a tu lado.
Bájame la lámpara un poco más,
déjame que duerma, nodriza, en paz
y si llama él no le digas que estoy,
dile que Alfonsina no vuelve,
y si llama él no le digas nunca que estoy
di que me he ido.
Te vas Alfonsina con tu soledad
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llamando,
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
ΥΓ.
Και για όποιον βαριέται τα "λυρικά" :-)))
Προσεχώς: ποστ περί πανεπιστημίων.
Σε όσους μένουν, αφιερωμένο το τραγουδάκι "Alfonsina y el mar".
Δεν είναι βέβαια η αρχική εκτέλεση (και υπάρχουν πάνω από 20), αλλά αυτή μου φαίνεται πιό φρέσκια.
Το άσμα των Ariel Ramírez και Félix Luna, μιλάει για την αργεντίνα ποιήτρια Alfonsina Storni:
Por la blanca arena que lame el mar
su pequeña huella no vuelve más,
un sendero solo de pena y silencio
llegó hasta el agua profunda,
un sendero solo de penas mudas
llegó hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia te acompaño,
qué dolores viejos calló tu voz,
para recostarte arrullada en el canto
de las caracolas marinas,
la canción que canta en el fondo oscuro
del mar la caracola.
Te vas Alfonsina con tu soledad,
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llamando,
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
Cinco sirenitas te llevarán
por caminos de algas y de coral
y fosforescentes caballos marinos
harán una ronda a tu lado,
y los habitantes del agua van a jugar
pronto a tu lado.
Bájame la lámpara un poco más,
déjame que duerma, nodriza, en paz
y si llama él no le digas que estoy,
dile que Alfonsina no vuelve,
y si llama él no le digas nunca que estoy
di que me he ido.
Te vas Alfonsina con tu soledad
¿qué poemas nuevos fuiste a buscar?
una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y la está llamando,
y te vas hacia allá como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
ΥΓ.
Και για όποιον βαριέται τα "λυρικά" :-)))
July 18, 2006
Coloana Fara Sfârsit
-Ποιός θυμάται πώς άρχισε η ισραηλινή κατοχή στο Νότιο Λίβανο, το καλοκαίρι του 1982;
Μια απόπειρα δολοφονίας του Shlomo Aragov, πρεσβευτή του Ισραήλ στη Βρετανία, είχε δώσει το έναυσμα στην κυβέρνηση Μπεγκίν για την εισβολή και την κατοχή των εδαφών του νότου του Λιβάνου, για 18 ολόκληρα χρόνια... Η εισβολή αυτή γιγάντωσε τη Χεζπολάχ, που ακόμα διεκδικεί την πλήρη απόσυρση των Ισραηλινών από το Νότιο Λίβανο, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί και που ο δυτικός πολίτης θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ενημερωμένος για να το γνωρίζει.
-Πριν από λίγες μέρες, οι απαγωγές των ισραηλινών στρατιωτών, κατά τα φαινόμενα από κάποιες σκληροπυρηνικές δυνάμεις των παλιστινίων και της Χεζμπολάχ, έδωσαν το "πράσινο φως" για να λυθούν τα χαλινάρια των ισραηλινών στρατιωτικών.
Το τι προηγήθηκε, είναι γενικά γνωστό: οικονομικός στραγγαλισμός της παλαιστινιακής Αρχής κι εμμέσως όλης της Γάζας (αφού ο παλαιστινιακός λαός διάλεξε μη αρεστούς στη Δύση εκπροσώπους) από όλες τις μεγάλες Δυνάμεις - που συνεχίζεται παρά την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ από την κυβέρνηση Χαμάς, μια προσεκτικά προετοιμασμένη περιοδία του Ολμέρτ στο εξωτερικό, όπου ουσιαστικά προανήγγειλε τους επόμενους "όρους του παιχνιδιού", και λίγο προτύτερα, η τοποθέτηση του αχυράνθρωπου Πέρετζ στο υπουργείο "Άμυνας" της Ιερουσαλήμ, ώστε να επιτευχθεί η εθνική ενότητα υπό το Μακτάλ (το Γενικό Επιτελείο)...
Εδώ και λίγες μέρες, το Ισραήλ μιλάει καθαρά για δημιουργία μιας ακατοίκητης ζώνης "ασφαλείας" στό νότο του Λιβάνου, δηλαδή για ξερίζωμα (déportation) των ντόπιων πληθυσμών...
-Τα κλαψουρίσματα του Σιράκ για το "Λίβανό του" και των άλλων ευρωπαίων ηγετών, φτάνουν μέχρι το ναύλο κάποιου ελληνικού σαράβαλου για να μαζέψει τους υπηκόους τους από τη ζώνη των επιχειρήσεων (όλο το Λίβανο).
-Οι ΗΠΑ έχουν βεβαίως δώσει το ΟΚ - όχι τώρα, αλλά ήδη εδώ και κάποιον καιρό, για τη νέα αυτή φάση της αποαραβοποίησης της περιοχής.
-Οι πετρελαιάδες, είναι υπερβολικά απασχολημένοι να σκέφτονται πώς θα επενδύσουν τα νέα κέρδη από την άνοδο των τιμών του "μαύρου χρυσού" (γιατί όχι στο... Λίβανο;)
-Οι υπόλοιποι, είναι πολύ μακριά...
-Μέσα σε όλα αυτά, κανείς δεν ασχολείται με προτάσεις αποκλιμάκωσης της κρίσης, όπως πχ η ανταλαγή αιχμαλώτων με κρατούμενους (που θα έπρεπε ήδη να είχαν απελευθερωθεί, αν το Ισραήλ τιμούσε την υπογραφή του)...
Ωστόσο... οι θεωρητικοί του coup irrationnel, τα γεράκια της Τσαχάλ που κυβερνούν σήμερα το Ισραήλ, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οτι αυτή η πολιτική είναι αυτοκτονική για τη χώρα τους. Και μεις οι υπόλοιποι, οι πολίτες αυτού του ευρωπαϊκού συνονθυλεύματος, οτι μόνο με ασφυκτική πίεση στο Ισραήλ και την εγκληματική του συμπεριφορά, μπορούμε να δώσουμε μια ελπίδα στην ειρήνη στην περιοχή, αλλά και την επιβίωση του ίδιου μακροπρόθεσμα. Δεν είναι ακόμα πολύ αργά...
György Ligeti (28-3-1923, 12-6-2006). In memoriam
Μια απόπειρα δολοφονίας του Shlomo Aragov, πρεσβευτή του Ισραήλ στη Βρετανία, είχε δώσει το έναυσμα στην κυβέρνηση Μπεγκίν για την εισβολή και την κατοχή των εδαφών του νότου του Λιβάνου, για 18 ολόκληρα χρόνια... Η εισβολή αυτή γιγάντωσε τη Χεζπολάχ, που ακόμα διεκδικεί την πλήρη απόσυρση των Ισραηλινών από το Νότιο Λίβανο, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί και που ο δυτικός πολίτης θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ενημερωμένος για να το γνωρίζει.
-Πριν από λίγες μέρες, οι απαγωγές των ισραηλινών στρατιωτών, κατά τα φαινόμενα από κάποιες σκληροπυρηνικές δυνάμεις των παλιστινίων και της Χεζμπολάχ, έδωσαν το "πράσινο φως" για να λυθούν τα χαλινάρια των ισραηλινών στρατιωτικών.
Το τι προηγήθηκε, είναι γενικά γνωστό: οικονομικός στραγγαλισμός της παλαιστινιακής Αρχής κι εμμέσως όλης της Γάζας (αφού ο παλαιστινιακός λαός διάλεξε μη αρεστούς στη Δύση εκπροσώπους) από όλες τις μεγάλες Δυνάμεις - που συνεχίζεται παρά την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ από την κυβέρνηση Χαμάς, μια προσεκτικά προετοιμασμένη περιοδία του Ολμέρτ στο εξωτερικό, όπου ουσιαστικά προανήγγειλε τους επόμενους "όρους του παιχνιδιού", και λίγο προτύτερα, η τοποθέτηση του αχυράνθρωπου Πέρετζ στο υπουργείο "Άμυνας" της Ιερουσαλήμ, ώστε να επιτευχθεί η εθνική ενότητα υπό το Μακτάλ (το Γενικό Επιτελείο)...
Εδώ και λίγες μέρες, το Ισραήλ μιλάει καθαρά για δημιουργία μιας ακατοίκητης ζώνης "ασφαλείας" στό νότο του Λιβάνου, δηλαδή για ξερίζωμα (déportation) των ντόπιων πληθυσμών...
-Τα κλαψουρίσματα του Σιράκ για το "Λίβανό του" και των άλλων ευρωπαίων ηγετών, φτάνουν μέχρι το ναύλο κάποιου ελληνικού σαράβαλου για να μαζέψει τους υπηκόους τους από τη ζώνη των επιχειρήσεων (όλο το Λίβανο).
-Οι ΗΠΑ έχουν βεβαίως δώσει το ΟΚ - όχι τώρα, αλλά ήδη εδώ και κάποιον καιρό, για τη νέα αυτή φάση της αποαραβοποίησης της περιοχής.
-Οι πετρελαιάδες, είναι υπερβολικά απασχολημένοι να σκέφτονται πώς θα επενδύσουν τα νέα κέρδη από την άνοδο των τιμών του "μαύρου χρυσού" (γιατί όχι στο... Λίβανο;)
-Οι υπόλοιποι, είναι πολύ μακριά...
-Μέσα σε όλα αυτά, κανείς δεν ασχολείται με προτάσεις αποκλιμάκωσης της κρίσης, όπως πχ η ανταλαγή αιχμαλώτων με κρατούμενους (που θα έπρεπε ήδη να είχαν απελευθερωθεί, αν το Ισραήλ τιμούσε την υπογραφή του)...
Ωστόσο... οι θεωρητικοί του coup irrationnel, τα γεράκια της Τσαχάλ που κυβερνούν σήμερα το Ισραήλ, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οτι αυτή η πολιτική είναι αυτοκτονική για τη χώρα τους. Και μεις οι υπόλοιποι, οι πολίτες αυτού του ευρωπαϊκού συνονθυλεύματος, οτι μόνο με ασφυκτική πίεση στο Ισραήλ και την εγκληματική του συμπεριφορά, μπορούμε να δώσουμε μια ελπίδα στην ειρήνη στην περιοχή, αλλά και την επιβίωση του ίδιου μακροπρόθεσμα. Δεν είναι ακόμα πολύ αργά...
György Ligeti (28-3-1923, 12-6-2006). In memoriam
July 11, 2006
Για να σοβαρέψουμε...
... πάρτε μια πρόχειρη άσκηση να έχετε ν'ασχολείστε μέχρι να ανεβάσω επιτέλους το σχολιασμό του βιβλίου που έχω υποσχεθεί.
- Κατασκευάζουμε μια ακολουθία φυσικών αριθμών με τον εξής τρόπο: Διαλέγουμε στην αρχή έναν οποιονδήποτε φυσικό αριθμό χ. Αν ο χ είναι ζυγός, τον διαιρούμε δια του 2. Αν είναι μονός, τον τριπλασιάζουμε και προσθέτουμε ένα. Στο αποτέλεσμα εφαρμόζουμε τους ίδιους κανόνες με πριν: αν είναι ζυγός, τον διαιρούμε διά δύο και αν είναι μονός τον τριπλασιάζουμε και προσθέτουμε ένα. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά, και δε σταματάμε παρά μόνο αν προκύψει κάποια στιγμή ως αποτέλεσμα το 1.
- Να αποδειχθεί οτι όποιος και νάναι ο αρχικός χ, μετά από πεπερασμένο αριθμό βημάτων (εφαρμογής του προηγούμενου κανόνα) θα φτάσουμε στο 1.
Παράδειγμα: Εστω αρχικό χ=7. Επιτυγχάνουμε διαδοχικά: 22, 11, 34, 17, 52, 26, 13, 40, 20, 10, 5, 16, 8, 4, 2, 1 (δηλαδή μετά από 16 βήματα φτάσαμε στο 1).
(Το "πρόχειρη άσκηση" είναι μαθηματική κρυάδα! Το πρόβλημα, παρά την απλή του εκφώνηση, είναι δυσκολότατο - απ'όσο γνωρίζω, κανείς δεν το έχει λύσει μέχρι σήμερα).
Syd Barrett (6-1-1946, 7-7-2006)- in memoriam
July 05, 2006
ANELA!!!!
Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους χαμένους...
Ce soir le vent qui frappe à ma porte
Me parle des amours mortes
Devant le feu qui s' éteint
Ce soir c'est une chanson d' automne
Dans la maison qui frissonne
Et je pense aux jours lointains
{Refrain:}
Que reste-t-il de nos amours
Que reste-t-il de ces beaux jours
Une photo, vieille photo
De ma jeunesse
Que reste-t-il des billets doux
Des mois d' avril, des rendez-vous
Un souvenir qui me poursuit
Sans cesse
+
Bonheur fané, cheveux au vent
Baisers volés, rêves mouvants
Que reste-t-il de tout cela
Dites-le-moi
+
Un petit village, un vieux clocher
Un paysage si bien caché
Et dans un nuage le cher visage
De mon passé
Les mots les mots tendres qu'on murmure
Les caresses les plus pures
Les serments au fond des bois
Les fleurs qu'on retrouve dans un livre
Dont le parfum vous enivre
Se sont envolés pourquoi?
{au Refrain}
June 22, 2006
Είπατε Ταεποντόγκ;
Ενώ όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ του πλανήτη συντηρούν το κλίμα φοβίας για ενδεχόμενη πυραυλική δοκιμή της Βορείου Κορέας (μιας χώρας ζωσμένης από στεριά και θάλασσα από κάθε όπλου αμερικανικά στρατεύματα, με πυρηνικά μονίμως στραμμένα εναντίον της, που απ'ό,τι φαίνεται κατάφερε να "βάλει πάγο" στα πολεμικά σχέδια εναντίον της μόνον με την απόκτηση αποτρεπτικής πυρηνικής ισχύος), μια άλλη είδηση, πέρασε σχετικά απαρατήρητη εκτός ΗΠΑ:
Αναβάλλεται για τα μέσα Σεπτέμβρη η προγραμματισμένη για αύριο (και ήδη αναβληθείσα μια φορά, στις 3 Ιουνίου) μεγάλη έκρηξη συμβατικού εκρηκτικού σε θέση δοκιμών στη Νεβάδα. Πρόκειται για τη δοκιμή "θείο πτερύγιο" (ντιβάιν στρέηκ), όπου πρόκειται να χρησιμοποιηθούν 700 τόνοι εκρηκτικού μίγματος νιτρικού αμμώνιου (94%) και υγρού καυσίμου (4%), με πρόσμιξη σκόνης αλουμινίου και πυροκροτητή 100 κιλά σί4.
Το εκρηκτικό αυτό, που θα παρασκευασθεί επί τόπου από ρευστό γαλάκτωμα νιτρικού αμμώνιου, νιτρικό ασβέστιο, νερό και υγρό καύσιμο (υδρογονάνθρακα) χρησιμοποιείται τακτικά για ανατινάξεις στην εξορυκτική βιομηχανία και την οδοποιεία. Η ποσότητα που σχεδιάζεται να εκρηχθεί είναι εντυπωσιακή αλλά πάντως όχι μοναδική στα χρονικά: στη Νεβάδα καταγράφεται δοκιμαστική έκρηξη (σε διαφορετική διάταξη) 1410 τόνων του ίδιου υλικού το 1993, ενώ σε άλλη τοποθεσία έλαβε χώρα δοκιμή όπου χρησιμοποιήθηκαν 4750 τόνοι (το 1985 - με διαφορετική διάταξη υλικών κι αυτή).
Οι ειδικοί του αμερικανικού στρατού πρόκειται να συλλέξουν μικροσεισμογραφικά και άλλα δεδομένα από την έκρηξη, ώστε να μελετήσουν κατόπιν τη δυναμική της.
Μέχρι τώρα, τα διάφορα γραφεία Τύπου του Πενταγώνου απαντούν διάφορα αντιφατικά και παραπλανητικά σε σχέση με το σε ποιό πρόγραμμα εντάσσεται η δοκιμαστική/ερευνητική αυτή έκρηξη, που αναμένεται να σηκώσει ένα "μανιτάρι" σκόνης ίδιας μορφής με αυτό που παρατηρείται σε μια πυρηνική δοκιμή στην ατμόσφαιρα.
Ειδικοί σημειώνουν ωστόσο οτι:
α) το βάρος των εκρηκτικών είναι 20 φορές το ωφέλιμο φορτίο του βομβαρδιστικού Β52, και δύο φορές το μέγιστο βάρος κατά την απογείωση του μεγαλύτερου αμερικανικού μεταγωγικού, του σι5.
β) αυτό που θα μελετηθεί είναι κατά πόσο μια παρόμοια έκρηξη μπορεί να πλήξει υπόγειες κατασκευές.
Σημειώνουμε εδώ οτι το μεγαλύτερο όπλο πλήξης καταφυγίων που έχουν διαθέσιμο οι ΗΠΑ, είναι η λεγόμενη βόμβα Μπιγκ Μπλου, που ζυγίζει συνολικά 15 τόνους εκ των οποίων 3 τόνοι συμβατική γόμωση.
Οι ίδιοι συμπεραίνουν οτι αυτό που μελετάται είναι η επίδοση που θα είχε ένα τακτικό πυρηνικό μικρής ισχύος στην πλήξη υπόγειων κατασκευών, που δε θα χρειαζόταν να εισχωρήσει πάνω από 2-3 μέτρα στο έδαφος, θα πραγματοποιούσε δηλαδή επιφανειακή έκρηξη. Η έκρηξη λοιπόν εντάσσεται κατά πάσα πιθανότητα στο σχέδιο ανάπτυξης του "ανθεκτικού πυρηνικού γεωεισδυτή" (ρόμπαστ νιουκλήαρ έρθ πενετρέιτορ), ή του παρόμοιου "μπί εξήντα ένα έντεκα".
Αξίζει να σημειωθεί οτι οι αναβολές της δοκιμής οφείλονται και στις ενέργειες μια μικρής ομάδας ινδιάνων ακτιβιστών της περιοχής.
Κλείνω με την παρατήρηση οτι η ημερομηνία της εισβολής στο Ιράκ μπορούσε να προβλεφθεί με εξαιρετική ακρίβεια από το ημερολόγιο των έργων διεύρυνσης του διαδρόμου του αεροδρομίου της μεγάλης αμερικανικής βάσης στο Κατάρ. Όσοι παρακολουθείτε τις εξελίξεις της κρίσης με το Ιράν, ρίχτε πού και πού μια ματιά στο πώς πάει η ανάπτυξη των παραπάνω τακτικών πυρηνικών όπλων, που αποτελούν σύμφωνα με το Χανς Μπλίξ το ενδυνάμει απειλητικότερο για την ειρήνη στοιχείο των πυρηνικών οπλοστασίων.
June 12, 2006
Ο μαύρος Pitte
Πριν από λίγες μέρες, κυκλοφόρησε ένα βιβλιαράκι με τίτλο "Νέοι, σας λένε ψέμματα!" και υπότιτλο "Επανοικοδομώντας το πανεπιστήμιο", από τις εκδ όσεις Fayard - στα γαλλικά. Πρόκειται για έναν λίβελλο 130 σελίδων ενάντια στη μορφή και τα συνθήματα των φοιτητικών κινητοποιήσεων που κατέληξαν στην απόσυρση του νόμου για το "συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης", από αυτούς που ο εκδότης κρίνει σκόπιμο να προσθέσει στο εξώφυλλο μια κόκκινη μπάντα με ένα χτυπητό σλόγκαν, μπας και πουλήσει κανένα αντίτυπο όσο θα εκτίθεται στα εφημεριδάδικα/περιοδικατζίδικα, για λίγες βδομάδες δηλαδή μέχρι την αναπόδραστη πολτοποίηση.
Το θέμα θα ήταν ανάξιο αναφοράς αν ο συγγραφέας του εν λόγω τίτλου δεν ήταν ο Jean-Robert Pitte, ο πρόεδρος της Σορβόννης, που απέκτησε πολλά προσωνύμια στη διάρκεια της κατάληψης του πανεπιστημίου, τέτοια που δεν συνάδουν με το ύφος και το περιεχόμενο του μπλογκ αυτού (παραθέτουμε μόνον το pitte-bite, αμετάφραστο).
Για να είμαστε δίκαιοι με τον κ. καθηγητή, πρέπει να του αναγνωρίσουμε οτι ξέρει για τι μιλάει: την κατάσταση της γαλλικής ανώτατης εκπαίδευσης, για την οποία εξάλλου παραθέτει κάμποσα στοιχεία. Πρέπει επίσης να πούμε, οτι ο λίβελλος συνοδεύεται από μια δέσμη προτάσεων ή μάλλον ιδεών για κατευθύνσεις μιας πολιτικής για τη σωτηρία του γαλλικού πανεπιστήμιου. Τέλος, πρέπει να του αναγνωρίσουμε την τιμιότητα που είχε να εκφράσει τις απόψεις του με ένα κείμενο, και να το κάνει ελεύθερα, "έξω από τα δόντια" και χωρίς συμβιβασμούς. Όλα αυτά του κόστισαν βέβαια μια πολύ μοιρασμένη υποδοχή της παρέμβασής του από το γαλλικό Τύπο, με κύριο χαρακτηριστικό τη συγκατάβαση ("είναι σίγουρα παρασυρμένος σε ακρότητες από αγάπη στο πανεπιστήμιο", ή "του στοίχισε προσωπικά η κατάληψη" κτλ κτλ) και τα υπονοούμενα οτι "ο καλός μας Pitte δεν έχει το ανάστημα και τη βαθύτητα ενός σοβαρού διανοούμενου, αλλά είναι αφοσιωμένος στην υπόθεση του πανεπιστημίου που υπηρετεί εδώ και 40 χρόνια".
Δεν πειράζει. Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αντίληψη των κυρίαρχων κύκλων για το πανεπιστήμιο του αύριο.
Με μια λέξη, ο κ. Pitte είναι μαύρος. Αντιδραστικός. Και οι θέσεις του έχουν μεγάλο ενδιαφέρον γιατί δεν εκφράζουν άποκλειστικά τον ίδιο παρά μόνον στο φολκλορικό τους περιτύλιγμα.
Σε μια περίοδο που η Ελλάδα βράζει με αφορμή τα πανεπιστήμια, θα ήταν λοιπόν ενδιαφέρον να δει κανείς από κοντά τι διατείνεται ο πρόεδρος (πρύτανης) της Σορβόννης.
Θα το επιχειρήσουμε σε επόμενο ποστ.
(Jean-Robert Pitte, "Jeunes, on vous ment! Reconstruire l'université. Stop à la précarité" Fayard, Paris 2006. ISBN 2-213-63051-8)
Η εξέγερση των πιγκουίνων
Αν κρίνει κανείς από τα λίγα νέα που φτάνουν στον ευρωπαϊκό Τύπο για τις πρόσφατες μαθητικές κινητοποιήσεις που τράνταξαν τη Χιλή, μάλλον τα έχει βρει σκούρα η σοσιαλιστικής ετικέτας πρόεδρος κ. Bachelet.
Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα λοιπόν, οι μαθητές διεκδικούσαν αρχικά τη δωρεάν πρόσβαση στις δημόσιες συγκοινωνίες - σύντομα όμως, μετά την άγρια καταστολή, το ξυλοκόπημα και τα δακρυγόνα σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους, το κίνημα απλώθηκε στο σύνολο του μαθητικού κόσμου και ζητούσε πλέον τη μεταρρύθμιση του Οργανικού Συνταγματικού Νόμου της Εκπαίδευσης (LOCE), που είχε εγκρίνει ο αιμοσταγής δικτάτορας Αουγκούστο Πινοτσέτ μία μέρα πριν εγκαταλείψει την εξουσία, το 1989. Ο εν λόγω νόμος παρέχει στον ιδιωτικό τομέα, έναν καθοριστικό, πρωταρχικό ρόλο στην εκπαίδευση, σε βάρος κοινωνικών στρωμάτων με χαμηλότερα εισοδήματα. Για παράδειγμα, το δικαίωμα συμμετοχής σε εισαγωγικές εξετάσεις για πανεπιστήμια πληρώνεται, και μάλιστα σε τιμή δυσβάσταχτη για τους φτωχότερους.
(Είναι πάντως δύσκολο να έχει κανείς μια λεπτομερή εικόνα αν δεν έχει πρόσβαση τουλάχιστο στον ισπανόφωνο Τύπο, ιδιαίτερα σε πηγές από την ίδια τη χώρα)
Εν τω μεταξύ, τουλάχιστο δύο ικανότατες και ταλαντούχες εκπρόσωποι των μαθητών φαίνεται να αναδεικνύονται από το κίνημα αυτό - η Καρίνα Ντελφίνο και η Μαρία Χουέρτα. Ποιός είπε οτι στη Χιλή, με το θάνατο της Γκλάντυς Μαρίν, τέλειωσαν οι ριζοσπαστικές γυναικείες πολιτικές μορφές και απέμειναν λίγο-πολύ συμβιβασμένες καθεστωτικές φιγούρες; Το μέλλον συνεχίζει να είναι γυναικείο, σε πείσμα της κ. προέδρου ...
Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα λοιπόν, οι μαθητές διεκδικούσαν αρχικά τη δωρεάν πρόσβαση στις δημόσιες συγκοινωνίες - σύντομα όμως, μετά την άγρια καταστολή, το ξυλοκόπημα και τα δακρυγόνα σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους, το κίνημα απλώθηκε στο σύνολο του μαθητικού κόσμου και ζητούσε πλέον τη μεταρρύθμιση του Οργανικού Συνταγματικού Νόμου της Εκπαίδευσης (LOCE), που είχε εγκρίνει ο αιμοσταγής δικτάτορας Αουγκούστο Πινοτσέτ μία μέρα πριν εγκαταλείψει την εξουσία, το 1989. Ο εν λόγω νόμος παρέχει στον ιδιωτικό τομέα, έναν καθοριστικό, πρωταρχικό ρόλο στην εκπαίδευση, σε βάρος κοινωνικών στρωμάτων με χαμηλότερα εισοδήματα. Για παράδειγμα, το δικαίωμα συμμετοχής σε εισαγωγικές εξετάσεις για πανεπιστήμια πληρώνεται, και μάλιστα σε τιμή δυσβάσταχτη για τους φτωχότερους.
(Είναι πάντως δύσκολο να έχει κανείς μια λεπτομερή εικόνα αν δεν έχει πρόσβαση τουλάχιστο στον ισπανόφωνο Τύπο, ιδιαίτερα σε πηγές από την ίδια τη χώρα)
Εν τω μεταξύ, τουλάχιστο δύο ικανότατες και ταλαντούχες εκπρόσωποι των μαθητών φαίνεται να αναδεικνύονται από το κίνημα αυτό - η Καρίνα Ντελφίνο και η Μαρία Χουέρτα. Ποιός είπε οτι στη Χιλή, με το θάνατο της Γκλάντυς Μαρίν, τέλειωσαν οι ριζοσπαστικές γυναικείες πολιτικές μορφές και απέμειναν λίγο-πολύ συμβιβασμένες καθεστωτικές φιγούρες; Το μέλλον συνεχίζει να είναι γυναικείο, σε πείσμα της κ. προέδρου ...
June 02, 2006
Carreer opportunities
Αν ήταν, λέει, επιχείρηση, θα βρισκόταν στη λίστα των πενήντα μεγαλύτερων, με κριτήριο τον κύκλο εργασιών, την επιφάνεια των "γηπέδων" (εγκαταστάσεων και γραφείων), και τον αριθμό των απασχολούμενων. Είναι, λέει, ο μεγαλύτερος καταναλωτής ρεύματος στην πολιτεία του Μέρυλαντ. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος παγκοσμίως εργοδότης μαθηματικών (πριν λίγα χρόνια, κορυφαίος έλληνας πανεπιστημιακός του εξωτερικού, άφηνε σχετικό υπαινιγμό σε ελληνική εφημερίδα, αναρωτώμενος που διάολο εξαφανίστηκαν οι τόσοι καλοί γνωστοί του που έκαναν διδακτορικό στα μαθηματικά).
Ο λόγος για το "παγκόσμιο αυτί" των ΗΠΑ (ονόματα δε λέμε, να δοκιμάσουμε και τα φίλτρα τους) που μπορεί να παρακολουθεί το 15% του παγκόσμιου τηλεπικοινωνιακού φορτίου (αλλά δεν είναι δυνατό να αξιολογήσει παρά ένα ελάχιστο τμήμα του).
Τα πρόσφατα στοιχεία για την αγορά εργασίας στη Γαλλία, δείχνουν σαφή μείωση της ανεργίας. Οι αναλυτές συγκλίνουν στο οτι αυτή η θετική εξέλιξη οφείλεται κυρίως στην εφαρμογή του "σχεδίου κοινωνικής συνοχής" που εκφράστηκε με το νόμο-πλαίσιο που ψηφίστηκε στις αρχές του 2005 (αναμενόμενο, όπως εκτιμούσαμε σε παλαιότερο σχόλιο στο εξαιρετικό "Ιστολόγιο"). Ο νόμος προέβλεπε σημαντική απλούστευση της διαδικασίας πρόσληψης για μικροδουλειές (σιδέρωμα, ιδιαίτερα, μπέιμπισίττινγκ) και μια σειρά κρατικώς επιδοτούμενων συμβολαίων εργασίας. Είναι επίσης περίπου ομόφωνοι στην εκτίμηση οτι το "συμβόλαιο νέας πρόσληψης", που επιτρέπει σε μικρές επιχειρήσεις να απολύουν ελεύθερα μέχρι δύο χρόνια μετά την πρόσληψη, δε δημιούργησε καθαρές νέες θέσεις εργασίας.
Τόσο συμφωνούν, που σκέφτονται να πρωθυπουργοποιήσουν τον εμπνευστή του "σχεδίου κοινωνικής συνοχής", κ.Borloo (αν βεβαίως εκείνος το δεχτεί), πριν την εθνική εορτή της 14ης Ιουλίου, αν η καμπύλη δημοτικότητας του σημερινού πρωθυπουργού συνεχίσει να παριστάνει την πορεία του χρηματιστήριου...
Το κοινό στοιχείο των παραπάνω δύο άσχετων κατά τα άλλα παραγράφων, είναι η αναφορά στους μόνους εργοδότες που δημιουργούν πλέον νέες θέσεις εργασίας στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό: το κράτος και τις μικρές επιχειρήσεις ή τα άτομα-αγοραστές υπηρεσιών.
Και το "κεφάλαιο", οι μεγάλες επιχειρήσεις; Αυτές για χάρη των οποίων οι "φιλελεύθεροι" κυβερνώντες (ή "αντιπολιτευόμενοι"), αντέστρεψαν τη ρήση "η εργασία παράγει πλούτο", κάνοντάς την "ο πλούτος παράγει εργασία" (δώστε λοιπόν κι άλλα στον πλούτο για να έχουμε δουλειές);; Αυτές... μοιράζουν μερίσματα, ακόμα κι αν έχουν μυθικές ζημιές. Όπως εκείνη η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, το ελληνικό τμήμα της οποίας ήταν όλο "αυτιά".
Φαίνονται μπλεγμένα όλα τούτα. Αλλά δεν είναι τόσο :-)
Ο λόγος για το "παγκόσμιο αυτί" των ΗΠΑ (ονόματα δε λέμε, να δοκιμάσουμε και τα φίλτρα τους) που μπορεί να παρακολουθεί το 15% του παγκόσμιου τηλεπικοινωνιακού φορτίου (αλλά δεν είναι δυνατό να αξιολογήσει παρά ένα ελάχιστο τμήμα του).
Τα πρόσφατα στοιχεία για την αγορά εργασίας στη Γαλλία, δείχνουν σαφή μείωση της ανεργίας. Οι αναλυτές συγκλίνουν στο οτι αυτή η θετική εξέλιξη οφείλεται κυρίως στην εφαρμογή του "σχεδίου κοινωνικής συνοχής" που εκφράστηκε με το νόμο-πλαίσιο που ψηφίστηκε στις αρχές του 2005 (αναμενόμενο, όπως εκτιμούσαμε σε παλαιότερο σχόλιο στο εξαιρετικό "Ιστολόγιο"). Ο νόμος προέβλεπε σημαντική απλούστευση της διαδικασίας πρόσληψης για μικροδουλειές (σιδέρωμα, ιδιαίτερα, μπέιμπισίττινγκ) και μια σειρά κρατικώς επιδοτούμενων συμβολαίων εργασίας. Είναι επίσης περίπου ομόφωνοι στην εκτίμηση οτι το "συμβόλαιο νέας πρόσληψης", που επιτρέπει σε μικρές επιχειρήσεις να απολύουν ελεύθερα μέχρι δύο χρόνια μετά την πρόσληψη, δε δημιούργησε καθαρές νέες θέσεις εργασίας.
Τόσο συμφωνούν, που σκέφτονται να πρωθυπουργοποιήσουν τον εμπνευστή του "σχεδίου κοινωνικής συνοχής", κ.Borloo (αν βεβαίως εκείνος το δεχτεί), πριν την εθνική εορτή της 14ης Ιουλίου, αν η καμπύλη δημοτικότητας του σημερινού πρωθυπουργού συνεχίσει να παριστάνει την πορεία του χρηματιστήριου...
Το κοινό στοιχείο των παραπάνω δύο άσχετων κατά τα άλλα παραγράφων, είναι η αναφορά στους μόνους εργοδότες που δημιουργούν πλέον νέες θέσεις εργασίας στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό: το κράτος και τις μικρές επιχειρήσεις ή τα άτομα-αγοραστές υπηρεσιών.
Και το "κεφάλαιο", οι μεγάλες επιχειρήσεις; Αυτές για χάρη των οποίων οι "φιλελεύθεροι" κυβερνώντες (ή "αντιπολιτευόμενοι"), αντέστρεψαν τη ρήση "η εργασία παράγει πλούτο", κάνοντάς την "ο πλούτος παράγει εργασία" (δώστε λοιπόν κι άλλα στον πλούτο για να έχουμε δουλειές);; Αυτές... μοιράζουν μερίσματα, ακόμα κι αν έχουν μυθικές ζημιές. Όπως εκείνη η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, το ελληνικό τμήμα της οποίας ήταν όλο "αυτιά".
Φαίνονται μπλεγμένα όλα τούτα. Αλλά δεν είναι τόσο :-)
May 29, 2006
Επέτειος
Κλείνει σήμερα ένας χρόνος από τότε που ο γαλλικός λαός έστειλε στα σκουπίδια το ζισκαρικό σχέδιο ευρωσυντάγματος.
Τα γεγονότα που επακολούθησαν στη Γαλλία – οι ταραχές στα προάστια, η μεγαλειώδης κινητοποίηση ενάντια στο «συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης» - αποσαφήνισαν σε τέτοιο βαθμό το πολιτικό μήνυμα της ψήφου αυτής, που μόνο εκ του πονηρού πλέον μπορεί κανείς να το παραβλέπει.
Δεν στερείται νοήματος όμως μια μικρή αναδρομή σε όσα έγραφαν, ζαλισμένοι απ’τη φάπα, οι υπέρμαχοι του «Ναί», πέρυσι τον Ιούνη (UPDATE: το τραγουδάκι που ακούγεται τους είναι αφιερωμένο):
-προφήτευαν λοιπόν, την οριστική επικράτηση του Μπλαίρ και τού μοντέλου του της «ενιαίας αγοράς» στην Ευρώπη. Στην αρχή ως καταστροφή, κι αργότερα (αφού πλάνταξαν στο κλάμα για το τέλος της... Ευρώπης) ως το λαμπερό μέλλον.
Τίποτε δεν άλλαξε βέβαια, εκτός από το «εξάρτημα Μπλαίρ», που οδεύει με γοργά βήματα προς τον κάλαθο των αχρήστων. Η Ευρώπη εξακολουθεί να κυβερνάται με βάση το θατσερικό πρόγραμμα, στη στρατηγική βερσιόν που συμφωνήθηκε στη Λισσαβώνα. Οι όποιες παραχωρήσεις-υποχωρήσεις στην πορεία αυτή, οφείλονται σε εξεγέρσεις και ανυπακοή.
-προειδοποιούσαν, οτι η χριστιανοδημοκρατική λαίλαπα στη Γερμανία θα οδηγήσει στην άνευ όρων παράδοση της Ευρώπης στους αμερικανούς, στον κακό λύκο, στην άβυσσο. Η Μέρκελ κυβερνά από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες, στη βάση του (κοινού) προγράμματος των δύο κομμάτων (όπως ήταν φυσικό άλλωστε). Η πολιτική στάση της Γερμανίας παραμένει αμετάβλητη (είναι το κράτος που αποφασίζει, όχι τούτο ή το άλλο πολιτικό προσωπικό). Οι ίδιες Κασσάνδρες, τώρα δηλώνουν τον ειλικρινή τους θαυμασμό για την πρότυπη διακυβέρνηση της Γερμανίας. Πάνω στον ενθουσιασμό, ο Μητσοτάκης δηλώνει οτι καλοβλέπει το ίδιο σχήμα και για την Ελλάδα.
-κατηγορούσαν τους οπαδούς του «Όχι» στη Γαλλία (αφού σταμάτησαν το παραμύθι περί «αντιδραστικού λαού» και «ξενόφοβων ελίτ») για την αδυναμία να τα βρουν. Οι ίδιοι αναθάρρησαν για τη δυνατότητα κυβερνητικής αλλαγής στη Γαλλία, μόνο μετά τις οργισμένες κινητοποιήσεις της νεολαίας και του λαού – τώρα, προσπαθούν να εφεύρουν νέο σωτήρα, που θα σώσει τη χώρα από τα νύχια του Σαρκοζύ (κι αν τελικά δε γίνει αυτό, έχουν έτοιμη την ανακάλυψη της ποιότητας του αποβράσματος αυτού). Εκτιμώ οτι θα έχουμε κι άλλες εκπλήξεις στο πεδίο αυτό, μέχρι τις ερχόμενες γαλλικές εκλογές
-συνιστούσαν την επικύρωση του ευρωσυντάγματος χωρίς την ενοχλητική παρεμβολή των δημοψηφισμάτων. Είναι οι ίδιοι που εκφράζουν τώρα τη βαθειά ανησυχία τους όταν ο Μοράλες στη Βολιβία κάνει πολιτική πράξη την ετυμηγορία του δημοψηφίσματος στη δική του χώρα.
-θρηνούσαν για την εξασθένηση της ευρωπαϊκής οικονομίας ως συνέπεια του «Όχι». Οι ίδιοι, χειροκροτούν μονοπωλιακές συγχωνεύσεις, ανεξάρτητα από το αν διασπούν την ευρωπαϊκή συνεργασία – αρκεί να φέρνουν κέρδη (όπως πχ την συγχώνευση του Γιουρονεξτ με το Νιου Υορκ Στοκ εξτσέινζ, αντί με τη Ντόυτσε Μπέρσε, ή αυτή της Αρσελόρ με το μαφιόζο της Σεβερστάλ, αντί με την ευρωπαϊκή Μιττάλ Στήλ). Να σημειώσουμε χάριν πληρότητος, οτι όσοι χάνουν από τις συγχωνεύσεις αυτές, θρηνολογούν για την Ευρώπη – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Σίγουρα, πολλά πρέπει να συμβούν ακόμα, για να τρανταχτεί έστω αυτό το σάπιο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που καλύπτει σαν ομπρέλλα και σαν ντεκόρ τις πιό επιθετικές ορέξεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού-σε-κρίση. Αλλά τόσο η Γαλλία, όσο και η υπόλοιπη Ευρώπη, έγινε καλύτερη το χρόνο που πέρασε.
Καλή επιτυχία στους αγώνες που γίνονται, και στους άλλους που έρχονται!
Τα γεγονότα που επακολούθησαν στη Γαλλία – οι ταραχές στα προάστια, η μεγαλειώδης κινητοποίηση ενάντια στο «συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης» - αποσαφήνισαν σε τέτοιο βαθμό το πολιτικό μήνυμα της ψήφου αυτής, που μόνο εκ του πονηρού πλέον μπορεί κανείς να το παραβλέπει.
Δεν στερείται νοήματος όμως μια μικρή αναδρομή σε όσα έγραφαν, ζαλισμένοι απ’τη φάπα, οι υπέρμαχοι του «Ναί», πέρυσι τον Ιούνη (UPDATE: το τραγουδάκι που ακούγεται τους είναι αφιερωμένο):
-προφήτευαν λοιπόν, την οριστική επικράτηση του Μπλαίρ και τού μοντέλου του της «ενιαίας αγοράς» στην Ευρώπη. Στην αρχή ως καταστροφή, κι αργότερα (αφού πλάνταξαν στο κλάμα για το τέλος της... Ευρώπης) ως το λαμπερό μέλλον.
Τίποτε δεν άλλαξε βέβαια, εκτός από το «εξάρτημα Μπλαίρ», που οδεύει με γοργά βήματα προς τον κάλαθο των αχρήστων. Η Ευρώπη εξακολουθεί να κυβερνάται με βάση το θατσερικό πρόγραμμα, στη στρατηγική βερσιόν που συμφωνήθηκε στη Λισσαβώνα. Οι όποιες παραχωρήσεις-υποχωρήσεις στην πορεία αυτή, οφείλονται σε εξεγέρσεις και ανυπακοή.
-προειδοποιούσαν, οτι η χριστιανοδημοκρατική λαίλαπα στη Γερμανία θα οδηγήσει στην άνευ όρων παράδοση της Ευρώπης στους αμερικανούς, στον κακό λύκο, στην άβυσσο. Η Μέρκελ κυβερνά από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες, στη βάση του (κοινού) προγράμματος των δύο κομμάτων (όπως ήταν φυσικό άλλωστε). Η πολιτική στάση της Γερμανίας παραμένει αμετάβλητη (είναι το κράτος που αποφασίζει, όχι τούτο ή το άλλο πολιτικό προσωπικό). Οι ίδιες Κασσάνδρες, τώρα δηλώνουν τον ειλικρινή τους θαυμασμό για την πρότυπη διακυβέρνηση της Γερμανίας. Πάνω στον ενθουσιασμό, ο Μητσοτάκης δηλώνει οτι καλοβλέπει το ίδιο σχήμα και για την Ελλάδα.
-κατηγορούσαν τους οπαδούς του «Όχι» στη Γαλλία (αφού σταμάτησαν το παραμύθι περί «αντιδραστικού λαού» και «ξενόφοβων ελίτ») για την αδυναμία να τα βρουν. Οι ίδιοι αναθάρρησαν για τη δυνατότητα κυβερνητικής αλλαγής στη Γαλλία, μόνο μετά τις οργισμένες κινητοποιήσεις της νεολαίας και του λαού – τώρα, προσπαθούν να εφεύρουν νέο σωτήρα, που θα σώσει τη χώρα από τα νύχια του Σαρκοζύ (κι αν τελικά δε γίνει αυτό, έχουν έτοιμη την ανακάλυψη της ποιότητας του αποβράσματος αυτού). Εκτιμώ οτι θα έχουμε κι άλλες εκπλήξεις στο πεδίο αυτό, μέχρι τις ερχόμενες γαλλικές εκλογές
-συνιστούσαν την επικύρωση του ευρωσυντάγματος χωρίς την ενοχλητική παρεμβολή των δημοψηφισμάτων. Είναι οι ίδιοι που εκφράζουν τώρα τη βαθειά ανησυχία τους όταν ο Μοράλες στη Βολιβία κάνει πολιτική πράξη την ετυμηγορία του δημοψηφίσματος στη δική του χώρα.
-θρηνούσαν για την εξασθένηση της ευρωπαϊκής οικονομίας ως συνέπεια του «Όχι». Οι ίδιοι, χειροκροτούν μονοπωλιακές συγχωνεύσεις, ανεξάρτητα από το αν διασπούν την ευρωπαϊκή συνεργασία – αρκεί να φέρνουν κέρδη (όπως πχ την συγχώνευση του Γιουρονεξτ με το Νιου Υορκ Στοκ εξτσέινζ, αντί με τη Ντόυτσε Μπέρσε, ή αυτή της Αρσελόρ με το μαφιόζο της Σεβερστάλ, αντί με την ευρωπαϊκή Μιττάλ Στήλ). Να σημειώσουμε χάριν πληρότητος, οτι όσοι χάνουν από τις συγχωνεύσεις αυτές, θρηνολογούν για την Ευρώπη – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Σίγουρα, πολλά πρέπει να συμβούν ακόμα, για να τρανταχτεί έστω αυτό το σάπιο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που καλύπτει σαν ομπρέλλα και σαν ντεκόρ τις πιό επιθετικές ορέξεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού-σε-κρίση. Αλλά τόσο η Γαλλία, όσο και η υπόλοιπη Ευρώπη, έγινε καλύτερη το χρόνο που πέρασε.
Καλή επιτυχία στους αγώνες που γίνονται, και στους άλλους που έρχονται!
May 22, 2006
Crna Gora
47,81% (= 55,4% x 86,3%) των εχόντων εκλογικό δικαίωμα, αποφάσισε την κήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου (αποτελέσματα σχεδόν οριστικά).
...η Ιστορία επαναλαμβάνεται - ως φάρσα.
Οι Ευρωπαίοι βρίσκονται "σε δύσκολη θέση": έχουν δεσμευθεί να αποδεχτούν το "ναί" στην ανεξαρτησία, αν είναι πάνω από 55% σε δημοψήφισμα συμμετοχής πάνω από 50%.
Προβληματίζονται όμως: οι λαθρέμποροι τσιγάρων και καυσίμων που διοικούν την (εις το εξής) χώρα, θα είναι επαρκείς να την οδηγήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση AG, ή θα πρέπει ν'απευθυνθούν σε κανέναν γαλαζοαίματο απόγονο, απ'αυτούς που καρπάζωνε ο Λάτσης για να του πάει καλά η μέρα; Έπειτα, αν οι Καταλανοί ζητήσουν το ίδιο; Οι Βάσκοι; Οι Φλαμανδοί; Θα πάρουν άραγε ο,τι και οι 6 "σκλαβωμένες κομητείες" της Ιρλανδίας;
UPDATE:
Όπως θα περίμενε κανείς, υπάρχουν και μπλεξίματα με διπλοεγγεγραμμένους σε εκλογικούς καταλόγους, ή ψηφοφόρους που είχαν ήδη ψηφίσει στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Βοσνίας ή της Κροατίας...
UPDATE':
Στο εξής η μουσική υπόκρουση του μπλογκ θα αλλάζει και απροειδοποίητα!
May 08, 2006
Τώρα που κατακάθησε ο κουρνιαχτός
από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, διαβάζω στο γαλλικό Τύπο απογοητευτικές εκτιμήσεις. Γίνεται λόγος για ξεφούσκωμα, για φανερή εξάντληση της οποιασδήποτε δυναμικής αυτής της πρωτοβουλίας των Φόρουμ, που ξεκίνησε ως ευχάριστος αιφνιδιασμός στο Σιάττλ, γιγαντώθηκε στη Γένοβα, αλώθηκε από τα μέσα και "κρατικοποιήθηκε" στο Παρίσι, και ξεφούσκωσε ήδη στο Λονδίνο.
Αλήθεια, εσεις που (όποιοι) συμμετείχατε στις εργασίες του, πώς αποτιμάτε την όλη ιστορία;
(Για μιά φορά, να βάλω κι εγώ ένα "θέμα εκθέσεως", χωρίς να λαμβάνω εκ των προτέρων θέση).
Αλήθεια, εσεις που (όποιοι) συμμετείχατε στις εργασίες του, πώς αποτιμάτε την όλη ιστορία;
(Για μιά φορά, να βάλω κι εγώ ένα "θέμα εκθέσεως", χωρίς να λαμβάνω εκ των προτέρων θέση).
May 01, 2006
180 μέρες
έχουν μπροστά τους οι Repsol, Total, Exxon, British Gas, Petrobras και άλλες 20 περίπου μικρότερες εταιρείες για να συμμορφωθούν με το νέο καθεστώς που θα ισχύσει για τους φυσικούς πόρους της Βολιβίας, η ιδιοκτησία των οποίων περνά στο κράτος μέσω της επιχείρησης Yacimientos Petroliferos Fiscales Bolivianos.
Η ανακοίνωση έγινε σήμερα στην πόλη Carapari από τον ηγέτη της χώρας, Εβο Μοράλες, και αποτελεί υλοποίηση μιας από τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις.
Με αυτό το (ενδιαφέρον) νέο χαιρετώ όλους τους φίλους! Ελπίζω να καλοπεράσατε το διάστημα που δεν τα λέγαμε. Θα προσπαθήσω σύντομα να φτιάξω σημείωμα με μερικά από τα πολλά έχω "μαζέψει" - μόλις μπουν εντελώς τα κεφάλια μέσα. Από αύριο...
UPDATE: Το αποτέλεσμα της τετραμερούς διάσκεψης στο Puerto Iguazú που στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης Μοράλες, επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που έχουμε ήδη διατυπώσει στα σχόλια του ποστ αυτού, για τα... Βολιβιανά αυγά!
Η ανακοίνωση έγινε σήμερα στην πόλη Carapari από τον ηγέτη της χώρας, Εβο Μοράλες, και αποτελεί υλοποίηση μιας από τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις.
Με αυτό το (ενδιαφέρον) νέο χαιρετώ όλους τους φίλους! Ελπίζω να καλοπεράσατε το διάστημα που δεν τα λέγαμε. Θα προσπαθήσω σύντομα να φτιάξω σημείωμα με μερικά από τα πολλά έχω "μαζέψει" - μόλις μπουν εντελώς τα κεφάλια μέσα. Από αύριο...
UPDATE: Το αποτέλεσμα της τετραμερούς διάσκεψης στο Puerto Iguazú που στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης Μοράλες, επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που έχουμε ήδη διατυπώσει στα σχόλια του ποστ αυτού, για τα... Βολιβιανά αυγά!
April 18, 2006
April 10, 2006
April 08, 2006
Πίσσα και πούπουλα!
Ενώ οι φοιτητές και μαθητές έχουν κηρύξει νέα μέρα κινητοποιήσεων την Τρίτη 11 Απρίλη, αν αληθεύουν οι πληροφορίες που διέρρευσαν από τα «πηγαδάκια» μετά τη λήξη της χτεσινής συνέντευξης του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του UMP, το CPE καταργείται οριστικά και τη θέση τού επίμαχου άρθρου 8 του νόμου, παίρνει μια απαρίθμηση των διάφορων τύπων ειδικών για νέους συμβάσεων που ήδη ισχύουν (πόστα «Fillon» κα).
Οι εξελίξεις αναμένεται ν’ανακοινωθούν πριν την κοινή συνεδρίαση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, τη Δευτέρα.
Αν είναι έτσι, το επεισόδιο αυτό λήγει με μια μεγάλη νίκη του κινήματος. Το θέμα όμως της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων θα επανέλθει σίγουρα δριμύτερο, και θα ενταθεί ο ιδεολογικός πόλεμος στα συνδικάτα γύρω από το επιχείρημα οτι αυτά πρέπει να βρουν μεταρρυθμιστικές προτάσεις για το σύστημα (όπου κατά μια έννοια τα συνδικάτα κατηγορούνται γιατί δεν διαθέτουν πολιτικό πρόγραμμα, σαν να ήταν κόμματα...)
Ο ντε Βιλπέν βγαίνει βαρύτατα τραυματισμένος αν όχι πολιτικά νεκρός από την υπόθεση. Στους πολιτικούς επικήδειους σίγουρα θα του αναγνωριστεί οτι «προσπάθησε με τόλμη να δράσει» για την ανεργία των νέων. Ενα καλό υποψήφιο επίγραμμα θα ήταν η σημερινή δήλωση του Λεπέν, που του απέτεισε φόρο τιμής, ως το μόνο πολιτικό που «κρατάει»!!!
Ο Βάρναλης στους «Δικτάτορες» (στον «Καλιγούλα»; - ας με διορθώσουν οι φιλόλογοι) εξιστορεί τη φάση όπου ο αυτοκράτορας είχε εκδόσει διάταγμα να πισσώσουν οι χωρικοί καλά τα βαρέλια τους γιατί η χρονιά προβλεπόταν καλή για τα αμπέλια. Ακόμα και στην περίπτωση εκείνη όμως, υπήρχε μια διαφορά μεταξύ νόμου και διατάγματος (ας με διορθώσουν οι νομικοί).
Στη Γαλλική δημοκρατία του τέλους της θητείας του Σιράκ, ψηφίζονται νόμοι με συστάσεις για το πώς πρέπει να διδάσκεται στην ιστορία η δράση των γάλλων αποικιοκρατών – όταν ξεσηκώνονται και οι πέτρες, η κυβέρνηση πρώτα εξηγεί οτι ο νόμος αυτός είναι απλώς μια... πρόταση διαδασκαλίας εντελώς προαιρετική, και κατόπιν τον πετάει στα σκουπίδια.
Ψηφίζονται νόμοι που καθιερώνουν τη στέρηση εργατικών δικαιωμάτων στους νέους και όταν όλη η χώρα αντιδρά, αντικαθίστανται με... απαρίθμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων, μετατρέποντας το νόμο σε διαφημιστικό φυλλάδιο...
Εξευτελίζοντας συστηματικά τους «κατ’αυτούς» ιερούς δημοκρατικούς θεσμούς κατά την άσκηση της πολιτικής της, η γαλλική κυβέρνηση μας δείχνει οτι, στο βαθμό που οι κινητοποιημένοι πολίτες και οι συλλογικότητές τους, η πραγματική σάρκα της δημοκρατίας, υπάρχουν και παρεμβαίνουν, κάθε αντιλαϊκή πολιτική θα και έχει ως τελική παρενέργεια την κρίση των «ιερών» αυτών θεσμών, και θα τροφοδοτεί μια γενικότερη κρίση νομιμοποίησης.
Η όλη ιστορία αναδεικνύει επίσης και το τραγικό πολιτικό κενό, την κρίση εκπροσώπησης, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, για δεύτερη φορά σε λιγότερο από έντεκα μήνες (αν η προηγούμενη ήταν η καταδίκη του θλιβερού «Ευρωσυντάγματος»). Με αυτό το δεδομένο, οι φωνές της εργοδοσίας ζητούν από τα συνδικάτα να μετατραπούν σε κόμματα και να συζητήσουν για τις συνολικές πολιτικές εξόδου από την κρίση (κατά περίεργη αντιστροφή της γνωστής και στην Ελλάδα μόδας, όπου οι αντίστοιχες φωνές καταγγέλλαν την κομματικοποίηση των συνδικάτων), σπεύδουν δε να προσδιορίσουν, οτι οι ίδιοι οι εργοδότες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να παραμερίσουν τα «δικά τους» κομματικά σχήματα... Εχουν ήδη περάσει από το στάδιο όπου καλούσαν τα κόμματα (της αριστεράς) να συμμαζέψουν τα συνδικάτα – διαπιστώνοντας γρήγορα οτι αυτό μπορούσε να γίνει εύκολα για τις ηγεσίες, όχι όμως για τη βάση που αντίθετα, υποχρέωνε τις ηγεσίες να επιμένουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων της.
Είτε λοιπόν αληθεύουν οι πληροφορίες είτε όχι, η μόνη κατάληξη που προδιαγράφεται για τον κατά Λεπέν, Εκόνομιστ κτλ «γενναίο» ντε Βιλπέν, είναι αυτή που επιφυλάσσεται στους κακούς του Λούκυ Λουκ: πίσσα και πούπουλα! Προβλέπεται καλή χρονιά για την κυβέρνηση...
Οι εξελίξεις αναμένεται ν’ανακοινωθούν πριν την κοινή συνεδρίαση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, τη Δευτέρα.
Αν είναι έτσι, το επεισόδιο αυτό λήγει με μια μεγάλη νίκη του κινήματος. Το θέμα όμως της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων θα επανέλθει σίγουρα δριμύτερο, και θα ενταθεί ο ιδεολογικός πόλεμος στα συνδικάτα γύρω από το επιχείρημα οτι αυτά πρέπει να βρουν μεταρρυθμιστικές προτάσεις για το σύστημα (όπου κατά μια έννοια τα συνδικάτα κατηγορούνται γιατί δεν διαθέτουν πολιτικό πρόγραμμα, σαν να ήταν κόμματα...)
Ο ντε Βιλπέν βγαίνει βαρύτατα τραυματισμένος αν όχι πολιτικά νεκρός από την υπόθεση. Στους πολιτικούς επικήδειους σίγουρα θα του αναγνωριστεί οτι «προσπάθησε με τόλμη να δράσει» για την ανεργία των νέων. Ενα καλό υποψήφιο επίγραμμα θα ήταν η σημερινή δήλωση του Λεπέν, που του απέτεισε φόρο τιμής, ως το μόνο πολιτικό που «κρατάει»!!!
Ο Βάρναλης στους «Δικτάτορες» (στον «Καλιγούλα»; - ας με διορθώσουν οι φιλόλογοι) εξιστορεί τη φάση όπου ο αυτοκράτορας είχε εκδόσει διάταγμα να πισσώσουν οι χωρικοί καλά τα βαρέλια τους γιατί η χρονιά προβλεπόταν καλή για τα αμπέλια. Ακόμα και στην περίπτωση εκείνη όμως, υπήρχε μια διαφορά μεταξύ νόμου και διατάγματος (ας με διορθώσουν οι νομικοί).
Στη Γαλλική δημοκρατία του τέλους της θητείας του Σιράκ, ψηφίζονται νόμοι με συστάσεις για το πώς πρέπει να διδάσκεται στην ιστορία η δράση των γάλλων αποικιοκρατών – όταν ξεσηκώνονται και οι πέτρες, η κυβέρνηση πρώτα εξηγεί οτι ο νόμος αυτός είναι απλώς μια... πρόταση διαδασκαλίας εντελώς προαιρετική, και κατόπιν τον πετάει στα σκουπίδια.
Ψηφίζονται νόμοι που καθιερώνουν τη στέρηση εργατικών δικαιωμάτων στους νέους και όταν όλη η χώρα αντιδρά, αντικαθίστανται με... απαρίθμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων, μετατρέποντας το νόμο σε διαφημιστικό φυλλάδιο...
Εξευτελίζοντας συστηματικά τους «κατ’αυτούς» ιερούς δημοκρατικούς θεσμούς κατά την άσκηση της πολιτικής της, η γαλλική κυβέρνηση μας δείχνει οτι, στο βαθμό που οι κινητοποιημένοι πολίτες και οι συλλογικότητές τους, η πραγματική σάρκα της δημοκρατίας, υπάρχουν και παρεμβαίνουν, κάθε αντιλαϊκή πολιτική θα και έχει ως τελική παρενέργεια την κρίση των «ιερών» αυτών θεσμών, και θα τροφοδοτεί μια γενικότερη κρίση νομιμοποίησης.
Η όλη ιστορία αναδεικνύει επίσης και το τραγικό πολιτικό κενό, την κρίση εκπροσώπησης, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, για δεύτερη φορά σε λιγότερο από έντεκα μήνες (αν η προηγούμενη ήταν η καταδίκη του θλιβερού «Ευρωσυντάγματος»). Με αυτό το δεδομένο, οι φωνές της εργοδοσίας ζητούν από τα συνδικάτα να μετατραπούν σε κόμματα και να συζητήσουν για τις συνολικές πολιτικές εξόδου από την κρίση (κατά περίεργη αντιστροφή της γνωστής και στην Ελλάδα μόδας, όπου οι αντίστοιχες φωνές καταγγέλλαν την κομματικοποίηση των συνδικάτων), σπεύδουν δε να προσδιορίσουν, οτι οι ίδιοι οι εργοδότες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να παραμερίσουν τα «δικά τους» κομματικά σχήματα... Εχουν ήδη περάσει από το στάδιο όπου καλούσαν τα κόμματα (της αριστεράς) να συμμαζέψουν τα συνδικάτα – διαπιστώνοντας γρήγορα οτι αυτό μπορούσε να γίνει εύκολα για τις ηγεσίες, όχι όμως για τη βάση που αντίθετα, υποχρέωνε τις ηγεσίες να επιμένουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων της.
Είτε λοιπόν αληθεύουν οι πληροφορίες είτε όχι, η μόνη κατάληξη που προδιαγράφεται για τον κατά Λεπέν, Εκόνομιστ κτλ «γενναίο» ντε Βιλπέν, είναι αυτή που επιφυλάσσεται στους κακούς του Λούκυ Λουκ: πίσσα και πούπουλα! Προβλέπεται καλή χρονιά για την κυβέρνηση...
UPDATE
Ζισκάρ: καταργήστε το CPE όσο είναι καιρός
Ο δυστυχής συντάκτης του ευρωσυντάγματος, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε σημερινό του άρθρο στη "Journal du Dimanche". Αν δεν το καταργήσει η κυβέρνηση, λέει, κινδυνεύει να πάρει η μπάλα και το CNE.
Και σας μαζί, - συμπληρώνουμε τη σκέψη του "αθάνατου" κ. προέδρου...
April 06, 2006
Mission... démission?
Αμετακίνητος ο ντε Βιλπέν στη σημερινή τακτική συνέντευξη Τύπου, πρόβαλλε την αδιαλλαξία της πολιτικής του ως υποκινούμενη από το βάρος του καθήκοντός του, να "δράσει για τη μείωση της ανεργίας των νέων".
Οι εν λόγω νέοι, εξακολουθούν να μη βλέπουν στο νόμο του-που-δεν-εφαρμόζεται-αλλά-ισχύει, καμμία προσπάθεια άλλη από την έναρξη μιας γενικής επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, που - όπως δείχνει το ήδη εφαρμοσμένο CNE - δεν πρόκειται να επιφέρει την παραμικρή δημιουργία νέων θέσεων δουλειάς.
Ετσι, συνεχίζονται οι δράσεις μικρότερων ομάδων, αλλά όλο και πιό αποφασισμένων, φοιτητών, που συνίστανται σε ολιγόωρες καταλήψεις σιδηροδρομικών σταθμών και τροχιών (σήμερα περί τα 500 άτομα "κατέλαβαν" το Gare de l'Est και το Gare du Nord, έναν από τους πιο πολυσύχναστους σταθμούς στην Ευρώπη, πολλές διαδρομές ακυρώθηκαν), κλείσιμο δρόμων ή επιβράδυνση της κίνησης στο οδικό δίκτυο, καταλήψεις νομαρχιακών κτιρίων κτλ.
Οι πρώτες συναντήσεις των συνδικάτων με τους κοινοβουλευτικούς του κυβερνητικού κόμματος, που επιφορτίσθηκαν από τον Σιράκ με την επεξεργασία τροπολογιών στο νόμο, δεν απέδωσαν απολύτως τίποτε. Είναι λοιπόν ενδεχόμενο τα συνδικάτα να κηρύξουν κι άλλη μέρα πανεθνικής κινητοποίησης, μέχρι τις 17 Απρίλη που κλείνει η Βουλή.
Οπως και να'χει το πράγμα, πολλοί οσμίζονται εξελίξεις το Μάη του 2006!!
Οι εν λόγω νέοι, εξακολουθούν να μη βλέπουν στο νόμο του-που-δεν-εφαρμόζεται-αλλά-ισχύει, καμμία προσπάθεια άλλη από την έναρξη μιας γενικής επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, που - όπως δείχνει το ήδη εφαρμοσμένο CNE - δεν πρόκειται να επιφέρει την παραμικρή δημιουργία νέων θέσεων δουλειάς.
Ετσι, συνεχίζονται οι δράσεις μικρότερων ομάδων, αλλά όλο και πιό αποφασισμένων, φοιτητών, που συνίστανται σε ολιγόωρες καταλήψεις σιδηροδρομικών σταθμών και τροχιών (σήμερα περί τα 500 άτομα "κατέλαβαν" το Gare de l'Est και το Gare du Nord, έναν από τους πιο πολυσύχναστους σταθμούς στην Ευρώπη, πολλές διαδρομές ακυρώθηκαν), κλείσιμο δρόμων ή επιβράδυνση της κίνησης στο οδικό δίκτυο, καταλήψεις νομαρχιακών κτιρίων κτλ.
Οι πρώτες συναντήσεις των συνδικάτων με τους κοινοβουλευτικούς του κυβερνητικού κόμματος, που επιφορτίσθηκαν από τον Σιράκ με την επεξεργασία τροπολογιών στο νόμο, δεν απέδωσαν απολύτως τίποτε. Είναι λοιπόν ενδεχόμενο τα συνδικάτα να κηρύξουν κι άλλη μέρα πανεθνικής κινητοποίησης, μέχρι τις 17 Απρίλη που κλείνει η Βουλή.
Οπως και να'χει το πράγμα, πολλοί οσμίζονται εξελίξεις το Μάη του 2006!!
April 05, 2006
La Chiragnole
Ο Μπαϋρού του άλλου κόμματος της δεξιάς (UDF) δηλώνει οτι ήρθε το τέλος της 5ης Γαλλικής δημοκρατίας. Τού αφιερώνουμε το παρακάτω τραγουδάκι που σκαρφίστηκε ελληνικής καταγωγής συμπολίτης του (όχι ο γράφων)
Τραγουδιέται στο σκοπό της μεγάλης επιτυχίας του 1792, La Carmagnole (Η καρμανιόλα).
Η αρχική βερσιόν είναι του πολίτη Birard - έκτοτε, κάθε μεγάλο κοινωνικό γεγονός άφησε τα ίχνη στις παραλλαγές της αρχικής.
Monsieur Chirac avait promis (bis)
D'être mesuré à Paris, (bis)
Mais ce qu'il nous miroite,
C'est d'être plus à droite...
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Contre Le Pen, il fut vainqueur (bis)
Avec nos voix mais pas nos coeurs : (bis)
Il a fallu choisir
Pour éviter le pire...
Et élire un voleur,
Vive le son, vive le son,
Et élire un voleur,
Vive le son des chansons !
Ainsi, le roi des HLM (bis)
A su profiter du dilemme (bis)
Et retrouver sa couche
Avec ses frais de bouche...
Repoussant la prison,
Vive le son,
vive le son,
Repoussant la prison,
Vive le son des chansons !
Avec sa Marie-Antoinette, (bis)
De son vrai prénom : Bernadette, (bis)
Ils osent faire l'aumône
De nos rares pièces jaunes...
Sans masquer leur cynisme,
Vive le son,
vive le son,
Sans masquer leur cynisme,
Vive le son des chansons !
Après Juppé puis Raffarin, (bis)
La bigote et le souverain (bis)
Ont nommé au Royaume
Un chevalier symptôme...
De leurs buts archaïques,
Vive le son, vive le son,
De leurs buts archaïques,
Vive le son des chansons !
Dom Villepin dans son fauteuil (bis)
Se mire et casse avec orgueil (bis)
Les acquis de nos pères,
Mais la fronde est dans l'air...
Et le peuple se lève,
Vive le son, vive le son,
Et le peuple se lève,
Vive le son des chansons !
Le capitalisme sauvage (bis)
Veut nous renvoyer au servage, (bis)
Du Bien Commun pillé
Aux pauvres oubliés...
Au temps des Grands Seigneurs,
Vive le son, vive le son,
Au temps des Grands Seigneurs,
Vive le son des chansons !
En promulguant le CPE, (bis)
Ce n'est pas nous ici, c'est eux (bis)
Qui provoquent la grève
Jusqu'à ce que s'achève...
Le règne des tyrans,
Vive le son, vive le son,
Le règne des tyrans,
Vive le son des chansons !
Les loups du pouvoir et du fric (bis)
Ont dépecé la République, (bis)
Mais rien n'est terminé
Car le vent va tourner...
Et les zoos se remplir,
Vive le son, vive le son,
Et les zoos se remplir,
Vive le son des chansons !
Amis, au sortir de la Fête, (bis)
N'oublions pas les cacahuètes (bis)
Pour le couple Chirac
Et sa Cour de Macaques...
Les barreaux les attendent,
Vive le son, vive le son,
Les barreaux les attendent,
Vive le son des chansons !
Restons unis, amis moqueurs, (bis)
La liberté est dans nos coeurs : (bis)
Nous ne nous laisserons
Pas faire et chanterons...
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Τραγουδιέται στο σκοπό της μεγάλης επιτυχίας του 1792, La Carmagnole (Η καρμανιόλα).
Η αρχική βερσιόν είναι του πολίτη Birard - έκτοτε, κάθε μεγάλο κοινωνικό γεγονός άφησε τα ίχνη στις παραλλαγές της αρχικής.
Monsieur Chirac avait promis (bis)
D'être mesuré à Paris, (bis)
Mais ce qu'il nous miroite,
C'est d'être plus à droite...
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Contre Le Pen, il fut vainqueur (bis)
Avec nos voix mais pas nos coeurs : (bis)
Il a fallu choisir
Pour éviter le pire...
Et élire un voleur,
Vive le son, vive le son,
Et élire un voleur,
Vive le son des chansons !
Ainsi, le roi des HLM (bis)
A su profiter du dilemme (bis)
Et retrouver sa couche
Avec ses frais de bouche...
Repoussant la prison,
Vive le son,
vive le son,
Repoussant la prison,
Vive le son des chansons !
Avec sa Marie-Antoinette, (bis)
De son vrai prénom : Bernadette, (bis)
Ils osent faire l'aumône
De nos rares pièces jaunes...
Sans masquer leur cynisme,
Vive le son,
vive le son,
Sans masquer leur cynisme,
Vive le son des chansons !
Après Juppé puis Raffarin, (bis)
La bigote et le souverain (bis)
Ont nommé au Royaume
Un chevalier symptôme...
De leurs buts archaïques,
Vive le son, vive le son,
De leurs buts archaïques,
Vive le son des chansons !
Dom Villepin dans son fauteuil (bis)
Se mire et casse avec orgueil (bis)
Les acquis de nos pères,
Mais la fronde est dans l'air...
Et le peuple se lève,
Vive le son, vive le son,
Et le peuple se lève,
Vive le son des chansons !
Le capitalisme sauvage (bis)
Veut nous renvoyer au servage, (bis)
Du Bien Commun pillé
Aux pauvres oubliés...
Au temps des Grands Seigneurs,
Vive le son, vive le son,
Au temps des Grands Seigneurs,
Vive le son des chansons !
En promulguant le CPE, (bis)
Ce n'est pas nous ici, c'est eux (bis)
Qui provoquent la grève
Jusqu'à ce que s'achève...
Le règne des tyrans,
Vive le son, vive le son,
Le règne des tyrans,
Vive le son des chansons !
Les loups du pouvoir et du fric (bis)
Ont dépecé la République, (bis)
Mais rien n'est terminé
Car le vent va tourner...
Et les zoos se remplir,
Vive le son, vive le son,
Et les zoos se remplir,
Vive le son des chansons !
Amis, au sortir de la Fête, (bis)
N'oublions pas les cacahuètes (bis)
Pour le couple Chirac
Et sa Cour de Macaques...
Les barreaux les attendent,
Vive le son, vive le son,
Les barreaux les attendent,
Vive le son des chansons !
Restons unis, amis moqueurs, (bis)
La liberté est dans nos coeurs : (bis)
Nous ne nous laisserons
Pas faire et chanterons...
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Dansons la Chiragnole,
Vive le son, vive le son,
Dansons la Chiragnole,
Vive le son des chansons !
Δυό λόγια...
-1. Στο Παρίσι χτες διαδήλωσαν περίπου 130000 άνθρωποι - περισσότεροι απ'ό,τι την προηγούμενη βδομάδα. Η συνολική εικόνα ήταν μιας κινητοποίησης που ούτε τώρα δεν φαίνεται να κάμπτεται... Συνεπώς πάμε προς τις ανοιξιάτικες διακοπές (των σχολείων/πανεπιστημίων αλλά και της Βουλής) χωρίς το εφφέ της "σήψης" της σύγκρουσης, στο οποίο υπολόγιζε η κυβέρνηση. Κι έπεται ο Μάης...
-2. Η λαϊκή ανταπόκριση στις κινητοποιήσεις, δεν σταματά προκαλεί τριγμούς και διαιρέσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Χτες δύο βουλευτές του UMP, κατήγγειλλαν τη δημαγωγία του αρχηγού τους (Σαρκοζύ), τον κατηγόρησαν οτι θέλει να θάψει το CPE, και έκαναν νύξη για δημιουργία νέου κόμματος, πιστού στον πρωθυπουργό.
Η κατάσταση θυμίζει πλέον καρτούν του Τεξ Αβερυ: ιδίως το γκαγκ όπου, μετά τη σφυριά που τρώει ο ήρωας, πολλαπλασιάζεται σε πολλές, μικρές φιγούρες...
Σε αποκαλυπτική συνέντευξή της στη Φιγαρό, η πρόεδρος της εργοδοτικής ένωσης εκτιμά οτι το CPE οδεύει στον κάλαθο των αχρήστων - δείγμα κι αυτό της σύγχισης και της ανυποληψίας στην οποία έχει περιπέσει το δίδυμο προεδρίας/κυβέρνησης (η συνέντευξη εδώ).
Αντίθετα, πιστεύει οτι ωριμάζει μια συζήτηση για την ανάγκη της ευελιξίας για να μειωθεί η ανεργία (είχαμε προειδοποιήσει γι αυτήν τη "νέα γραμμή άμυνας", που συνίσταται στην επιβολή μιας "υπεύθυνης" αναζήτησης λύσεων για τη μείωση της ανεργίας, σύμφωνη βέβαια με τα συμφέροντα της εργοδοσίας). Θέτει έτσι έμμεσα το ζήτημα της γενίκευσης της "ευελιξίας" (διάβαζε: ασυδοσίας στις απολύσεις) στο σύνολο των συμβάσεων, και βέβαια επιτίθεται κατά μέτωπο στην αντίληψη της "επισφάλειας" (précarité), που συγχέει καταστάσεις ανεπίτρεπτης εξαθλίωσης, όπως πχ αυτή των αστέγων, με επιθυμητές προοπτικές, όπως πχ το συμβόλαιο περιορισμένου χρόνου που συνάπτει ένας νέος επιστήμονας με εταιρία υψηλής τεχνολογίας και αποτελεί πύλη εισόδου του στο χώρο της εργασίας.
Τουλάχιστο στον καιρό και στον τόπο της Θάτσερ, είχαν φροντίσει προσεκτικά να καθαρίσουν και σε γλωσσικό επίπεδο το κυρίαρχο discours από τέτοιες έννοιες-νάρκες. Τώρα, ζητείται ναρκαλιευτής - και ο Σαρκοζύ, που φιλοδοξούσε να παίξει αυτό το ρόλο, αποδεικνύεται λίγος, πολύ λίγος...
-2. Η λαϊκή ανταπόκριση στις κινητοποιήσεις, δεν σταματά προκαλεί τριγμούς και διαιρέσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Χτες δύο βουλευτές του UMP, κατήγγειλλαν τη δημαγωγία του αρχηγού τους (Σαρκοζύ), τον κατηγόρησαν οτι θέλει να θάψει το CPE, και έκαναν νύξη για δημιουργία νέου κόμματος, πιστού στον πρωθυπουργό.
Η κατάσταση θυμίζει πλέον καρτούν του Τεξ Αβερυ: ιδίως το γκαγκ όπου, μετά τη σφυριά που τρώει ο ήρωας, πολλαπλασιάζεται σε πολλές, μικρές φιγούρες...
Σε αποκαλυπτική συνέντευξή της στη Φιγαρό, η πρόεδρος της εργοδοτικής ένωσης εκτιμά οτι το CPE οδεύει στον κάλαθο των αχρήστων - δείγμα κι αυτό της σύγχισης και της ανυποληψίας στην οποία έχει περιπέσει το δίδυμο προεδρίας/κυβέρνησης (η συνέντευξη εδώ).
Αντίθετα, πιστεύει οτι ωριμάζει μια συζήτηση για την ανάγκη της ευελιξίας για να μειωθεί η ανεργία (είχαμε προειδοποιήσει γι αυτήν τη "νέα γραμμή άμυνας", που συνίσταται στην επιβολή μιας "υπεύθυνης" αναζήτησης λύσεων για τη μείωση της ανεργίας, σύμφωνη βέβαια με τα συμφέροντα της εργοδοσίας). Θέτει έτσι έμμεσα το ζήτημα της γενίκευσης της "ευελιξίας" (διάβαζε: ασυδοσίας στις απολύσεις) στο σύνολο των συμβάσεων, και βέβαια επιτίθεται κατά μέτωπο στην αντίληψη της "επισφάλειας" (précarité), που συγχέει καταστάσεις ανεπίτρεπτης εξαθλίωσης, όπως πχ αυτή των αστέγων, με επιθυμητές προοπτικές, όπως πχ το συμβόλαιο περιορισμένου χρόνου που συνάπτει ένας νέος επιστήμονας με εταιρία υψηλής τεχνολογίας και αποτελεί πύλη εισόδου του στο χώρο της εργασίας.
Τουλάχιστο στον καιρό και στον τόπο της Θάτσερ, είχαν φροντίσει προσεκτικά να καθαρίσουν και σε γλωσσικό επίπεδο το κυρίαρχο discours από τέτοιες έννοιες-νάρκες. Τώρα, ζητείται ναρκαλιευτής - και ο Σαρκοζύ, που φιλοδοξούσε να παίξει αυτό το ρόλο, αποδεικνύεται λίγος, πολύ λίγος...
April 04, 2006
Point à 14.14 heure de Paris
Η πορεία πρόκειται να έχει την αντίθετη φορά από αυτήν της προηγούμενης βδομάδας:
Republique-Place d'Italie.
Ολη η Magenta από Gare de l'Est μέχρι τη Republique (10' δρόμος) και κατόπιν όλη η διαδρομή της πορείας έχει εκκενωθεί από αυτοκίνητα.
Στους χώρους δουλειάς, καταγράφεται ελαφρώς μικρότερο ποσοστό συμμετοχής στις στάσεις εργασίας. Μια πρώτη εντύπωση όμως είναι οτι οι διαθέσεις όπως εκφράζονται από τα συνθήματα κτλ, είναι πιό οξυμένες. Επίσης οι πανεπιστημιακοί έχουν πιό έντονη παρουσία. Να φταίει το υπονοούμενο του Σιράκ για επερχόμενες "μεταρρυθμίσεις" και στο χώρο;
Αλλη διαφορά: καταπληκτική ανοιξιάτικη μέρα, χωρίς κρύο.
Από το wifi του café de la Bastille,
M.N.
UPDATE: Adieu Villepin, c'est terminé. Bonjour Sarko, on va te virer!
Από τα πιο ωραία που ακούγονται στην πορεία. Από προκαταρκτικές εκτιμλησεις, η διαδήλωση στο Παρίσι, μεγαλύτερη από αυτή της 28 Μάρτη...
Republique-Place d'Italie.
Ολη η Magenta από Gare de l'Est μέχρι τη Republique (10' δρόμος) και κατόπιν όλη η διαδρομή της πορείας έχει εκκενωθεί από αυτοκίνητα.
Στους χώρους δουλειάς, καταγράφεται ελαφρώς μικρότερο ποσοστό συμμετοχής στις στάσεις εργασίας. Μια πρώτη εντύπωση όμως είναι οτι οι διαθέσεις όπως εκφράζονται από τα συνθήματα κτλ, είναι πιό οξυμένες. Επίσης οι πανεπιστημιακοί έχουν πιό έντονη παρουσία. Να φταίει το υπονοούμενο του Σιράκ για επερχόμενες "μεταρρυθμίσεις" και στο χώρο;
Αλλη διαφορά: καταπληκτική ανοιξιάτικη μέρα, χωρίς κρύο.
Από το wifi του café de la Bastille,
M.N.
UPDATE: Adieu Villepin, c'est terminé. Bonjour Sarko, on va te virer!
Από τα πιο ωραία που ακούγονται στην πορεία. Από προκαταρκτικές εκτιμλησεις, η διαδήλωση στο Παρίσι, μεγαλύτερη από αυτή της 28 Μάρτη...
Subscribe to:
Posts (Atom)