Imperialism can be wistful sometimes

Unsigned editorial, published in The Wall Street Journal, 4/7/2013, p. A10 (paper edition)

The latest military coup in Egypt stops a slide into one abyss but is hardly a guarantee that it will avoid a future one. A better future will depend on the wisdom of the kind of generals who have not proven to be very wise in the past.

The generals led by chief of the armed forces Abdul Fatah al-Sisi deposed President Mohammed Morsi, the man from the Muslim Brotherhood who was elected only a year ago. His election was the best feature of his rule, which had descended into incompetence and creeping authoritarianism.

Mr. Morsi won the election narrowly over a Mubarak-era political leftover, but he soon reinforced fears that the Brotherhood would use its new power to build an Islamist dictatorship. He tried to claim near-absolute powers by decree to force through a draft constitution written by Islamists and boycotted by everyone else.

The result was political polarization, with the opposition and military uniting against the Brotherhood supporters who were Mr. Morsi's last defenders. The millions of Egyptians who took to the streets were also protesting chronic gas and food shortages and a sinking economy. The uprising shows that the worst fate for Islamists can be to take power and thus be accountable for results. Unlike Iran in 1979, Egypt retains enough competing power centers such as a secular business class and judiciary to prevent an Islamist revolution.

Yet a military coup riding mass protests carries its own risks to future stability. One danger is the reaction of the Brotherhood, which is still the strongest single political party. The secretive group renounced armed struggle in the 1970s. But that could change if its leaders conclude that democracy works for everyone except for them.

Adly Mansour, a judge and interim president sworn in Thursday, called the Brotherhood "part of the nation." But at the same time the military closed down pro-Brotherhood TV stations and put out warrants for the arrest of the party's senior leaders. The Brotherhood is unpopular now, but as memories fade it could return to power with a vengeance if Egypt's next rulers are also unable to fix the country's many problems.

Maya Alleruzzo/Associated Press

Mohammed Morsi, the man from the Muslim Brotherhood.

A more hopeful sign is that General Sisi gathered prominent opposition and Coptic Christian and Muslim leaders to announce a new "roadmap" for Egypt's future. The roadmap proposes, among other steps, a broadly representative committee to rewrite the constitution and to form a technocratic government.

General Sisi is also promising new elections, albeit without a timetable. Mohamed ElBaradei, a prominent (and anti-American) secular leader, and the hardline Islamic Salafist Nour Party, a rival to the Brotherhood, have publicly backed the military plan.

The generals don't seem eager to govern directly, especially after they mismanaged the transition after Hosni Mubarak's 2011 ouster until Mr. Morsi's election. Civilians were tried in military courts and abused in custody. As crime worsened and the economy stalled, public ire turned against the generals.

It will do so again without more enlightened leadership that focuses on economic revival and a political transition to a system of checks and balances. Any transition government will no doubt seek money and oil from the Gulf states as well as an early deal with the International Monetary Fund to make up for Egypt's rapidly declining currency reserves.

America can also do more than it has. The Obama Administration has been caught trailing events at every turn, supporting Mr. Mubarak before abruptly throwing him over, and then embracing Mr. Morsi despite his authoritarian turn.

President Obama stayed quiet throughout the latest crisis, finally issuing an anodyne call Wednesday night for "a democratic political order with participation from all sides and all political parties—secular and religious, civilian and military."

Mr. Obama also requested a review of U.S. aid to Egypt, but cutting that off now would be a mistake. Unpopular as America is in Egypt, $1.3 billion in annual military aid buys access with the generals. U.S. support for Cairo is written into the Camp David peace accords with Israel. Washington can also do more to help Egypt gain access to markets, international loans and investment capital. The U.S. now has a second chance to use its leverage to shape a better outcome.

Egyptians would be lucky if their new ruling generals turn out to be in the mold of Chile's Augusto Pinochet, who took power amid chaos but hired free-market reformers and midwifed a transition to democracy. If General Sisi merely tries to restore the old Mubarak order, he will eventually suffer Mr. Morsi's fate.

Καμμία πρωτοτυπία

...αντιγράφουμε σήμερα το Ν. Μπογιόπουλο (Ριζοσπάστης 21/6/2013):

Αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ορκωμοσία της κυβέρνησης των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη.
Πριν από τη συγκρότηση της τρικομματικής τους κυβέρνησης, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οι τρεις συνιστώσες αυτής της «συνισταμένης εθνικής σωτηρίας» - όπως αποκαλεί ο Βενιζέλος τη συγκυβέρνηση - στο ενδεχόμενο να συμπράξουν μεταξύ τους και στις ερωτήσεις αν θα συγκυβερνήσουν, απαντούσαν ως εξής:

*

1) «Τη συγκυβέρνηση (σ.σ.: της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ) τη θέλουν τριών ειδών συμφέροντα: Πρώτον, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Δεύτερον, τη στηρίζουν όλα εκείνα τα συμφέροντα και οι συντεχνίες που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στην Ελλάδα και, τρίτον, την προτιμούν όσοι εντός και εκτός χώρας θέλουν την αυριανή κυβέρνηση αδύναμη και ελεγχόμενη».

(Αντώνης Σαμαράς, 7/4/2012)
«Δεν θέλω να συγκυβερνήσω με το ΠΑΣΟΚ και δεν συμφέρει τον ελληνικό λαό να γίνει τέτοια συγκυβέρνηση, συμφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ για να πέσει στα μαλακά, συμφέρει τη διαπλοκή και τα εξωθεσμικά κέντρα».
(Αντώνης Σαμαράς, 3/5/2012)
Αυτά τα έλεγε ο πρωθυπουργός. Δηλαδή, ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που - αν πιστέψουμε τα (προεκλογικά) λεγόμενά του - τι συγκρότησε και σε τι προΐσταται; Σε τίποτα λιγότερο από μια συγκυβέρνηση που «συμφέρει τη διαπλοκή», τα «εξωθεσμικά» και τα «εκτός χώρας κέντρα»...

*

2) «Απέναντί μας λοιπόν έχουμε όχι ένα κεντροδεξιό μέτωπο, αλλά το μέτωπο της καθαρής και σκληρής δεξιάς, της "καραδεξιάς" (...) Μια συσπείρωση ακραίων στην πλειοψηφία τους στοιχείων, που επανέρχονται στην κοίτη τους στο όνομα μιας μικροπαραταξιακής επιδίωξης. Εχουμε απέναντί μας τον κ. Σαμαρά και το κόμμα του (...)».

(Ευάγγελος Βενιζέλος, 25/5/2012)
Αυτά τα έλεγε ο ένας εκ των δύο στενότερων συνεργατών του κ. Σαμαρά. Ο συγκυβερνήτης του κ. Σαμαρά, ο κ. Βενιζέλος. Αυτός είναι που σήμερα αποκαλεί τη συγκυβέρνηση «συνισταμένη εθνικής σωτηρίας». Αλλά αν πιστέψουμε τα (προεκλογικά) λεγόμενά του, δεν πρόκειται για «κυβέρνηση σωτηρίας». Πρόκειται για μια σύμπραξη με την «καθαρή», τη «σκληρή δεξιά», την «καραδεξιά», των «ακραίων στην πλειοψηφία τους στοιχείων»...

*

3) «Δεν θα γίνουμε το αριστερό άλλοθι της προωθούμενης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

(Φώτης Κουβέλης, 3/5/2012)
Εδώ τα σχόλια, μάλλον, είναι περιττά...

***

Κατόπιν αυτών, άμα τη συμπληρώσει του ενός έτους διακυβέρνησης του τόπου από τους παραπάνω, από τους φορείς, δηλαδή,
των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, των Προεδρικών Διαταγμάτων, των επιστρατεύσεων, του «μαύρου» στην ΕΡΤ και σε όλες τις κρατικές επιχειρήσεις που ακολουθούν, των «λουκέτων» σε σχολεία και νοσοκομεία, του καταλόγου του ξεπουλήματος που έφτασαν να περιλαμβάνει ακόμα και τον τοίχο της Καισαριανής,
δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε, τρεις φορές
(μία για τον καθέναν από τους τρεις συνεπείς, αξιόπιστους, σταράτους «σωτήρες» μας):
«Ζήτω»! «Ζήτω»! «Ζήτω»!

Και από εδώ:

Imperialism gettin' wacko (hi mom!)

Published in the Southern China Morning Post/Hong Kong, 13/6/2013, 3:50am local time. Story by Lana Lam.

29-year-old American Edward Snowden, a contract employee at the National Security Agency, is the whistleblower behind significant revelations that surfaced in June 2013 about the US government's top secret, extensive domestic surveillance programmes. Snowden flew to Hong Kong from Hawaii in May 2013, and supplied confidential US government documents to media outlets including the Guardian.

Edward Snowden: US government has been hacking Hong Kong and China for years 

Former CIA operative makes more explosive claims and says Washington is ‘bullying’ Hong Kong to extradite him

US whistle-blower Edward Snowden yesterday emerged from hiding in Hong Kong and revealed to the South China Morning Post that he will stay in the city to fight likely attempts by his government to have him extradited for leaking state secrets.
In an exclusive interview carried out from a secret location in the city, the former Central Intelligence Agency analyst also made explosive claims that the US government had been hacking into computers in Hong Kong and on the mainland for years. At Snowden’s request we cannot divulge details about how the interview was conducted. A week since revelations that the US has been secretly collecting phone and online data of its citizens, he said he will stay in the city “until I am asked to leave”, adding: “I have had many opportunities to flee HK, but I would rather stay and fight the US government in the courts, because I have faith in HK’s rule of law.”

In a frank hour-long interview, the 29-year-old, who US authorities have confirmed is now the subject of a criminal case, said he was neither a hero nor a traitor and that:

1. US National Security Agency’s controversial Prism programme extends to people and institutions in Hong Kong and mainland China; 
2. The US is exerting “bullying’’ diplomatic pressure on Hong Kong to extradite him; 
3. Hong Kong’s rule of law will protect him from the US; 
4. He is in constant fear for his own safety and that of his family. 

Snowden has been in Hong Kong since May 20 when he fled his home in Hawaii to take refuge here, a move which has been questioned by many who believe the city cannot protect him.
“People who think I made a mistake in picking HK as a location misunderstand my intentions. I am not here to hide from justice, I am here to reveal criminality,” he said. Snowden said that according to unverified documents seen by the Post, the NSA had been hacking computers in Hong Kong and on the mainland since 2009. None of the documents revealed any information about Chinese military systems, he said.
One of the targets in the SAR, according to Snowden, was Chinese University and public officials, businesses and students in the city. The documents also point to hacking activity by the NSA against mainland targets. Snowden believed there had been more than 61,000 NSA hacking operations globally, with hundreds of targets in Hong Kong and on the mainland. “We hack network backbones – like huge internet routers, basically – that give us access to the communications of hundreds of thousands of computers without having to hack every single one,” he said.
“Last week the American government happily operated in the shadows with no respect for the consent of the governed, but no longer. Every level of society is demanding accountability and oversight.” Snowden said he was releasing the information to demonstrate “the hypocrisy of the US government when it claims that it does not target civilian infrastructure, unlike its adversaries”.
“Not only does it do so, but it is so afraid of this being known that it is willing to use any means, such as diplomatic intimidation, to prevent this information from becoming public.” Since the shocking revelations a week ago, Snowden has been vilified as a defector but also hailed by supporters such as WikiLeaks’ Julian Assange. “I’m neither traitor nor hero. I’m an American,” he said, adding that he was proud to be an American. “I believe in freedom of expression. I acted in good faith but it is only right that the public form its own opinion.”
Snowden said he had not contacted his family and feared for their safety as well as his own. “I will never feel safe. “Things are very difficult for me in all terms, but speaking truth to power is never without risk,” he said. “It has been difficult, but I have been glad to see the global public speak out against these sorts of systemic violations of privacy. “All I can do is rely on my training and hope that world governments will refuse to be bullied by the United States into persecuting people seeking political refuge.”
Asked if he had been offered asylum by the Russian government, he said: “My only comment is that I am glad there are governments that refuse to be intimidated by great power”. The interview comes on the same day NSA chief General Keith Alexander appeared before Congress to defend his agency over the leaks. It was his first appearance since the explosive revelations were made last week. Alexander’s prepared remarks did not specifically address revelations about the Prism program.

Snowden's revelations threaten to test new attempts to build US-Sino bridges after a weekend summit in California between the nations' presidents, Barack Obama and Xi Jinping. If true, Snowden's allegations lend credence to China's longstanding position that it is as much a victim of hacking as a perpetrator, after Obama pressed Xi to rein in cyber-espionage by the Chinese military.

Tens of thousands of Snowden’s supporters have signed a petition calling for his pardon in the United States while many have donated money to a fund to help him. “I’m very grateful for the support of the public,” he said. “But I ask that they act in their interest – save their money for letters to the government that breaks the law and claims it noble.

 “The reality is that I have acted at great personal risk to help the public of the world, regardless of whether that public is American, European, or Asian.”

The US consulate in Hong Kong could not be contacted yesterday on a public holiday.

Imperialism has always been dangerous to mankind

Reflections of Fidel
The duty to avoid a war in Korea
(Taken from CubaDebate)

A few days ago I mentioned the great challenges humanity is currently facing. Intelligent life emerged on our planet approximately 200,000 years ago, although new discoveries demonstrate something else.

This is not to confuse intelligent life with the existence of life which, from its elemental forms in our solar system, emerged millions of years ago.

A virtually infinite number of life forms exist. In the sophisticated work of the world’s most eminent scientists the idea has already been conceived of reproducing the sounds which followed the Big Bang, the great explosion which took place more than 13.7 billion years ago.

This introduction would be too extensive if it was not to explain the gravity of an event as unbelievable and absurd as the situation created in the Korean Peninsula, within a geographic area containing close to five billion of the seven billion persons currently inhabiting the planet.

This is about one of the most serious dangers of nuclear war since the October Crisis around Cuba in 1962, 50 years ago.

In 1950, a war was unleashed there [the Korean Peninsula] which cost millions of lives. It came barely five years after two atomic bombs were exploded over the defenseless cities of Hiroshima and Nagasaki which, in a matter of seconds, killed and irradiated hundreds of thousands of people.

General Douglas MacArthur wanted to utilize atomic weapons against the Democratic People’s Republic of Korea. Not even Harry Truman allowed that.

It has been affirmed that the People’s Republic of China lost one million valiant soldiers in order to prevent the installation of an enemy army on that country’s border with its homeland. For its part, the Soviet army provided weapons, air support, technological and economic aid.

I had the honor of meeting Kim Il Sung, a historic figure, notably courageous and revolutionary.

If war breaks out there, the peoples of both parts of the Peninsula will be terribly sacrificed, without benefit to all or either of them. The Democratic People’s Republic of Korea was always friendly with Cuba, as Cuba has always been and will continue to be with her.

Now that the country has demonstrated its technical and scientific achievements, we remind her of her duties to the countries which have been her great friends, and it would be unjust to forget that such a war would particularly affect more than 70% of the population of the planet.

If a conflict of that nature should break out there, the government of Barack Obama in his second mandate would be buried in a deluge of images which would present him as the most sinister character in the history of the United States. The duty of avoiding war is also his and that of the people of the United States.

Fidel Alejandro Castro Ruz

Imperialism has always been ruthless

...a letter for remembering

From David Lea

Referring to the controversy surrounding the death of Patrice Lumumba in1960, Bernard Porter quotes Calder Walton’s conclusion: ‘The question remains whether British plots to assassinate Lumumba … ever amounted to anything. At present, we do not know’ (LRB, 21 March). Actually, in this particular case, I can report that we do. 
It so happens that I was having a cup of tea with Daphne Park – we were colleagues from opposite sides of the Lords – a few months before she died in March 2010. She had been consul and first secretary in Leopoldville, now Kinshasa, from 1959 to 1961, which in practice (this was subsequently acknowledged) meant head of MI6 there. I mentioned the uproar surrounding Lumumba’s abduction and murder, and recalled the theory that MI6 might have had something to do with it. ‘We did,’ she replied, ‘I organised it.’

We went on to discuss her contention that Lumumba would have handed over the whole lot to the Russians: the high-value Katangese uranium deposits as well as the diamonds and other important minerals largely located in the secessionist eastern state of Katanga. Against that, I put the point that I didn’t see how suspicion of Western involvement and of our motivation for Balkanising their country would be a happy augury for the new republic’s peaceful development.

David Lea
London SW1

Published here

Episcopus, non papa

L’irruenza del novo papa è tale che basta un giorno lontano dal Vaticano per esser travolti da una serie di avvenimenti davvero di grande portata.

Mi sveglio alle 6.00 e dopo un lungo viaggio per una città bloccata, mentre sfilano le auto blu e quelle diplomatiche dei capi di stato, riconosco le bandierine sul cofano di Bosnia e di Australia, arrivo alle 8.00 in sala stampa.

In realtà i fedeli accorsi non sono moltissimi, la piazza ha spazi vuoti e in via della Conciliazione stazionano pochi fedeli.

Ieri Francesco ha intanto sancito che non è e mai sarà papa o pontefice massimo. È un fatto meravigliosamente incredibile, il papato è finito, morto e sepolto. Anche io d’ora in poi lo chiamerò vescovo. Infatti, facendo schiumare rabbia ai conservatori, agli integralisti, di cui il solito gruppetto di giornalisti che qui mi guarda in cagnesco sono un buon termometro, ha deciso di non farsi “intronizzare”, né di celebrare l’inizio del regno. Sul regno ha tagliato corto, l’unico re è Gesù cristo. La cerimonia di oggi si chiama allora “Inizio del ministero petrino del vescovo di Roma”, è passata una settimana e mai Francesco ha detto, sono il papa, sono il pontefice. È il colpo d’accetta all’idea del potere temporale meglio assestato da sempre.

Incurante delle critiche, ha poi confermato il suo stemma di vescovo, che richiama il simbolo dei gesuiti, come stemma da vescovo di Roma e proseguito nel solco di Ratzinger rifiutando di mettere la tiara al di sopra dello stemma, ma lasciando la mitria vescovile. Padre Lombardi nella conferenza stampa di ieri ha cercato di far passare in secondo piano questi aspetti esaltando gli altri simboli che compongano nell’insieme la sacra famiglia, rappresentando san Giuseppe e Maria, ma le novità importanti sono quelle che ho segnalato.

Ieri il vescovo Francesco ha incontrato la presidentessa argentina Cristina Fernanda Khirchner, che ha portato a Francesco tutto il necessario per farsi il mate, il vescovo contento l’ha baciata. I due sembrano rappacificati, in ragione del nuovo ruolo istituzionale di Bergoglio. La presidentessa, cavalcando i sentimenti che già avevano fatto esprimere l’arcivescovo di Beunos Aires a favore dell’argentinità delle Malvinas/Falkland, ha ribadito il suo desiderio che il vescovo di Roma possa intercedere con gli inglesi in merito.

Che il papato non esista più e non sia un’idea solo mia, mi è confermata dal vaticanista della stampa Michele Brambilla, che sottolinea come una settimana fa si sia tenuta una messa per l’elezione del sommo pontefice e oggi ci si ritrovi a festeggiare l’inizio del ministero petrino di un vescovo, quello di Roma. Brambilla aggiunge, a ragione, che tutto scaturisce dall’idea ratzingeriana di un papato come mandato a tempo nella collegialità dei vescovi, idea che il pastore tedesco aveva formulato nel Concilio Vaticano II, bocciata allora da Paolo VI. Per altro oggi il vescovo Francesco concelebra insieme a tutti i patriarchi cattolici di rito orientale, patriarchi che reputa suoi pari, per rendere l’idea vale la pena elencare le loro titolarità: Alessandria dei Copti, Antiochia dei Greco-melkiti, Antiochia dei Siri, Cilicia degli Armeni, Babilonia dei Caldei, oltreché il patriarca greco – cattolico d’Ucraina e il patriarca latino di Gerusalemme Fuad Twal con il quale mi sono intrattenuto nel dicembre 2009 presso la sacrestia del patriarcato mentre una suora bergamasca da tempo in Terra Santa ripiegava i paramenti sacri indossati dal patriarca per la novena natalizia. Twal mi ha raccontato della sua visita pastorale a Gaza di quella giornata, dei problemi del muro edificato dagli israeliani, dell’enorme sofferenza del popolo palestinese, della buona salute del patriarca Michael Sabbah, che anni prima mi aveva insegnato:”se sei in difficoltà, cerca qualcuno più in difficoltà di te e aiutalo”.

Le madri e le nonne della plaza de Mayo non sono state invitate dal vescovo Francesco e questo mi dispiace. Quelle donne eccezionali hanno chiarito in ogni caso che il ruolo di Bergoglio nei tempi sanguinari della dittatura militare e fascista è stato quello, grave, di tacere, non una compromissione diretta come per sacerdoti come Grasselli o vescovi come Pio Laghi. Pare tuttavia che il primo beato proclamato da Francesco sarà Carlos Murias, frate francescano ucciso da Videla e dai suoi scherani all’inizio dei suoi anni di terrore nel 1976.

Nell’omelia Francesco insiste sull’impegno a custodire il mondo, il creato, a promuovere bontà e tenerezza contro odio, invidia e superbia, per fan vincere l’amore.

Dopo una sfogliatella con la marmellata salgo sul braccio di Carlo Magno, con me sul sempre precario ascensore, che poi è un montacarichi, tre sacerdoti che portano la comunione ai giornalisti cattolici. Il sole finalmente è caldo, sebbene nuvole svolazzino qua e là, la ressa è enorme perché ci sono anche i giornalisti e i video-operatori al seguito dei 132 capi di stato o dei loro rappresentanti, a cui si aggiungono quelli delle comunità religiose ortodosse, luterane e musulmane. Incontro i giornalisti dello Zimbabwe e sono reciproci e calorosi abbracci. Dichiaro loro la mia piena solidarietà alla loro nazione, al loro popolo e al presidente Robert Mugabe, che ha combattuto contro il colonialismo e l’imperialismo e ancora oggi difende un’idea di mondo non unipolare,  contrastando in patria i latifondisti bianchi che vorrebbero riprendere il sopravvento.

Termina la messa e, poco dopo la benedizione del vescovo Francesco, le colossali campane della basilica prendono a suonare con la robusta musicalità che oramai mi è divenuta familiare, trovandomi sempre a pochi metri dalle stesse in questi giorni di intensi scampanii.

Scendendo dal braccio di Carlo Magno, mi ritrovo proprio davanti al neosenatore Pierferdinando Casini che parla fitto col presidente dell’INPS Mastropasqua, che tiene stretto a sé sotto braccio, più dietro l’incerto filosofo ed ex parlamentare Buttiglione confabula con alcuni prelati. Arriva il cardinale di Napoli Crescenzio Sepe, lo saluto dicendogli che settimana prossima sarò dalle sue parti, a Castellammare di Stabia, sorride e mi rivolge parole gentili.

Passano molte automobili diplomatiche con tanto di bandierine, saluto un prelato camerunense, poi mi dirigo in sala stampa dove le immagini degli schermi rimandano i saluti del papa ai capi di stato. Entro proprio quando il grande bolivarista ecuadoregno Rafael Correa si intrattiene col vescovo, tra loro molte parole e larghi sorrisi, Francesco poi si inchina di fronte a uno sceicco sunnita e si intrattiene con il presidente socialdemocratico del parlamento europeo, il tedesco Martin Schulz, persona di squisita gentilezza, come ho potuto constate di persona incontrandolo a Bruxelles qualche anno fa.

Alcuni, come Felipe di Spagna e consorte, si gettano a terra in vistose genuflessioni, ma non si rendono conto che il papa re non esiste più, è rimasto solo un vescovo.

Francesco ha espressioni di fraternità manifesta anche per altri esponenti della mondo islamico, un magrebino e un esponente mediorientale. Calorosissimo lo scambio di saluti e la conversazione con il ministro degli esteri della Repubblica Islamica d’Iran Alì Akbar Salehi e con l’ayatollah Naseri, già ambasciatore presso la Santa Sede e oggi deputato al parlamento iraniano, il Majlis di Teheran.

Nel rigido protocollo che prevede un ordine preciso per il saluto al nuovo vescovo i due vicepresidenti cubano e statunitense sono inseriti tra i capi di governo, con un gesto di evidente simpatia per entrambe le nazioni da parte della segreteria di stato vaticana. Succede così che il cattolico John Biden e l’altrettanto cattolica Nancy Pelosi si trovino vicini a Miguel Mario Diaz Canel Bermudez, indicato recentemente da Raul Castro come futura guida dell’isola

caraibica e socialista.

In piazza tante bandiere di tutto il mondo per festeggiare il vescovo di Roma, pastore universale, certamente, ma con oggi definitivamente dimissionario dal ruolo di papa supremo e infallibile. Il papato è finito, arriverà la collegialità. Francesco ha chiuso una storia che, almeno negli ultimi secoli, ha avuto una traiettoria molto chiara, nutritasi di potere spirituale e temporale congiuntosi dentro una presunta indiscutibilità delle prese di posizione del vescovo di Roma, trasformato in sommo pontefice. Finalmente il sommo pontefice non c’è più. Qualcuno potrà ancora gridare “viva il papa!”, ma sarà sempre più difficile utilizzare la parola “papa”, soprattutto se chi dovrebbe impersonarla la rifiuta. Forse non tutti hanno colto la portata storica di quanto è accaduto in queste ore, io ed altri lo avevamo intuito, ma la messa mattutina ne ha sancito un irrevocabile dismissione senza possibilità di ritorno.

Qui, in questa strana e piccola nazione, oggi più chiaro che mai, esiste solo il vescovo Francesco, singolare capo di stato che si è buttato definitivamente alle spalle una storia per dar vita a un nuovo inizio.

Davide Rossi  
19 marzo ’13, ore 14.00 
Giorno della fine del papato nella festività vaticana di san Giuseppe 
Sala stampa Santa Sede – Aula Paolo VI 

Pre-pubblicazione, Mimesis Edizioni (Aprile 2013)

Τα σημαντικά

Το σημαντικότερο γεγονός των ημερών είναι αναμφισβήτητα η νίκη των «παλιών ταγμάτων» στον μέχρι θανάτου αγώνα τους κατά των «νέων», στο εσωτερικό της καθολικής εκκλησίας.
Ο ανταγωνισμός βέβαια θα συνεχιστεί, αλλά φαίνεται οτι η εκκλησία αυτή οδηγείται σε μια δραματική αναθεώρηση των συμμαχιών και των προτεραιοτήτων στους κόλπους της.

Προς το παρόν λοιπόν, Όπους Ντέι - Ιησουΐτες, σημειώστε 2.

Τα υπόλοιπα, όπως η επιτελούμενη αλλαγή αρχιτεκτονικής της διιμπεριαλιστικής ΕΕ, η συντριβή της Κύπρου στις μυλόπετρες των αφεντάδων και η μυρωδιά πολεμικής ανάφλεξης που φτάνει από την ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο, είναι σαφώς λιγότερο σημαντικά - ιδιαίτερα στο φόντο της απελπιστικής ετοιμασίας και θέσης των πολιτικών δυνάμεων των εργαζομένων. Αλλά θα επανέλθουμε.

La crise du système politique grec

Pré-publication.

Συμβολή

Καλά Χριστούγεννα!

The immanent future

Oscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho died yesterday, 21:55 BRST.

More on Fundação Oscar Niemeyer

Sinn Féin? Πώς φωλιάζει η κρίση στους μαιάνδρους τού ευρωπαϊκού κεφάλαιου

Πριν λίγες βδομάδες, ο Hans Werner Sinn του IFO κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Carl Hanser το άκρως ενδιαφέρον βιβλίο

 Die Target-Falle: Gefahren für unser Geld und unsere Kinder. (Η παγίδα Target:  Κίνδυνοι για τα λεφτά μας και τα παιδιά μας)

Το βιβλίο που συνοψίζει τις ενασχολήσεις τού οικονομολόγου με την αθέατη πλευρά τού πολύπλοκου συστήματος διατραπεζικών χρηματορροών που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, αναδεικνύει τα μεγέθη της ανισομετρίας αλλά και της διαπλοκής τού ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που αν και λαμβάνονται υπόψη στους πολιτικούς «υπολογισμούς θέσεων» και στο διιμπεριαλιστικό αλισβερίσι/αλληλοφάγωμα, απουσιάζουν από τα επισήμως λεγόμενα.  Αξίζει και μόνο γι'αυτό να διαβαστεί!
Πολύ περισσότερο όμως, η συγκεκριμένη του προβληματική θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη σε κάθε συζήτηση για τα πολιτικά καθήκοντα (τακτικές και στρατηγική) της εργατικής τάξης στη χώρα μας, κυρίως εκείνο το μέρος που επιχειρεί να κατανοήσει την έννοια της εξάρτησης που συμφύεται τόσο έκδηλα με τον ελληνικό χρεωκοπημένο καπιταλισμό.

Εν αναμονῄ μιας εμπεριστατωμένης παρουσίασης της προβληματικής του μετά το τέλος της ανάγνωσης, παραθέτουμε μεταφρασμένα από εκλεκτό φίλο και σύντροφο τμήματα της βιβλιοπαρουσίασης που δημοσιεύτηκε στο Spiegel  από τον οικονομικό συντάκτη Christian Rickens (η τυπ. έμφαση δική μου. Υπό την ευθύνη μας οι τυχόν ατυχείς επιλογές στη μετάφραση για τις οποίες καλείται να βοηθήσει ο αναγνώστης)

Περί χαμένων λογιστικών  στοιχείων 

[...] Το όλο θέμα ακούγεται ακόμα και τώρα απίστευτο: Κάπου στα ψιλά γράμματα του ευρωπαϊκού συστήματος των κεντρικών τραπεζών υπάρχουν κάποιοι λογαριασμοί υπό την ονομασία Target II στους οποίους συσσωρεύονται με γρήγορο ρυθμό υποχρεώσεις των κεντρικών τραπεζών των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης.
Αυτές οι υποχρεώσεις φτάνουν προς το παρόν το 1 τρις €. Ο κύριος πιστωτής είναι η Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Deutsche Bundesbank).
Για σύγκριση: Τα συνολικά φορολογικά έσοδα στη Γερμανία θα φτάσουν το 2012 τα 600 δις και οι εγγυήσεις που έχει αναλάβει η Γερμανία στα πλαίσια του ESM φτάνουν τα 190 δις €.
Ενώ λοιπόν μία χώρα [στμτφ εννοεί τη Γερμανία] συζητάει παθιασμένα για φορολογικούς συντελεστές και μηχανισμούς διάσωσης, φουσκώνουν τα δυσανάλογα μεγάλα υπόλοιπα [στμτφ ισοσύγια συναλλαγών] του συστήματος Target, απαρατήρητα από την κοινή γνώμη.
Και αυτό μάλλον θα συνέχιζαν να κάνουν εάν ο πρώην διοικητής της Deutsche Bundesbank Helmut Schlesinger δεν εφιστούσε την προσοχή του οικονομολόγου Hans-Werner Sinn σε μερικές περίεργες κινήσεις στη στατιστική της Bundesbank.
[...] Το ωραίο σε αυτή τη μορφή της παρατήρησης: ξαφνικά δεν υπάρχουν χρεωκοπημένοι έλληνες και σπαγγοραμμένοι γερμανοί, ούτε διεφθαρμένοι πολιτικοί και τεμπέληδες υπάλληλοι, όπως κυριαρχούν στη διαμάχη για την αιτία της κρίσης χρέους. Αντί γι αυτά υπάρχει μόνο η αενάως μαιανδριζόμενη ροή του κεφαλαίου, η οποία για μια ακόμα φορά έφτιαξε για τον εαυτό της μια νέα κοίτη – και γι αυτό «στέγνωσαν» ορισμένες χώρες. Όλα πολύ ψυχρά, όλα πολύ τεχνικά.
[...] Σίγουρα το ένα τρις δε λείπει από πουθενά και γι αυτό δεν ταράζεται κανείς. Πρόκειται για χρήματα τα οποία δημιούργησαν επιπλέον οι κεντρικές τράπεζες του νότου. Σε πραγματικές ζημιές θα οδηγούσαν τα υπόλοιπα Target μόνο εάν κράτη εγκατέλειπαν το ευρώ ή κατέρρεε η νομισματική ένωση.
Τότε η Bundesbank θα έπρεπε να διαγράψει τις απαιτήσεις της από τους νότιους. Το μικρό κέρδος που μεταβιβάζει στο κράτος κάθε χρόνο η Bundesbank θα μετατρεπόταν σε ζημιές δισεκατομμυρίων. Η Γερμανία, είναι το άρρητο συμπέρασμα του Sinn, δεν μπορεί πλέον να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Οι απώλειες θα ήταν απλώς υπερβολικά μεγάλες για να επιβιώσει οποιαδήποτε κυβέρνηση από αυτές. Επιπλέον θα προσθέτονταν και οι διάφορες εγγυήσεις για τους μηχανισμούς διάσωσης.
[...] «Γιατί δε θέτουμε το όλο θέμα ως εξής» διερωτάται ο εκ των σοφών της οικονομίας Peter Bofinger σε μία, κριτική προς τον Sinn, συμβολή για το Spiegel online: «Τα υπόλοιπα Target επέτρεψαν στις γερμανικές τράπεζες να μειώσουν δραστικά την έκθεσή τους στις προβληματικές χώρες χωρίς να καταρρεύσει το χρηματιστικό [financial] σύστημα στην ευρωζώνη. Η τιμή γι αυτό συνίσταται στο ότι οι απαιτήσεις τους προς τράπεζες στις προβληματικές χώρες μετακόμισαν ως απαιτήσεις Target στον ισολογισμό της Bundesbank».
[...] Εάν γινόταν το δικό του [του Sinn στμτφ] θα έπρεπε ακόμα και οι κεντρικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης να παρέχουν στο μέλλον πρώτης κατηγορίας εγγυήσεις για τις απαιτήσεις που προκύπτουν από τα υπόλοιπα Target. Θα σκεφτόταν για παράδειγμα ομόλογα εγγυημένα με χρυσό ή ακίνητα. Με το οποίο η ευρωκρίση θα είχε επιστρέψει στην αρχή της. Τότε [που] συνέστηνε η Bild οτι οι χρεωκοπημένοι έλληνες θα μπορούσαν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους πουλώντας μερικά νησιά.

Η παγκοσμίου κλάσης ελληνική αχρηστοσύνη

Όπως κάθε χώρα, έχει και η πατρίδα μας τις ιδιαιτερότητές της. Μία από αυτές είναι η εντυπωσιακή παραγωγή αχρήστων, που καλλιεργήθηκε με ζήλο στο λαό από τα λεγόμενα «προοδευτικά» στοιχεία για να αποκτήσει τελικά καθεστώς κοινωνικής νόρμας, συνδεόμενη με μια συγκεκριμένη οπτική περί ατομικής προκοπής. Έτσι, η μόρφωση των παιδιών αναδείχθηκε ως μέγιστη προτεραιότητα για τη ελληνική λαϊκή οικογένεια, ανεξαρτήτως του αν κάποιος είχε στο μυαλό του «χαρτιά», ή/και παιδεία για τους βλαστούς του.
Η κοινωνική αυτή μαζική και διαχρονική επένδυση, υποκινημένη από ετερόκλητες πηγές όπως η ιστορική μας κληρονομιά (αρχαίοι) και το απελευθερωτικό πρόταγμα (επαναστάσεις και λοιπά κουκουέδικα), κατέληξε μοιραία σε μια μαζική παραγωγή πρώτης κλάσεων αχρήστων (επιστήμονες-ερευνητές)...

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε η εξέταση της διοργάνωσης ενός επιστημονικού συνέδριου, στο χώρο των θετικών επιστημών. Το συνέδριο αυτό, από τα παλαιότερα και πιο καθιερωμένα στο πεδίο του, είναι κάπως επικεντρωμένο στην Ευρωπη, αλλά σίγουρα παγκόσμιας σημασίας. Το αντικείμενό του είναι θεωρητικό (δεν έχει να κάνει ούτε με πειράματα ούτε με τεχνολογία).
Στην τελετουργία της διοργάνωσης τέτοιων συνεδρίων αχρήστων, περιλαμβάνεται η ανάδειξη μιας «επιτροπής προγράμματος» που αναλαμβάνει την ευθύνη για την επιλογἠ των πιό πρωτότυπων κι ενδιαφερόντων (άχρηστων) σωστών αποτελεσμάτων, που θα αποτελέσουν το περιεχόμενο των εργασιών του συνεδρίου. Η συγκρότηση μιας τέτοιας επιτροπής είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης αυτοαξιολόγησης της κοινότητας των αχρήστων και αποτελεί αναγνώριση-επιβράβευση της μεγαλύτερης αχρηστοσύνης.
Η επιτροπή προγράμματος του εν λόγω συνεδρίου αποτελείται από 75 τέτοιους αρχιάχρηστους.

Αναζητήσαμε την εθνική τους προέλευση (με την έννοια του κράτους τού οποίου το εκπαιδευτικό σύστημα παρακολούθησαν, που ταυτίζεται σχεδόν απολύτως με την εθνικότητά τους) και την εθνικότητα των θέσεων εργασίας τους. Δεν ισχυρίζεται κανείς οτι τέτοιες καταμετρήσεις αποτελούν στατιστικώς επαρκές δείγμα, ωστόσο εικονογραφούν εντυπωσιακά την εμπειρική εικόνα που κάθε άχρηστος του χώρου διαθέτει για την κατανομή της παγκόσμιας αχρηστοσύνης και τη θέση της Ελλάδας στην αντίστοιχη κατάταξη.  Ας δούμε λοιπόν τα στοιχεία:

Πίνακας 1: Εθνική προέλευση αρχιαχρήστων

Μπορεί η απουσία κάποιων χωρών με παράδοση στο χώρο, πχ Ουγγαρία, να είναι τυχαία. Μπορεί κάποιες χώρες να υπερ-αντιπροσωπεύονται λόγω προσωπικών δικτύων και Μαφίας, ή κάποιες να υπο-αντιπροσωπεύονται λόγω της ευρω-τοπικότητας του συνέδριου (Καναδάς, ΗΠΑ) αλλά η χονδρική εικόνα που θέλει την Ελλάδα να βρίσκεται πολύ ψηλά σε σουπεράχρηστους, δεν αναιρείται. Ποιός τους ταΐζει όμως όλους αυτούς;

Πίνακας 2: Πού ψωμίζονται οι αρχιάχρηστοι

Μέσες-άκρες οι χώρες τους, αλλά όχι στην ίδια αναλογία με την εθνική προέλευση. Ακριβέστερη εξέταση θα έδειχνε τη μεγάλη κινητικότητα των αχρήστων, ωστόσο ξεχωρίζουν εύκολα χώρες που επιμένουν να πληρώνουν τους άχρηστους του κόσμου όλου (ΗΠΑ, Βρετανία), χώρες που τους παράγουν αλλά τους διώχνουν (Ρωσσία, Βουλγαρία), χώρες που παράγουν πολλούς και κρατάνε αρκετούς (Γερμανία) ή λιγότερους (Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία), χώρες που βρίσκονται σε ισορροπία παραγωγής-απασχόλησης περισσότερων (Γαλλία) ή λιγότερων (Δανία) αχρήστων, κτλ.

Τα σχετικά ισοζύγια είναι τα παρακάτω

και φαίνονται ακόμη καλύτερα στο παρακάτω διάγραμμα:

Τετμημένη, θέσεις εργασίας. Τεταγμένη, αριθμός αχρήστων. Οι χώρες σημειώνονται με το διεθνές προσδιοριστικό τους (βλ. πάνω στο διάγραμμα για περιπτώσεις περισσότερων χωρών σε ταυτόσημη θέση. Η Σερβία σημειώνεται με το ανεπίσημο SB).

Αν αυτή είναι η εικόνα των απόλυτων αριθμών, είναι ακόμα πιό ενδιαφέρουσα η εικόνα των ανηγμένων κατά πληθυσμό, εγχώριο προϊόν και κατά κεφαλή είσόδημα μεγεθών:

  Σουπεράχρηστοι ανά κάτοικο χώρας, σε σχέση με τη Γερμανία

Σουπεράχρηστοι, ανά μονάδα παραγόμενου εθνικού προϊόντος (σε σχέση με τη Γερμανία πάντα)

Σουπεράχρηστοι που αναλογούν στο εισόδημα ενός κατοίκου μιας χώρας (πάντα σε σχέση με τη Γερμανία)

Ο αναγνώστης μπορεί να εμπνευστεί από τα παραπάνω για τους δικούς του προβληματισμούς. Ας λάβει υπόψη του πάντως οτι η κατάταξη παγκόσμιας αχρηστοσύνης που φαίνεται να υπονοείται από την εξεταζόμενη περίπτωση, διαφέρει σημαντικά από αυτήν πχ των εκθέσεων PISA για την αποτελεσματικότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης και άλλες χρηστομάθειες. Αντίθετα, φωνάζει οτι η Ελλάδα έχει πρόβλημα, όπως και άλλες χώρες, αναντιστοιχίας μεταξύ αχρήστων και οικονομικής βάσης που τους παράγει. Η διάλυση της χώρας και ο εξανδραποδισμός των εργαζομένων της που οργανώνονται από τα ευαγή ιδρύματα στα οποία δεσμεύεται, αρχής γενομένης από την ΕΕ, το πρώτο που επιβάλλουν στην πρώτη είναι να ταΐζει όσο το δυνατόν λιγότερους τέτοιους άχρηστους - είτε να μην τους παράγουμε λοιπόν, είτε να τους διώχνουμε, δεν τα πολυενδιαφέρει το θέμα. 

Ας το σκεφτούν αυτό, πρώτ'απ'όλα οι ίδιοι οι αρχιάχρηστοι. Θα καταλάβουν τότε γιατί ο Γιωργάκης όταν κάλεσε συμβούλους για την αναμόρφωση της εκπαίδευσης, πήρε μόνο χρήσιμους. Θα καταλάβουν επίσης γιατί οι διάφορες επιτροπές αξιολόγησης των ΑΕΙ κρίθηκαν άχρηστες (από τους ίδιους τους «άγγελους εξολοθρευτές» που τις επέβαλλαν) και διακόπηκε η χρηματοδότησή τους.

Και μια έγκυρη ανάλυση για την αγορά

Τόσο στα μακριά αγγούρια, όσο και στα μικρά αγγούρια η ελληνική αγορά δεν είναι σε θέση να απορροφήσει την εγχώρια παραγωγή, την ίδια ώρα που και οι γειτονικές μας χώρες διαθέτουν τη δική τους παραγωγή, ενώ και ο όγκος παραγωγής των εγχώριων αγγουριών δεν είναι επαρκής για εξαγωγές.

Πηγή

They're going exhaustive

Μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ πρακτικά  κήρυξε σήμερα πόλεμο στη Συρία.
Η πραγματικότητα απάντησε στις σκέψεις που είχαν διατυπωθεί εδώ

Ας ακούσουν οι συμπατριώτες μας, όσους είχαν εγκαίρως προειδοποιήσει για τις συνέπειες μιας κλιμάκωσης με ορατή τη δυνατότητα εξέλιξης σε γενικευμένη σύρραξη.

Εργατικά ατυχήματα

Το σχόλιο, από εδώ (με όλη τη σημασία που έχει στο τρέχον πλαίσιο)

By Wu Liming

BEIJING, Sept. 13 (Xinhua) -- The attacks on U.S. diplomatic missions in Egypt and Libya on Tuesday were hair-raising, and the death of U.S. ambassador to Libya Christopher Stevens was tragic.

On the surface, the attacks stemmed from a U.S.-made film that "defames Islam's Prophet Mohammed." But their causes run deeper than that, highlighting America's flawed strategy in the Middle East and the necessity for Washington to rethink its policies toward the region.

Both Libya and Egypt witnessed drastic political upheavals in the past year, in which the United States played a crucial role. However, many Egyptians and Libyans don't seem grateful to America, and the deadly attacks appear to reveal deep resentment. Why?

First and foremost, the United States has been pursuing hegemony in the Middle East for decades, and people in the region are fed up with the image of "the arrogant American."

Years ago, the United States launched the "war on terror" and turned Iraq into a bloody chaos, causing numerous deaths and casualties, with millions of people displaced.

Despite all its rhetoric, the United States failed to bring prosperity to the region and the people there remain mired in dire situations.

For instance, Iraq is still troubled by explosions, sectarian conflicts,a slow reconstruction process and the resurgence of al-Qaida.

Secondly, the attacks dealt a big blow to America's decades-old scheme of trying to set up a coalition in the region to bring down the Mideast governments it dislikes, like Iran and Syria.

To that end, America and its allies have been trying to push for regime change in the name of democratization. But the region is still volatile, and the coalition has been weakened instead of getting stronger.

Not long ago, U.S. Secretary of State Hillary Clinton visited the Middle East in an bid to patch up cracks that emerged in the region's relationship with America. But she met protests. And the latest attacks demonstrated again how unpopular Americans are in the region.

Thirdly, America's partiality for Israel leads to widespread hatred among Arabs, shaking the foundation of America's strategy in the region.

Moreover, the political patterns in many Mideast countries have gradually changed following the rise of religious forces, which is bad news for the United States.

Fourthly, America's inaction to restart the Mideast peace process has added to local people's revulsion at America.

The world held high hopes for the peace process when U.S. President Barack Obama took office, but over the past four years the Obama administration made no substantial progress in that regard.

Finally, America proves unable to resolve the bigger issue of culture conflict.

Following America's deeds in the Middle East over the decades, the cultural gap between America and the Middle East has actually widened.

According to media reports, apart form being angry with the above-mentioned film, the protesters in Benghazi and Cairo "said they were demonstrating against anti-Islamic attitudes in the United States."

All in all, the attacks serve as a reminder that it is time for Washington to rethink its policies toward the Middle East or it will face a dead end there.

Scale out

Το απεργιακό κύμα απλώνεται στην  Anglo American Platinum,  και στη Royal Bafokeng Platinum. Στη Lonmin, παρά τα τελεσίγραφα της εταιρείας (που ακυρώθηκαν ντε φάκτο) και την αναφορά για επιστροφή τού 27% περίπου των μεταλλωρύχων στο   Marikana, η απεργία φαίνεται να συνεχίζεται.
Το ποστ θα συμπληρώνεται (κατά το δυνατόν) στην πορεία των εξελίξεων.

UPDATE 31/08: Και 12000 στο χρυσωρυχείο KDC της Gold Fields στο West Rand, από προχτές. Η προπαγάνδα μιλάει πάλι για συγκρούσεις μεταξύ συνδικάτων ως αιτία (!!) της απεργίας, που φυσικά κηρύχθηκε ήδη παράνομη.

UPDATE 12/09 : Προς γενική απεργία του κλάδου στο Ράστενμπεργκ.

UPDATE 18/09 : Σταμάτησαν την απεργία στα ορυχεία της Aquarius Platinum στο Kroondal και τη μονάδα χρωμίου της Xstrata κοντά στο Rustenburg. Συνεχίζουν στην Anglo American Platinum (Amplats). Πρόταση της εργοδοσίας για 22% αυξήσεις και 2000 ραντ εφάπαξ τη Lonmin, μετά από όργιο αστυνομικής βίας στους εργατικούς καταυλισμούς το Σαββατοκύριακο, με εισβολές στα σπίτια, τυφλές βολές κατά ριπάς με πλαστικές σφαίρες. Στο πλαίσιο αυτό, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και το παιχνίδι της υποδαύλισης εθνοτικών αντιθέσεων στους εργάτες...
-Πάντως επιβεβαιώνεται και από το κλίμα στο συνέδριο της COSATU, που γίνεται αυτές τις μέρες, οτι η αιματοχυσία των απεργών της Lonmin από την αστυνομία σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης ιστορικής περιόδου μετά το απαρτχάιντ, και συντρίβει τόσο την πολιτικοκοινωνική συμμαχία που κυριαρχεί στη χώρα, όσο και το πρόγραμμά της. 

UPDATE 05/10 : Νέος νεκρός εργάτης στο Ράστενμπεργκ και 12000 απολυμένοι στην Amplats!! Το καζάνι βράζει, στη Μαρικάνα, στο Μακάουζε, παντού... Συνολικά 75000 απεργοί στα ορυχεία χρυσού και πλατινοειδών και το κύμα απλώνεται στην εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων.

Scale up

Εταιρεία Lonmin στη Νότια Αφρική. Δραστηριοποιείται στις εξορύξεις μεταλλικών ορυκτών, κυρίως PGMs: λευκόχρυσος, παλλάδιο, ρόδιο, ιρίδιο, ρουθήνιο, όσμιο, στο Bushveld Complex και πρόκειται για τον 3ο παγκοσμίως παραγωγό. Έχει άδεια εκμετάλλευσης ώς το 2037, ανανεώσιμη ώς το 2067 - πρακτικά έως εξαντλήσεως των αποθεμάτων (άμεσα εκμεταλεύσιμα 5442 τόνοι + 1337 τόνοι αποθέματα, σε καθαρά μέταλλα). 44,65 τόνοι (καθαρών) PGMs παράχθηκαν φέτος από την εταιρεία.

27800 εργαζόμενοι στην εταιρεία. Τμήμα Western Platinum, ορυχεία λευκόχρυσου west Marikana στα βορειοδυτικά της χώρας (στο Bushveld Complex,  ~160km από το Johannesburg -βλ. χάρτη πιό πάνω): οι μεταλωρύχοι αμείβονται με 390€ το μήνα, περίπου (καθαρά - σύμφωνα με την περυσινή συμφωνία με τα συνδικάτα, με ισχύ διετίας. Τυπική τιμή, που προκύπτει από ένα βασικό συν μπόνους ανά τρύπα αλλά πολύ δύσκολα αλλάζει αισθητά. Πάντως ο προηγούμενος απεσταλμένος από τα κεντρικά της NUM, ο ίδιος ο αντιπρόεδρος, έχασε ένα μάτι στην προσπάθεια να πείσει τα  μέλη του συνδικάτου του οτι οι προτάσεις της εργοδοσίας είναι καλές...). Το κόστος ζωής στη Ν.Α είναι πολύ σχετική έννοια: για ζωή με τα δυτικά στάνταρντς, είναι αρκετά παραπάνω από το ελληνικό.

Η δουλειά τους συνίσταται χονδρικά στο να τρυπούν με κομπρεσσέρ στη φλέβα του μεταλλοφόρου ορυκτού (ζητώ συγνώμη για τη σόλοικη ορολογία από τους σχετικούς αναγνώστες - διορθώσεις ευπρόσδεκτες), να τοποθετούν στις τρύπες εκρηκτικά και να τα πυροδοτούν, και κατόπιν να μαζεύουν τα θραύσματα της έκρηξης με φτυάρια και άλλα μέσα, και να τα φορτώνουν σε μεταφορικά οχήματα. Τα ορυχεία της ιστορίας είναι άλλα ανοικτά, σαν γιγάντιες τρύπες στο υψίπεδο, κι άλλα υπογεια με στοές όπως το συγκεκριμένο στο οποιό αναφερόμαστε παρακάτω. Οι στοές βρίσκονται ακόμα και σε βάθος πολλών εκατοντάδων μέτρων από την επιφάνεια.  Το ορυκτό που αποσπάται από το ορυχείο περιέχει αρχικά 3 με 6 γραμμάρια PGM ανά τόνο. Αυτό οδηγείται προς μηχανική (θραύση), φυσική («πλύσιμο», μάζεμα του αφρού και ξήρανση), θερμική, χημική επεξεργασία και στο τελικό στάδιο ηλεκτρόλυση, δίνοντας τελικά διαχωρισμένα τα προαναφερθέντα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου σε καθαρότητα πάνω από 99,5%.

Η πλήρως καθετοποιημένη, κυρίως βρετανικών και νοτιοαφρικανικών συμφερόντων επιχείρηση έχει αύξηση κερδών 260% το 2011 σε σχέση με το 2010, συνολικά 260000000€ σύμφωνα με τα δηλωμένα στοιχεία.

Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία στη μετοχική σύνθεση της εταιρείας Shanduka που δημιουργήθηκε από τον πρώην ΓΓ ANC Cyril Ramaphosa, και  διαπλέκεται με ένα σωρό άλλα μεγαθήρια, μεταξύ των οποίων και η διάσημη Glencore. O Ramaphosa ανήκει σε μια μικρή παράδοση δημιουργίας μαύρων καπιταλιστών από προδότες της εργατικής τάξης, προκειμένου να εμπλουτίσουν καθιστώντας πιό βιώσιμο το φυλετικό μείγμα της άρχουσας τάξης στη Νότια Αφρική. (Πρόκειται για το κόνσεπτ των κραμάτων στη μεταλλουργία - μέγιστη ειρωνεία!) 

Κατά την εταιρεία, 3000 μεταλωρύχοι απεργούν και ζητούν τριπλασιασμό του μισθού τους (σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα αναξιόπιστες, ζητούν αύξηση 12%). Αυτό βεβαίως σε κάθε περίπωση θα μείωνε αναλόγως τα  κέρδη.

10 Αυγούστου: προκηρύσσεται απεργία, μετά από αλεπαλληλα στησίματα της εργοδοσίας σε κανονισμένες συναντήσεις με τα συνδικάτα για μισθολογική διαπραγμάτευση. Βγαίνει παράνομη με συνοπτικές διαδικασίες (σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας σχετική δικαστική εντολή της επιδόθηκε την επομένη 11 Αυγούστου).
Ο πληθυσμός είναι γενικά οπλισμένος, κυρίως με μαγκούρες, μεταλλικούς σωλήνες/λοστούς και μαχαίρια. Κἀποιοι φτιάχνουν και μολότωφ.

11 Αυγούστου: 4 απεργοσπάστες τραυματίζονται. Η εκδοχή της εργοδοσίας, η μόνη που αναπαράχθηκε από τα «έγκυρα» παγκόσμια ΜΜΕ, μιλά για σύρραξη μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αντίπαλων συνδικάτων, του «μεγάλου», σχετιζόμενου με το ANC NUM (τμήμα της «συνομοσπονδίας εργατών» COSATU), και του μικρότερου AMCU που προήλθε από διάσπαση του NUM. Φαίνεται οτι το τελευταίο ηγήθηκε τρόπον τινα της απεργίας. Προσάπτεται στο AMCU οτι υποστηρίζεται από τον διαγραμμένο από το ANC πρώην γραμματέα της νεολαίας του κόμματος, ο οποίος φέρεται  ως τυχοδιωκτικός Τσαβίστας και αντίπαλος της αντιπολίτευσης του Μουγκάμπε στο γειτονικό Ζιμπάμπουε. Το  AMCU αρνείται οποιαδήποτε τέτοια σχέση, το φάκτουαλ στοιχείο εδώ είναι οτι το συνδικάτο αυτό υποστηρίζει την εθνικοποίηση των ορυχείων στη Νότια Αφρική. Σε αντίθεση με το NUM, και που λιβανίζεται διαρκώς από «παλιούς αγωνιστές» τύπου Ramaphosa.

12 Αυγούστου: 2 σεκουριτάδες είναι νεκροί από πυρπόληση του όχηματος στο οποίο επέβαιναν, στην κοντινή στα ορυχεία πόλη. Η εταιρεία καλεί την αστυνομία να επέμβει.




13 Αυγούστου: 3 απεργοί νεκροί από αστυνομικούς, και δύο αστυνομικοί νεκροί.

14 Αυγούστου:  ανακοινωθέν της εταιρείας κάνει λόγο για 4 νεκρούς σε «συρράξεις αντιπάλων συνδικαλιστικών φρατριών».

13-16 Αυγούστου: επεμβαίνει η αστυνομία.  3000 αστυνομικοί συνολικά εναντίον 3000 απεργών. Με 12 θωρακισμένα Nyala, η διάσημη νοτιοαφρικανική αστυνομία συνεπικουρούμενη από ιδιωτικά σεκιούριτι, κυκλώνει στη αρχή το λόφο wonderkop στο μεταλλείο όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι απεργοί, καλώντας τους να αφοπλιστούν/διαλυθούν. Κατόπιν τους πλήττει με υδροβολές και δακρυγόνα, τέλος - σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ταυτόχρονα -  με σφαίρες (αληθινές, εφόσον η χρήση πλαστικών... απαγορεύτηκε μόλις την προηγούμενη βδομάδα): 30 34 απεργοί νεκροί, 78 τραυματίες και 259 συλληφθέντες. Εκτιμάται οτι αυτή ήταν και η αρχική τους αποστολή.

17 Αυγούστου:  τελεσίγραφο της εταιρείας στους απεργούς, να προσέλθουν στην εργασία τους εντός εικοσιτετραώρου ειδάλλως θα απολυθούν.  Η εταιρεία ανακοινώνει οτι εξαιτίας της απεργίας δεν παρήχθησαν περίπου 466,5 κιλά πλατίνας, που με την σημερινή τιμή πώλησης αντιπροσωπεύουν περίπου 17,5 εκατομμύρια € διαφυγόντων εισοδημάτων (τιμή που πρέπει να διορθωθεί λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή αύξηση της τιμής της πλατίνας κατά 2,8%-παράδοση Οκτωβρίου,  λόγῳ ακριβώς της απεργίας). Ο CEO της εταιρείας, Ian Farmer, εισάγεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο «εξαιτίας βαριάς ασθένειας» όπως μαθαίνουμε από τον Τύπο. σύμπτωση;

...
Πρόκειται για τη δολοφονικότερη επίθεση τού κράτους ενάντια σε εργαζόμενους, από την εποχή τού απαρτχάιντ με τη σφαγή του Sharpeville το 1960. Ο Ζούμα είναι λέει σκανδαλισμένος και θα σπεύσει σε επιτόπου επίσκεψη.  Η κινητοποίηση δεν φαίνεται ν'απλώνεται προς το παρόν, παρά την εκφρασμένη αγανάκτηση των εργατών και των συγκεκριμένων απεργών που συνεχίζουν και αναφέρεται οτι αρνούνται ακόμη και να διαλυθούν παρά τις προτροπές τού προέδρου του AMCU, που αρχίζει διαπραγματεύσεις με την εταιρεία. Ενδεικτικά στο Implats μετά από 17,5 βδομάδες απεργία πέτυχαν οι μισθοί των μεταλλωρύχων, από τα 390€ να πάνε στα 925€.

---
Και τι μας λένε εμάς, στη μακρινή Ευρώπη, όλα αυτά;
Για ν'αρχίσουμε, μας λένε οτι η κλίμακα βεβαίως διαφέρει. Και τα φαινόμενα κι οι ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Η ουσία της ταξικής πάλης, όχι.

Θερινά αναγνώσματα: Étienne de la Boëtie, De la servitude volontaire

Πρόκειται βέβαια για το αθάνατο έργο του Ετιέν ντε λα Μποεσί (Étienne de la Boëtie), Λόγος Περί Eθελοδουλείας (De la servitude volontaire, αρχικά γνωστό και ως Contr'Un - Εναντίον του Ενός).

Το κείμενο γράφτηκε από τον λα Μποεσί σε νεαρή ηλικία, και ο ίδιος δεν ευτύχησε να το δει τυπωμένο όσο ζούσε. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται οτι αντίγραφα κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι πριν την πρώτη εκτύπωση - ο συγγραφέας το «κληροδότησε» στο διάσημο φίλο του Μονταίνιο (Michel de Montaigne). 
Απ'όσο γνωρίζουμε, η πρώτη του μετάφραση στα νέα ελληνικά, από τον Μιχαήλ Στασινόπουλο, κυκλοφόρησε στις εκδόσεις «Άλμα» το 1975, με τον τίτλο «Περί ελευθερίας και εκούσιας δουλείας». Η έκδοση είναι πιθανότατα εξαντλημένη και η μετάφραση έχει ισχυρό χαρακτήρα απόδοσης: καταφέρνοντας να είναι εξαιρετική, θυσιάζει την πιστότητα.
Κυκλοφορεί στο εμπόριο μια πιό πρόσφατη, από τον Π. Καλαμαρά, με τον τίτλο «Πραγματεία περί εθελοδουλείας», που βγήκε αρχικά στην «Ελευθεριακή Kουλτούρα» και κατόπιν, το 2004 νομίζω, η ίδια στο «Πανοπτικόν».

Οι γαλλομαθείς δεν έχουν παρά να ψάξουν στο ίντερνετ, το (σχετικά σύντομο: καμμιά εξηνταριά τυπωμένες σελίδες μικρού σχήματος) έργο υπάρχει σε πληθώρα μορφών και μεταγραμμένο στη γαλλική σύγχρονη καθομιλουμένη. Είναι προσβάσιμο ακόμα και το (σκαναρισμένο) χειρόγραφο που το έκανε εν τέλει γνωστό, δια χειρός του «καθεστωτικού» Henry de Mesmes: οι πουρίστες μπορούν να το δουν με ένα κλικ στη μη τυχαία επιλεγμένη από το ίδιο χειρόγραφο, παραπάνω εικόνα...

Θερινά αναγνώσματα: ντομάτες façon λιαστές

Υλικά

Θα χρειαστούμε:

-ντομάτες κατάλληλες για λιαστές, σε ικανή ποσότητα (δεν αξίζει τον κόπο κάτω από 1,5 κιλό).  Οι ντομάτες πρέπει να είναι ώριμες, λίγο λιγότερο από αυτές που προορίζονται για σάλτσα, δηλ. να μην έχουν λιώσει.  Μια καλή ποικιλία είναι οι διάσημες San Marzano (υποποικιλία Lungo, δείτε και εδώ το Ν° 13411), αλλά οποιαδήποτε μακρουλή, πλούσια σε λυκοπένιο και όχι τόσο υδαρής «κούφια» ντομάτα κάνει. Χρησιμοποίησα πχ με εξαιρετικά αποτελέσματα το υβρίδιο  Torino, που εμφανίστηκε στη γαλλική αγορά την τελευταία διετία.

Εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ντοματίνια, καλύτερα όχι τύπου Σαντορίνης γιατί πικρίζουν ελαφρώς στο ψήσιμο.

-κλαράκια ρίγανης ή θρουμπιού ή θυμαριού ή δεντρολίβανου (κατά σειρά προσωπικής προτίμησης) αρκετά ώστε να μπορούμε να στρώσουμε ένα ταψί.

-αλάτι θαλάσσης χοντρό, αραφινάριστο

-ελαιόλαδο καλής ποιότητας, όχι αγουρέλαιο. Αυτήν την εποχή (Αύγουστος/Σεπτέμβριος), το ελαιόλαδο τελευταίας εσοδείας είναι ιδανικό.

-3 με 4 KWh ενέργειας.

-από τη στιγμή που τα υλικά είναι διαθέσιμα, 6 ώρες στο σπίτι από τις οποίες τρία τέταρτα συνολικά αφιερωμένα στην εκτέλεση της συνταγής.

Εξοπλισμός

-μαχαίρι κατά προτίμηση κοφτερό/οδοντωτό

-γυάλες ή βάζα γυάλινα όγκου ίσου με το 1/4 αυτού των ωμών καρπών. Πχ για 2 κιλά ντομάτας, είναι εντάξει δύο βάζα των 250ml.

-ταψί κατά προτίμηση ρηχό μεγάλου μεγέθους, που να πηγαίνει στο

-φούρνο

Παρασκευή

1. Βγάζετε τις ντομάτες από το ψυγείο, ώστε να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου, τις πλένετε καλά, αφαιρείτε τον πράσινο μίσχο και στεγνώνετε με ένα πανί.

2. Απλώνετε τα (γυμνά, χωρίς τα φύλλα που έχετε φυλάξει για άλλη χρήση) κλαράκια του μυρωδικού στο ταψί - κρατάτε ένα κλαράκι με τα φύλλα ανά βάζο.

3. Κόβετε τις ντομάτες στα δύο (διαμήκως), αφαιρείτε απλά με το δάχτυλο την περίσσεια σπόρων και υγρού, που φυλάτε σε ένα μπολ για άλλη χρήση.

4. Τοποθετείτε τα «μισαδάκια» στο ταψί πάνω στα κλαράκια, με την κομμένη επιφάνεια προς τα πάνω.

5. Αλατίζετε ομοιόμορφα τις κομμένες επιφάνειες, με περίπου 1 ή σε πιό χαρντ εκδοχη δύο γραμμάρια αλατιού ανά δύο μισά, δηλ. ανά καρπό (τυπικού μεγέθους 125 γραμμαρίων).

6. Ρίχνετε ένα μικρό φιλέ λάδι πάνω από κάθε κομμένο μισό.

7. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200°C, βάζετε το ταψί και κατεβάζετε στους 90 βαθμούς.

Το ψήσιμο σε τέτοια θερμοκρασία θα χρειαστεί γύρω στις 3,5 ώρες.

8. Ελέγχετε μετά την πρώτη ώρα ανά μισάωρο, και αδειάστε στο ταψί το ζουμί που μαζεύεται στις κομμένες ντομάτες που μετατρέπονται στην αρχή σε κοίλες μορφές, και κατόπιν συρρικνώνονται.

Θα καταλάβετε πότε οι ντομάτες είναι έτοιμες, από τη χαρακτηριστική όψη που θα αποκτήσουν. Γενικά ο καρπός από 85-90% περιεκτικότητα σε νερό πρέπει να φτάσει στα 20% περίπου, πράγμα που σημαίνει οτι αν μισή ντομάτα φρέσκια αμέσως μετά τον τεμαχισμό ζύγιζε 65 γρ, μετά το ψήσιμο το αντίστοιχο μισαδάκι θα ζυγίζει κάτι λιγότερο από 15 γρ.

9. Βγάζετε το ταψί από το φούρνο και το αφήνετε στον αέρα να κρυώσει το περιεχόμενο. Ζεματίζετε και στεγνώνετε σχολαστικά τα βάζα. 

10. Δύο ώρες μετά το ξεφούρνισμα, τοποθετείτε τις ψητές ντομάτες στα βάζα, στρώση και λάδι, προσέχοντας να μην αφήνετε φυσσαλίδες αέρα. Στη μέση του στρωσίματος προσθέτετε ένα κλαράκι μυρωδικό από αυτό που είχατε χρησιμοποιήσει ως βάση στο ταψί, και αν είναι του γούστου σας λίγη κάππαρη (της άλμης, σκετη, ή σε ξύδι, αφού την περάσετε λίγο στο τηγάνι), καλύτερα τη μεγάλη, ή/και λίγα σποράκια κόλιαντρο. 

Αν μπορείτε να βρείτε, είναι εξαιρετικό και το roucou,  φτάνουν καμμιά δεκαπενταριά κόκκοι ανά βάζο των 250ml.

11. Συμπληρώνετε με λάδι ώς το χείλος των βάζων, κλείνετε καλά, ανάλογα με την τεχνολογία του δοχείου (σε μια κλασσική γυάλα με περιστρεφόμενο καπάκι, αρκεί το καπάκι να βιδωθεί ενώ «δαγκώνει» ένα τετράγωνο κομμάτι κατάλληλου υφάσματος από βαμβάκι, λινό ή κάνναβη). 

Χρήση

Το περιεχόμενο διατηρείται στο σκοτάδι σε ήπια θερμοκρασία για πολλούς μήνες (6 άνετα) ενώ είναι έτοιμο για κατανάλωση σε μια βδομάδα. Οι ντομάτες, αλλά και το λάδι τους, χρησιμοποιούνται σε σαλάτες, ζυμαρικά, σαν πρόσθετο σε όλες τις μαγειρευτές σάλτσες κοκκινιστού, σαν ορεκτικό πάνω στο ψωμί, (πιθανόν δε να συλληφθείτε με τα δάχτυλα στο βάζο, να τις «χτυπάτε» σκέτες) και γενικώς όπου αλλού το υποδείξει το γευστικό σας ένστικτο. 

Παρατηρήσεις

Η συνταγή απαιτεί δημιουργική εφαρμογή, ιδίως σε ο,τι αφορά τα ψηστικά. Μπορεί πχ κανείς να πειραματιστεί σε φούρνο με τον αέρα του φούρνου, αν είναι διαθέσιμη η λειτουργία στη συσκευή του. Οι βασικές ιδέες/κατευθύνσεις της συνταγής είναι: α) κατάλληλες ντομάτες β) ψήσιμο σε χαμηλή θερμοκρασία (το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι αφυδάτωση και μια υποψία ψησίματος, όχι κανονικό ψήσιμο. Αν αρχίζει να τσιτσιρίζει το λάδι πχ, πάτε για άλλο προϊόν!) για αρκετό χρόνο και με τρόπο ώστε να φύγει το νερό από τις ντομάτες (εξ'ού και τα κλαράκια, αν αφήσετε τις ντομάτες να ακουμπάνε στα τοιχώματα του ταψιού υπάρχει φόβος να φτιάξετε κάτι άλλο, προς σάλτσα...)  και γ) συντήρηση σε λάδι (το αλάτι λοιπόν χρειάζεται ως αφυγραντικό και όχι ως συντηρητικό ή αντισηπτικό, όπως συμβαίνει με τις ντομάτες μεγάλου βαθμού αποξήρανσης - υπάρχουν και λιαστές τέτοιες - που διατηρούνται σκέτες χωρίς ιδιαίτερη συσκευασία). Πετυχαίνουμε έτσι πλουσιότερα αρώματα με λιγότερο κόπο.

Puzzle & local search

1. Φαίνεται οτι ο στρατηγός Τλάς είναι πρόθυμος να «κλείσει» το θέμα με τη διασφάλιση των ρωσσικών συμφερόντων στη Συρία. Οι υπόλοιποι είναι έτσι κι αλλιώς μέσα, ίσως και με δεύτερο ταμπλώ.
2. Έτσι έχουν όλοι το «σουννίτη» τους.
3. Το ραμαζάνι κλείνει κατά τις 19 Αυγούστου.
4. Άραγε η μείζων αιματοχυσία θα διαφυλαχθεί για το περσικό κόλπο;