Το απεργιακό κύμα απλώνεται στην Anglo American Platinum, και στη Royal Bafokeng Platinum. Στη Lonmin, παρά τα τελεσίγραφα της εταιρείας (που ακυρώθηκαν ντε φάκτο) και την αναφορά για επιστροφή τού 27% περίπου των μεταλλωρύχων στο Marikana, η απεργία φαίνεται να συνεχίζεται.
Το ποστ θα συμπληρώνεται (κατά το δυνατόν) στην πορεία των εξελίξεων.
UPDATE 31/08: Και 12000 στο χρυσωρυχείο KDC της Gold Fields στο West Rand, από προχτές. Η προπαγάνδα μιλάει πάλι για συγκρούσεις μεταξύ συνδικάτων ως αιτία (!!) της απεργίας, που φυσικά κηρύχθηκε ήδη παράνομη.
UPDATE 12/09 : Προς γενική απεργία του κλάδου στο Ράστενμπεργκ.
UPDATE 18/09 : Σταμάτησαν την απεργία στα ορυχεία της Aquarius Platinum στο Kroondal και τη μονάδα χρωμίου της Xstrata κοντά στο
Rustenburg. Συνεχίζουν στην Anglo American Platinum (Amplats). Πρόταση της εργοδοσίας για 22% αυξήσεις και 2000 ραντ εφάπαξ τη Lonmin, μετά από όργιο αστυνομικής βίας στους εργατικούς καταυλισμούς το Σαββατοκύριακο, με εισβολές στα σπίτια, τυφλές βολές κατά ριπάς με πλαστικές σφαίρες. Στο πλαίσιο αυτό, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και το παιχνίδι της υποδαύλισης εθνοτικών αντιθέσεων στους εργάτες...
-Πάντως επιβεβαιώνεται και από το κλίμα στο συνέδριο της COSATU, που γίνεται αυτές τις μέρες, οτι η αιματοχυσία των απεργών της Lonmin από την αστυνομία σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης ιστορικής περιόδου μετά το απαρτχάιντ, και συντρίβει τόσο την πολιτικοκοινωνική συμμαχία που κυριαρχεί στη χώρα, όσο και το πρόγραμμά της.
UPDATE 05/10 : Νέος νεκρός εργάτης στο Ράστενμπεργκ και 12000 απολυμένοι στην Amplats!! Το καζάνι βράζει, στη Μαρικάνα, στο Μακάουζε, παντού... Συνολικά 75000 απεργοί στα ορυχεία χρυσού και πλατινοειδών και το κύμα απλώνεται στην εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων.
August 22, 2012
August 17, 2012
Scale up
Εταιρεία Lonmin στη Νότια Αφρική. Δραστηριοποιείται στις εξορύξεις μεταλλικών ορυκτών, κυρίως PGMs: λευκόχρυσος, παλλάδιο, ρόδιο, ιρίδιο, ρουθήνιο, όσμιο, στο Bushveld Complex και πρόκειται για τον 3ο παγκοσμίως παραγωγό. Έχει άδεια εκμετάλλευσης ώς το 2037, ανανεώσιμη ώς το 2067 - πρακτικά έως εξαντλήσεως των αποθεμάτων (άμεσα εκμεταλεύσιμα 5442 τόνοι + 1337 τόνοι αποθέματα, σε καθαρά μέταλλα). 44,65 τόνοι (καθαρών) PGMs παράχθηκαν φέτος από την εταιρεία.
27800 εργαζόμενοι στην εταιρεία. Τμήμα Western Platinum, ορυχεία λευκόχρυσου west Marikana στα βορειοδυτικά της χώρας (στο Bushveld Complex, ~160km από το Johannesburg -βλ. χάρτη πιό πάνω): οι μεταλωρύχοι αμείβονται με 390€ το μήνα, περίπου (καθαρά - σύμφωνα με την περυσινή συμφωνία με τα συνδικάτα, με ισχύ διετίας. Τυπική τιμή, που προκύπτει από ένα βασικό συν μπόνους ανά τρύπα αλλά πολύ δύσκολα αλλάζει αισθητά. Πάντως ο προηγούμενος απεσταλμένος από τα κεντρικά της NUM, ο ίδιος ο αντιπρόεδρος, έχασε ένα μάτι στην προσπάθεια να πείσει τα μέλη του συνδικάτου του οτι οι προτάσεις της εργοδοσίας είναι καλές...). Το κόστος ζωής στη Ν.Α είναι πολύ σχετική έννοια: για ζωή με τα δυτικά στάνταρντς, είναι αρκετά παραπάνω από το ελληνικό.
Η δουλειά τους συνίσταται χονδρικά στο να τρυπούν με κομπρεσσέρ στη φλέβα του μεταλλοφόρου ορυκτού (ζητώ συγνώμη για τη σόλοικη ορολογία από τους σχετικούς αναγνώστες - διορθώσεις ευπρόσδεκτες), να τοποθετούν στις τρύπες εκρηκτικά και να τα πυροδοτούν, και κατόπιν να μαζεύουν τα θραύσματα της έκρηξης με φτυάρια και άλλα μέσα, και να τα φορτώνουν σε μεταφορικά οχήματα. Τα ορυχεία της ιστορίας είναι άλλα ανοικτά, σαν γιγάντιες τρύπες στο υψίπεδο, κι άλλα υπογεια με στοές όπως το συγκεκριμένο στο οποιό αναφερόμαστε παρακάτω. Οι στοές βρίσκονται ακόμα και σε βάθος πολλών εκατοντάδων μέτρων από την επιφάνεια. Το ορυκτό που αποσπάται από το ορυχείο περιέχει αρχικά 3 με 6 γραμμάρια PGM ανά τόνο. Αυτό οδηγείται προς μηχανική (θραύση), φυσική («πλύσιμο», μάζεμα του αφρού και ξήρανση), θερμική, χημική επεξεργασία και στο τελικό στάδιο ηλεκτρόλυση, δίνοντας τελικά διαχωρισμένα τα προαναφερθέντα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου σε καθαρότητα πάνω από 99,5%.
Η πλήρως καθετοποιημένη, κυρίως βρετανικών και νοτιοαφρικανικών συμφερόντων επιχείρηση έχει αύξηση κερδών 260% το 2011 σε σχέση με το 2010, συνολικά 260000000€ σύμφωνα με τα δηλωμένα στοιχεία.
Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία στη μετοχική σύνθεση της εταιρείας Shanduka που δημιουργήθηκε από τον πρώην ΓΓ ANC Cyril Ramaphosa, και διαπλέκεται με ένα σωρό άλλα μεγαθήρια, μεταξύ των οποίων και η διάσημη Glencore. O Ramaphosa ανήκει σε μια μικρή παράδοση δημιουργίας μαύρων καπιταλιστών από προδότες της εργατικής τάξης, προκειμένου να εμπλουτίσουν καθιστώντας πιό βιώσιμο το φυλετικό μείγμα της άρχουσας τάξης στη Νότια Αφρική. (Πρόκειται για το κόνσεπτ των κραμάτων στη μεταλλουργία - μέγιστη ειρωνεία!)
Κατά την εταιρεία, 3000 μεταλωρύχοι απεργούν και ζητούν τριπλασιασμό του μισθού τους (σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα αναξιόπιστες, ζητούν αύξηση 12%). Αυτό βεβαίως σε κάθε περίπωση θα μείωνε αναλόγως τα κέρδη.
10 Αυγούστου: προκηρύσσεται απεργία, μετά από αλεπαλληλα στησίματα της εργοδοσίας σε κανονισμένες συναντήσεις με τα συνδικάτα για μισθολογική διαπραγμάτευση. Βγαίνει παράνομη με συνοπτικές διαδικασίες (σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας σχετική δικαστική εντολή της επιδόθηκε την επομένη 11 Αυγούστου).
Ο πληθυσμός είναι γενικά οπλισμένος, κυρίως με μαγκούρες, μεταλλικούς σωλήνες/λοστούς και μαχαίρια. Κἀποιοι φτιάχνουν και μολότωφ.
11 Αυγούστου: 4 απεργοσπάστες τραυματίζονται. Η εκδοχή της εργοδοσίας, η μόνη που αναπαράχθηκε από τα «έγκυρα» παγκόσμια ΜΜΕ, μιλά για σύρραξη μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αντίπαλων συνδικάτων, του «μεγάλου», σχετιζόμενου με το ANC NUM (τμήμα της «συνομοσπονδίας εργατών» COSATU), και του μικρότερου AMCU που προήλθε από διάσπαση του NUM. Φαίνεται οτι το τελευταίο ηγήθηκε τρόπον τινα της απεργίας. Προσάπτεται στο AMCU οτι υποστηρίζεται από τον διαγραμμένο από το ANC πρώην γραμματέα της νεολαίας του κόμματος, ο οποίος φέρεται ως τυχοδιωκτικός Τσαβίστας και αντίπαλος της αντιπολίτευσης του Μουγκάμπε στο γειτονικό Ζιμπάμπουε. Το AMCU αρνείται οποιαδήποτε τέτοια σχέση, το φάκτουαλ στοιχείο εδώ είναι οτι το συνδικάτο αυτό υποστηρίζει την εθνικοποίηση των ορυχείων στη Νότια Αφρική. Σε αντίθεση με το NUM, και που λιβανίζεται διαρκώς από «παλιούς αγωνιστές» τύπου Ramaphosa.
12 Αυγούστου: 2 σεκουριτάδες είναι νεκροί από πυρπόληση του όχηματος στο οποίο επέβαιναν, στην κοντινή στα ορυχεία πόλη. Η εταιρεία καλεί την αστυνομία να επέμβει.
13 Αυγούστου: 3 απεργοί νεκροί από αστυνομικούς, και δύο αστυνομικοί νεκροί.
14 Αυγούστου: ανακοινωθέν της εταιρείας κάνει λόγο για 4 νεκρούς σε «συρράξεις αντιπάλων συνδικαλιστικών φρατριών».
13-16 Αυγούστου: επεμβαίνει η αστυνομία. 3000 αστυνομικοί συνολικά εναντίον 3000 απεργών. Με 12 θωρακισμένα Nyala, η διάσημη νοτιοαφρικανική αστυνομία συνεπικουρούμενη από ιδιωτικά σεκιούριτι, κυκλώνει στη αρχή το λόφο wonderkop στο μεταλλείο όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι απεργοί, καλώντας τους να αφοπλιστούν/διαλυθούν. Κατόπιν τους πλήττει με υδροβολές και δακρυγόνα, τέλος - σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ταυτόχρονα - με σφαίρες (αληθινές, εφόσον η χρήση πλαστικών... απαγορεύτηκε μόλις την προηγούμενη βδομάδα):30 34 απεργοί νεκροί, 78 τραυματίες και 259 συλληφθέντες. Εκτιμάται οτι αυτή ήταν και η αρχική τους αποστολή.
17 Αυγούστου: τελεσίγραφο της εταιρείας στους απεργούς, να προσέλθουν στην εργασία τους εντός εικοσιτετραώρου ειδάλλως θα απολυθούν. Η εταιρεία ανακοινώνει οτι εξαιτίας της απεργίας δεν παρήχθησαν περίπου 466,5 κιλά πλατίνας, που με την σημερινή τιμή πώλησης αντιπροσωπεύουν περίπου 17,5 εκατομμύρια € διαφυγόντων εισοδημάτων (τιμή που πρέπει να διορθωθεί λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή αύξηση της τιμής της πλατίνας κατά 2,8%-παράδοση Οκτωβρίου, λόγῳ ακριβώς της απεργίας). Ο CEO της εταιρείας, Ian Farmer, εισάγεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο «εξαιτίας βαριάς ασθένειας» όπως μαθαίνουμε από τον Τύπο. σύμπτωση;
...
Πρόκειται για τη δολοφονικότερη επίθεση τού κράτους ενάντια σε εργαζόμενους, από την εποχή τού απαρτχάιντ με τη σφαγή του Sharpeville το 1960. Ο Ζούμα είναι λέει σκανδαλισμένος και θα σπεύσει σε επιτόπου επίσκεψη. Η κινητοποίηση δεν φαίνεται ν'απλώνεται προς το παρόν, παρά την εκφρασμένη αγανάκτηση των εργατών και των συγκεκριμένων απεργών που συνεχίζουν και αναφέρεται οτι αρνούνται ακόμη και να διαλυθούν παρά τις προτροπές τού προέδρου του AMCU, που αρχίζει διαπραγματεύσεις με την εταιρεία. Ενδεικτικά στο Implats μετά από 17,5 βδομάδες απεργία πέτυχαν οι μισθοί των μεταλλωρύχων, από τα 390€ να πάνε στα 925€.
---
Και τι μας λένε εμάς, στη μακρινή Ευρώπη, όλα αυτά;
Για ν'αρχίσουμε, μας λένε οτι η κλίμακα βεβαίως διαφέρει. Και τα φαινόμενα κι οι ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Η ουσία της ταξικής πάλης, όχι.
27800 εργαζόμενοι στην εταιρεία. Τμήμα Western Platinum, ορυχεία λευκόχρυσου west Marikana στα βορειοδυτικά της χώρας (στο Bushveld Complex, ~160km από το Johannesburg -βλ. χάρτη πιό πάνω): οι μεταλωρύχοι αμείβονται με 390€ το μήνα, περίπου (καθαρά - σύμφωνα με την περυσινή συμφωνία με τα συνδικάτα, με ισχύ διετίας. Τυπική τιμή, που προκύπτει από ένα βασικό συν μπόνους ανά τρύπα αλλά πολύ δύσκολα αλλάζει αισθητά. Πάντως ο προηγούμενος απεσταλμένος από τα κεντρικά της NUM, ο ίδιος ο αντιπρόεδρος, έχασε ένα μάτι στην προσπάθεια να πείσει τα μέλη του συνδικάτου του οτι οι προτάσεις της εργοδοσίας είναι καλές...). Το κόστος ζωής στη Ν.Α είναι πολύ σχετική έννοια: για ζωή με τα δυτικά στάνταρντς, είναι αρκετά παραπάνω από το ελληνικό.
Η δουλειά τους συνίσταται χονδρικά στο να τρυπούν με κομπρεσσέρ στη φλέβα του μεταλλοφόρου ορυκτού (ζητώ συγνώμη για τη σόλοικη ορολογία από τους σχετικούς αναγνώστες - διορθώσεις ευπρόσδεκτες), να τοποθετούν στις τρύπες εκρηκτικά και να τα πυροδοτούν, και κατόπιν να μαζεύουν τα θραύσματα της έκρηξης με φτυάρια και άλλα μέσα, και να τα φορτώνουν σε μεταφορικά οχήματα. Τα ορυχεία της ιστορίας είναι άλλα ανοικτά, σαν γιγάντιες τρύπες στο υψίπεδο, κι άλλα υπογεια με στοές όπως το συγκεκριμένο στο οποιό αναφερόμαστε παρακάτω. Οι στοές βρίσκονται ακόμα και σε βάθος πολλών εκατοντάδων μέτρων από την επιφάνεια. Το ορυκτό που αποσπάται από το ορυχείο περιέχει αρχικά 3 με 6 γραμμάρια PGM ανά τόνο. Αυτό οδηγείται προς μηχανική (θραύση), φυσική («πλύσιμο», μάζεμα του αφρού και ξήρανση), θερμική, χημική επεξεργασία και στο τελικό στάδιο ηλεκτρόλυση, δίνοντας τελικά διαχωρισμένα τα προαναφερθέντα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου σε καθαρότητα πάνω από 99,5%.
Η πλήρως καθετοποιημένη, κυρίως βρετανικών και νοτιοαφρικανικών συμφερόντων επιχείρηση έχει αύξηση κερδών 260% το 2011 σε σχέση με το 2010, συνολικά 260000000€ σύμφωνα με τα δηλωμένα στοιχεία.
Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία στη μετοχική σύνθεση της εταιρείας Shanduka που δημιουργήθηκε από τον πρώην ΓΓ ANC Cyril Ramaphosa, και διαπλέκεται με ένα σωρό άλλα μεγαθήρια, μεταξύ των οποίων και η διάσημη Glencore. O Ramaphosa ανήκει σε μια μικρή παράδοση δημιουργίας μαύρων καπιταλιστών από προδότες της εργατικής τάξης, προκειμένου να εμπλουτίσουν καθιστώντας πιό βιώσιμο το φυλετικό μείγμα της άρχουσας τάξης στη Νότια Αφρική. (Πρόκειται για το κόνσεπτ των κραμάτων στη μεταλλουργία - μέγιστη ειρωνεία!)
Κατά την εταιρεία, 3000 μεταλωρύχοι απεργούν και ζητούν τριπλασιασμό του μισθού τους (σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα αναξιόπιστες, ζητούν αύξηση 12%). Αυτό βεβαίως σε κάθε περίπωση θα μείωνε αναλόγως τα κέρδη.
10 Αυγούστου: προκηρύσσεται απεργία, μετά από αλεπαλληλα στησίματα της εργοδοσίας σε κανονισμένες συναντήσεις με τα συνδικάτα για μισθολογική διαπραγμάτευση. Βγαίνει παράνομη με συνοπτικές διαδικασίες (σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας σχετική δικαστική εντολή της επιδόθηκε την επομένη 11 Αυγούστου).
Ο πληθυσμός είναι γενικά οπλισμένος, κυρίως με μαγκούρες, μεταλλικούς σωλήνες/λοστούς και μαχαίρια. Κἀποιοι φτιάχνουν και μολότωφ.
11 Αυγούστου: 4 απεργοσπάστες τραυματίζονται. Η εκδοχή της εργοδοσίας, η μόνη που αναπαράχθηκε από τα «έγκυρα» παγκόσμια ΜΜΕ, μιλά για σύρραξη μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αντίπαλων συνδικάτων, του «μεγάλου», σχετιζόμενου με το ANC NUM (τμήμα της «συνομοσπονδίας εργατών» COSATU), και του μικρότερου AMCU που προήλθε από διάσπαση του NUM. Φαίνεται οτι το τελευταίο ηγήθηκε τρόπον τινα της απεργίας. Προσάπτεται στο AMCU οτι υποστηρίζεται από τον διαγραμμένο από το ANC πρώην γραμματέα της νεολαίας του κόμματος, ο οποίος φέρεται ως τυχοδιωκτικός Τσαβίστας και αντίπαλος της αντιπολίτευσης του Μουγκάμπε στο γειτονικό Ζιμπάμπουε. Το AMCU αρνείται οποιαδήποτε τέτοια σχέση, το φάκτουαλ στοιχείο εδώ είναι οτι το συνδικάτο αυτό υποστηρίζει την εθνικοποίηση των ορυχείων στη Νότια Αφρική. Σε αντίθεση με το NUM, και που λιβανίζεται διαρκώς από «παλιούς αγωνιστές» τύπου Ramaphosa.
12 Αυγούστου: 2 σεκουριτάδες είναι νεκροί από πυρπόληση του όχηματος στο οποίο επέβαιναν, στην κοντινή στα ορυχεία πόλη. Η εταιρεία καλεί την αστυνομία να επέμβει.
13 Αυγούστου: 3 απεργοί νεκροί από αστυνομικούς, και δύο αστυνομικοί νεκροί.
14 Αυγούστου: ανακοινωθέν της εταιρείας κάνει λόγο για 4 νεκρούς σε «συρράξεις αντιπάλων συνδικαλιστικών φρατριών».
13-16 Αυγούστου: επεμβαίνει η αστυνομία. 3000 αστυνομικοί συνολικά εναντίον 3000 απεργών. Με 12 θωρακισμένα Nyala, η διάσημη νοτιοαφρικανική αστυνομία συνεπικουρούμενη από ιδιωτικά σεκιούριτι, κυκλώνει στη αρχή το λόφο wonderkop στο μεταλλείο όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι απεργοί, καλώντας τους να αφοπλιστούν/διαλυθούν. Κατόπιν τους πλήττει με υδροβολές και δακρυγόνα, τέλος - σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ταυτόχρονα - με σφαίρες (αληθινές, εφόσον η χρήση πλαστικών... απαγορεύτηκε μόλις την προηγούμενη βδομάδα):
17 Αυγούστου: τελεσίγραφο της εταιρείας στους απεργούς, να προσέλθουν στην εργασία τους εντός εικοσιτετραώρου ειδάλλως θα απολυθούν. Η εταιρεία ανακοινώνει οτι εξαιτίας της απεργίας δεν παρήχθησαν περίπου 466,5 κιλά πλατίνας, που με την σημερινή τιμή πώλησης αντιπροσωπεύουν περίπου 17,5 εκατομμύρια € διαφυγόντων εισοδημάτων (τιμή που πρέπει να διορθωθεί λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή αύξηση της τιμής της πλατίνας κατά 2,8%-παράδοση Οκτωβρίου, λόγῳ ακριβώς της απεργίας). Ο CEO της εταιρείας, Ian Farmer, εισάγεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο «εξαιτίας βαριάς ασθένειας» όπως μαθαίνουμε από τον Τύπο. σύμπτωση;
...
Πρόκειται για τη δολοφονικότερη επίθεση τού κράτους ενάντια σε εργαζόμενους, από την εποχή τού απαρτχάιντ με τη σφαγή του Sharpeville το 1960. Ο Ζούμα είναι λέει σκανδαλισμένος και θα σπεύσει σε επιτόπου επίσκεψη. Η κινητοποίηση δεν φαίνεται ν'απλώνεται προς το παρόν, παρά την εκφρασμένη αγανάκτηση των εργατών και των συγκεκριμένων απεργών που συνεχίζουν και αναφέρεται οτι αρνούνται ακόμη και να διαλυθούν παρά τις προτροπές τού προέδρου του AMCU, που αρχίζει διαπραγματεύσεις με την εταιρεία. Ενδεικτικά στο Implats μετά από 17,5 βδομάδες απεργία πέτυχαν οι μισθοί των μεταλλωρύχων, από τα 390€ να πάνε στα 925€.
---
Και τι μας λένε εμάς, στη μακρινή Ευρώπη, όλα αυτά;
Για ν'αρχίσουμε, μας λένε οτι η κλίμακα βεβαίως διαφέρει. Και τα φαινόμενα κι οι ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Η ουσία της ταξικής πάλης, όχι.
August 08, 2012
Θερινά αναγνώσματα: Étienne de la Boëtie, De la servitude volontaire
Πρόκειται βέβαια για το αθάνατο έργο του Ετιέν ντε λα Μποεσί (Étienne de la Boëtie), Λόγος Περί Eθελοδουλείας (De la servitude volontaire, αρχικά γνωστό και ως Contr'Un - Εναντίον του Ενός).
Το κείμενο γράφτηκε από τον λα Μποεσί σε νεαρή ηλικία, και ο ίδιος δεν ευτύχησε να το δει τυπωμένο όσο ζούσε. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται οτι αντίγραφα κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι πριν την πρώτη εκτύπωση - ο συγγραφέας το «κληροδότησε» στο διάσημο φίλο του Μονταίνιο (Michel de Montaigne).
Απ'όσο γνωρίζουμε, η πρώτη του μετάφραση στα νέα ελληνικά, από τον Μιχαήλ Στασινόπουλο, κυκλοφόρησε στις εκδόσεις «Άλμα» το 1975, με τον τίτλο «Περί ελευθερίας και εκούσιας δουλείας». Η έκδοση είναι πιθανότατα εξαντλημένη και η μετάφραση έχει ισχυρό χαρακτήρα απόδοσης: καταφέρνοντας να είναι εξαιρετική, θυσιάζει την πιστότητα.
Κυκλοφορεί στο εμπόριο μια πιό πρόσφατη, από τον Π. Καλαμαρά, με τον τίτλο «Πραγματεία περί εθελοδουλείας», που βγήκε αρχικά στην «Ελευθεριακή Kουλτούρα» και κατόπιν, το 2004 νομίζω, η ίδια στο «Πανοπτικόν».
Οι γαλλομαθείς δεν έχουν παρά να ψάξουν στο ίντερνετ, το (σχετικά σύντομο: καμμιά εξηνταριά τυπωμένες σελίδες μικρού σχήματος) έργο υπάρχει σε πληθώρα μορφών και μεταγραμμένο στη γαλλική σύγχρονη καθομιλουμένη. Είναι προσβάσιμο ακόμα και το (σκαναρισμένο) χειρόγραφο που το έκανε εν τέλει γνωστό, δια χειρός του «καθεστωτικού» Henry de Mesmes: οι πουρίστες μπορούν να το δουν με ένα κλικ στη μη τυχαία επιλεγμένη από το ίδιο χειρόγραφο, παραπάνω εικόνα...
August 04, 2012
Θερινά αναγνώσματα: ντομάτες façon λιαστές
Υλικά
Θα χρειαστούμε:
-ντομάτες κατάλληλες για λιαστές, σε ικανή ποσότητα (δεν αξίζει τον κόπο κάτω από 1,5 κιλό). Οι ντομάτες πρέπει να είναι ώριμες, λίγο λιγότερο από αυτές που προορίζονται για σάλτσα, δηλ. να μην έχουν λιώσει. Μια καλή ποικιλία είναι οι διάσημες San Marzano (υποποικιλία Lungo, δείτε και εδώ το Ν° 13411), αλλά οποιαδήποτε μακρουλή, πλούσια σε λυκοπένιο και όχι τόσο υδαρής «κούφια» ντομάτα κάνει. Χρησιμοποίησα πχ με εξαιρετικά αποτελέσματα το υβρίδιο Torino, που εμφανίστηκε στη γαλλική αγορά την τελευταία διετία.
Εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ντοματίνια, καλύτερα όχι τύπου Σαντορίνης γιατί πικρίζουν ελαφρώς στο ψήσιμο.
-κλαράκια ρίγανης ή θρουμπιού ή θυμαριού ή δεντρολίβανου (κατά σειρά προσωπικής προτίμησης) αρκετά ώστε να μπορούμε να στρώσουμε ένα ταψί.
-αλάτι θαλάσσης χοντρό, αραφινάριστο
-ελαιόλαδο καλής ποιότητας, όχι αγουρέλαιο. Αυτήν την εποχή (Αύγουστος/Σεπτέμβριος), το ελαιόλαδο τελευταίας εσοδείας είναι ιδανικό.
-3 με 4 KWh ενέργειας.
-από τη στιγμή που τα υλικά είναι διαθέσιμα, 6 ώρες στο σπίτι από τις οποίες τρία τέταρτα συνολικά αφιερωμένα στην εκτέλεση της συνταγής.
Εξοπλισμός
-μαχαίρι κατά προτίμηση κοφτερό/οδοντωτό
-γυάλες ή βάζα γυάλινα όγκου ίσου με το 1/4 αυτού των ωμών καρπών. Πχ για 2 κιλά ντομάτας, είναι εντάξει δύο βάζα των 250ml.
-ταψί κατά προτίμηση ρηχό μεγάλου μεγέθους, που να πηγαίνει στο
-φούρνο
Παρασκευή
1. Βγάζετε τις ντομάτες από το ψυγείο, ώστε να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου, τις πλένετε καλά, αφαιρείτε τον πράσινο μίσχο και στεγνώνετε με ένα πανί.
2. Απλώνετε τα (γυμνά, χωρίς τα φύλλα που έχετε φυλάξει για άλλη χρήση) κλαράκια του μυρωδικού στο ταψί - κρατάτε ένα κλαράκι με τα φύλλα ανά βάζο.
3. Κόβετε τις ντομάτες στα δύο (διαμήκως), αφαιρείτε απλά με το δάχτυλο την περίσσεια σπόρων και υγρού, που φυλάτε σε ένα μπολ για άλλη χρήση.
4. Τοποθετείτε τα «μισαδάκια» στο ταψί πάνω στα κλαράκια, με την κομμένη επιφάνεια προς τα πάνω.
5. Αλατίζετε ομοιόμορφα τις κομμένες επιφάνειες, με περίπου 1 ή σε πιό χαρντ εκδοχη δύο γραμμάρια αλατιού ανά δύο μισά, δηλ. ανά καρπό (τυπικού μεγέθους 125 γραμμαρίων).
6. Ρίχνετε ένα μικρό φιλέ λάδι πάνω από κάθε κομμένο μισό.
7. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200°C, βάζετε το ταψί και κατεβάζετε στους 90 βαθμούς.
Το ψήσιμο σε τέτοια θερμοκρασία θα χρειαστεί γύρω στις 3,5 ώρες.
8. Ελέγχετε μετά την πρώτη ώρα ανά μισάωρο, και αδειάστε στο ταψί το ζουμί που μαζεύεται στις κομμένες ντομάτες που μετατρέπονται στην αρχή σε κοίλες μορφές, και κατόπιν συρρικνώνονται.
Θα καταλάβετε πότε οι ντομάτες είναι έτοιμες, από τη χαρακτηριστική όψη που θα αποκτήσουν. Γενικά ο καρπός από 85-90% περιεκτικότητα σε νερό πρέπει να φτάσει στα 20% περίπου, πράγμα που σημαίνει οτι αν μισή ντομάτα φρέσκια αμέσως μετά τον τεμαχισμό ζύγιζε 65 γρ, μετά το ψήσιμο το αντίστοιχο μισαδάκι θα ζυγίζει κάτι λιγότερο από 15 γρ.
9. Βγάζετε το ταψί από το φούρνο και το αφήνετε στον αέρα να κρυώσει το περιεχόμενο. Ζεματίζετε και στεγνώνετε σχολαστικά τα βάζα.
10. Δύο ώρες μετά το ξεφούρνισμα, τοποθετείτε τις ψητές ντομάτες στα βάζα, στρώση και λάδι, προσέχοντας να μην αφήνετε φυσσαλίδες αέρα. Στη μέση του στρωσίματος προσθέτετε ένα κλαράκι μυρωδικό από αυτό που είχατε χρησιμοποιήσει ως βάση στο ταψί, και αν είναι του γούστου σας λίγη κάππαρη (της άλμης, σκετη, ή σε ξύδι, αφού την περάσετε λίγο στο τηγάνι), καλύτερα τη μεγάλη, ή/και λίγα σποράκια κόλιαντρο.
Αν μπορείτε να βρείτε, είναι εξαιρετικό και το roucou, φτάνουν καμμιά δεκαπενταριά κόκκοι ανά βάζο των 250ml.11. Συμπληρώνετε με λάδι ώς το χείλος των βάζων, κλείνετε καλά, ανάλογα με την τεχνολογία του δοχείου (σε μια κλασσική γυάλα με περιστρεφόμενο καπάκι, αρκεί το καπάκι να βιδωθεί ενώ «δαγκώνει» ένα τετράγωνο κομμάτι κατάλληλου υφάσματος από βαμβάκι, λινό ή κάνναβη).
Χρήση
Το περιεχόμενο διατηρείται στο σκοτάδι σε ήπια θερμοκρασία για πολλούς μήνες (6 άνετα) ενώ είναι έτοιμο για κατανάλωση σε μια βδομάδα. Οι ντομάτες, αλλά και το λάδι τους, χρησιμοποιούνται σε σαλάτες, ζυμαρικά, σαν πρόσθετο σε όλες τις μαγειρευτές σάλτσες κοκκινιστού, σαν ορεκτικό πάνω στο ψωμί, (πιθανόν δε να συλληφθείτε με τα δάχτυλα στο βάζο, να τις «χτυπάτε» σκέτες) και γενικώς όπου αλλού το υποδείξει το γευστικό σας ένστικτο.
Παρατηρήσεις
Η συνταγή απαιτεί δημιουργική εφαρμογή, ιδίως σε ο,τι αφορά τα ψηστικά. Μπορεί πχ κανείς να πειραματιστεί σε φούρνο με τον αέρα του φούρνου, αν είναι διαθέσιμη η λειτουργία στη συσκευή του. Οι βασικές ιδέες/κατευθύνσεις της συνταγής είναι: α) κατάλληλες ντομάτες β) ψήσιμο σε χαμηλή θερμοκρασία (το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι αφυδάτωση και μια υποψία ψησίματος, όχι κανονικό ψήσιμο. Αν αρχίζει να τσιτσιρίζει το λάδι πχ, πάτε για άλλο προϊόν!) για αρκετό χρόνο και με τρόπο ώστε να φύγει το νερό από τις ντομάτες (εξ'ού και τα κλαράκια, αν αφήσετε τις ντομάτες να ακουμπάνε στα τοιχώματα του ταψιού υπάρχει φόβος να φτιάξετε κάτι άλλο, προς σάλτσα...) και γ) συντήρηση σε λάδι (το αλάτι λοιπόν χρειάζεται ως αφυγραντικό και όχι ως συντηρητικό ή αντισηπτικό, όπως συμβαίνει με τις ντομάτες μεγάλου βαθμού αποξήρανσης - υπάρχουν και λιαστές τέτοιες - που διατηρούνται σκέτες χωρίς ιδιαίτερη συσκευασία). Πετυχαίνουμε έτσι πλουσιότερα αρώματα με λιγότερο κόπο.
July 25, 2012
Puzzle & local search
1. Φαίνεται οτι ο στρατηγός Τλάς είναι πρόθυμος να «κλείσει» το θέμα με τη διασφάλιση των ρωσσικών συμφερόντων στη Συρία. Οι υπόλοιποι είναι έτσι κι αλλιώς μέσα, ίσως και με δεύτερο ταμπλώ.
2. Έτσι έχουν όλοι το «σουννίτη» τους.
3. Το ραμαζάνι κλείνει κατά τις 19 Αυγούστου.
4. Άραγε η μείζων αιματοχυσία θα διαφυλαχθεί για το περσικό κόλπο;
2. Έτσι έχουν όλοι το «σουννίτη» τους.
3. Το ραμαζάνι κλείνει κατά τις 19 Αυγούστου.
4. Άραγε η μείζων αιματοχυσία θα διαφυλαχθεί για το περσικό κόλπο;
June 17, 2012
May 21, 2012
Ειδησούλες & περίεργα
ΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΑ, ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΜΑΘΑ
ΟΙΚΟ-ΔΟΜΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
3. Με Τζήμερο αντί Βαλλιανάτο ο Μάνος;
SCRABBL-AKI
Ο ΤΕΩΣ ΔΟΚΤΩΡ J.CHATZIMARKAKIS ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΙΣΤΑ
Ποιος μπορεί να αγνοήσει στην Ευρώπη μια μικρή χώρα με τόσο μεγάλο επιστημονικό δυναμικό να αναζητά ευκαιρίες και διέξοδο δημιουργίας; Ποιος μπορεί να σπρώξει στην άβυσσο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης; Ποιος μπορεί να τεμαχίσει την Ευρώπη στο όνομα μιας αδιέξοδης πολιτικής επιλογής;Η παραμονή στην Ευρώπη και το ευρώ είναι επιλογή.
Η ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΥΝΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ
...ή πρόκειται για υπονοούμενο για την πορεία της κοπρομετοχής;
GESPRÄCHSBEREIT
(7/6/2012) Αναβάθμισις του Συριζα - υπό τού υποδιοικητού Παπαδήμου.
Φήμες οτι ο τελευταίος ξυνυπέγραψε με τον κ. Badiou τη σχετική έκλυση, ελέγχονται ως ανακριβείς.
SUPER PACIMAN
May 14, 2012
Ανατροπή ή εκτροπές;
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που υποφώσκει στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα και κανένα άλλο δεν το συμπυκνώνει.
Φτάνουμε λιγότερο ή περισσότερο γρήγορα στο σημείο όπου ούτε τα οικονομικά, ούτε τα πολιτικά νούμερα δεν βγαίνουν. Είναι φυσικό να ελπίζει κανείς στη δύναμη και την ευφυία φιλολαϊκών διαπραγματευτών. Ωστόσο:
-καμμία διευκόλυνση/χαλάρωση του μνημονιακού πλαισίου δεν μπορεί να παραχωρηθεί χωρίς την εξασφάλιση του στρατηγικώς ουσιώδους για την άρχουσα τάξη, που είναι αύξηση της συγκέντρωσης πλούτου στο κεφάλαιο σε βάρος της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας.
-καμμία αλλαγή της σχέσης της Ελλάδας με τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του νομισματικού, δεν μπορεί να συμφωνηθεί χωρίς να έχουν οι ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις του πεδίου μας καταλήξει σε ισορροπία εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής/εποχής. Που σημαίνει πρακτικά, διατήρηση όλων των δεσμεύσεων ακόμα και με διπλά νομίσματα ή παρόμοια κόλπα.
Σε αυτή τη βάση, όποιος ελπίζει οτι κάποιος πολιτικός εκπρόσωπος θα αναλάβει να συγκρουστεί στη θέση του μέσω διαπραγματεύσεων έχει και να φοβάται την πορεία της αποτυχίας τους
-είτε ως απλή ακύρωση ων προσδοκιών του
-είτε ώς βίαιη επέμβαση των συμφερόντων με τα οποία τελείται η διαπραγμάτευση, με βία που δε γνωρίζει πολιτειακά ή άλλα όρια.
Οι ευθύνες λοιπόν όσων δυνάμεων δεν θέλουν ή δεν τα καταφέρνουν να προειδοποιήσουν και να προετοιμάσουν το λαό για την έλευση στην επιφάνεια του διλήμματος που τιτλοφορεί αυτό το σημείωμα, θα είναι ιστορικής τάξης και, το ειρωνικότερο, ενοποιητικής φύσης...
Φτάνουμε λιγότερο ή περισσότερο γρήγορα στο σημείο όπου ούτε τα οικονομικά, ούτε τα πολιτικά νούμερα δεν βγαίνουν. Είναι φυσικό να ελπίζει κανείς στη δύναμη και την ευφυία φιλολαϊκών διαπραγματευτών. Ωστόσο:
-καμμία διευκόλυνση/χαλάρωση του μνημονιακού πλαισίου δεν μπορεί να παραχωρηθεί χωρίς την εξασφάλιση του στρατηγικώς ουσιώδους για την άρχουσα τάξη, που είναι αύξηση της συγκέντρωσης πλούτου στο κεφάλαιο σε βάρος της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας.
-καμμία αλλαγή της σχέσης της Ελλάδας με τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του νομισματικού, δεν μπορεί να συμφωνηθεί χωρίς να έχουν οι ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις του πεδίου μας καταλήξει σε ισορροπία εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής/εποχής. Που σημαίνει πρακτικά, διατήρηση όλων των δεσμεύσεων ακόμα και με διπλά νομίσματα ή παρόμοια κόλπα.
Σε αυτή τη βάση, όποιος ελπίζει οτι κάποιος πολιτικός εκπρόσωπος θα αναλάβει να συγκρουστεί στη θέση του μέσω διαπραγματεύσεων έχει και να φοβάται την πορεία της αποτυχίας τους
-είτε ως απλή ακύρωση ων προσδοκιών του
-είτε ώς βίαιη επέμβαση των συμφερόντων με τα οποία τελείται η διαπραγμάτευση, με βία που δε γνωρίζει πολιτειακά ή άλλα όρια.
Οι ευθύνες λοιπόν όσων δυνάμεων δεν θέλουν ή δεν τα καταφέρνουν να προειδοποιήσουν και να προετοιμάσουν το λαό για την έλευση στην επιφάνεια του διλήμματος που τιτλοφορεί αυτό το σημείωμα, θα είναι ιστορικής τάξης και, το ειρωνικότερο, ενοποιητικής φύσης...
April 22, 2012
Arte y parte (de Goya a la actualidad)
Δε χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός της Τέχνης για να έχει πετύχει κάποια αναπαραγωγή αυτών των ακουαφόρτε, είτε σαν καδράκια ξεχασμένα σε κάποιον τοίχο, είτε στα αζήτητα των αφισάδικων.
Η φοβερή τους ιστορία και το σκοπούμενο μήνυμα, είναι λιγότερο γνωστά.
Η σειρά αποτέλεσε στον καιρό της έκφραση δριμύας κριτικής στη σήψη και την υποκρισία μιας κοινωνίας που έμπαινε σιγά σιγά στον καπιταλισμό μέσῳ της υπαγωγής της σε μια άλλη ανερχόμενη δύναμη, καθοδηγημένη από τις δυνάμεις του προηγούμενου καθεστώτος.
Η κριτική υιοθετήθηκε από τα «σαλόνια» της εποχής, για να καταλήξει στο λαϊκό διακοσμητικό γούστο, στις ταβέρνες και τα πανδοχεία, απογυμνωμένη από τα σημαινόμενά της και γι αυτό μυστηριώδης και ανερμήνευτη.
Παρά και ενάντια στις ιστορικές περιπέτειες της υποδοχής της, η σειρά των καπρίτσιος από την πηγή της έμπνευσής της, και την ιδιοφυία του δημιουργού της, σχολιάζει τη σημερινή ελληνική (και ευρωπαϊκή) σαπίλα με αβάσταχτα καυστικό τρόπο.
Η φοβερή τους ιστορία και το σκοπούμενο μήνυμα, είναι λιγότερο γνωστά.
Η σειρά αποτέλεσε στον καιρό της έκφραση δριμύας κριτικής στη σήψη και την υποκρισία μιας κοινωνίας που έμπαινε σιγά σιγά στον καπιταλισμό μέσῳ της υπαγωγής της σε μια άλλη ανερχόμενη δύναμη, καθοδηγημένη από τις δυνάμεις του προηγούμενου καθεστώτος.
Η κριτική υιοθετήθηκε από τα «σαλόνια» της εποχής, για να καταλήξει στο λαϊκό διακοσμητικό γούστο, στις ταβέρνες και τα πανδοχεία, απογυμνωμένη από τα σημαινόμενά της και γι αυτό μυστηριώδης και ανερμήνευτη.
Παρά και ενάντια στις ιστορικές περιπέτειες της υποδοχής της, η σειρά των καπρίτσιος από την πηγή της έμπνευσής της, και την ιδιοφυία του δημιουργού της, σχολιάζει τη σημερινή ελληνική (και ευρωπαϊκή) σαπίλα με αβάσταχτα καυστικό τρόπο.
Πές τα χρυσόστομε! [χρυσόστοΜΜΕ]
Εσύ που δε μπορείς [κουβάλα με]
...παρ'όλ'αυτά, δε φεύγουν [τι νομίσατε;]
Μα τι σοβαροί! [οι αποπάνω μας]
Στο κυνήγι, για δόντια [τα περίφημα «αναπτυξιακά μέτρα»]
Όλοι θα πέσουν [θα πέσουμε - μας το υπόσχονται!]
Ο ύπνος της λογικής, παράγει τέρατα [κι άμα κοιμηθεί για τα καλά, το λένε και τα τέρατα]
April 11, 2012
March 20, 2012
Dr Albanis/barberis
...ή η περίθαλψη στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα.
Και δεν έχουν μνημόνιο εκειπέρα. Είχαμε πάντως από καιρό προειδοποιήσει.
Και δεν έχουν μνημόνιο εκειπέρα. Είχαμε πάντως από καιρό προειδοποιήσει.
March 06, 2012
Κάντε τους πουρέ
Έχουμε πολλές φορές τονίσει εδώ τον κλασσικό τρόπο που χρησιμοποιείται το εργαλείο του φασισμού όταν σκουραίνουν τα πράγματα στη διακυβέρνηση του καθεστώτος:
-σαν φόβητρο, και
-σαν εναλλακτική λύση.
Τις προάλλες, το φασισταριό ήρθε στην απεργία της ελληνικής χαλυβουργίας με γαλατάκια για τους απεργούς. Τότε η χαρούμενη «ευρωπαϊκή αριστερά» εκάγχασε για το άτονο κριτήριο των δογματικών του ΚΚΕ - και μετά ανέλαβαν οι μεροκαματιάρηδες του Λαμπράκη για τα τελειώματα.
Τώρα οι νεοναζί μοιράζουν πατάτες στο πεινασμένο πόπολο. Τούτη τη φορά, θα έπρεπε να καγχάσει το ΚΚΕ, που όμως προτίμησε να απευθυνθεί στο λαό, για ζητήματα προβολής της «πρωτοβουλίας» είναι αλήθεια. Οι ελπίζοντες στην Ευρώπη εναλλακτικοί μας και πάλι βρήκαν εκεί την επιβεβαίωση της ορθότητας της αντίληψής τους περί μονίμως λαθεύοντος ΚΚΕ (γιατί αντίληψη άλλη, δε βλέπω να υπάρχει...)
Ώσπου έσκασαν κι οι ετικέτες (τα labels de qualité) στην πατάτα...
Θαυμάστε το, αυτούσιο, είναι από το http://neoskosmos-athens.blogspot.com/ και αναπαράχθηκε εντατικά στα ψηφιακά μέσα:
[...]
Χαρούμενοι, πανικόβλητοι, αμήχανοι φίλοι της ευρωπαϊκώς αυταπατώμενης αριστεράς, ξυπνήστε.
Λιώστε τους, κάντε τους πουρέ. Κινητοποιείστε κι εσείς τον εργαζόμενο λαό (και) γι αυτό, όσο είναι καιρός. Η πραγματικότητα είναι αντιπαθητική, μα δεν γίνεται πιό βιώσιμη όταν κλείνουμε τα μάτια, τη μύτη και τ'αυτιά μας για να ονειρευτούμε τις εμμονές μας...
ΥΓ: Πολύ καλό και γκουρμέ είναι να παίρνεις λαδάκι από τον παραγωγό και αρνί από τον κτηνοτρόφο. Ακόμα καλύτερο, να πηγαίνεις μια δόση αλεύρι και εβαπορέ στις οικογένειες των ηρωικών απεργών. Εμπιστεύομαι το κριτήριο του αναγνώστη για το οποίο είναι κατανοητό σε τι αναφέρεται το μπιλιέτο.
-σαν φόβητρο, και
-σαν εναλλακτική λύση.
Τις προάλλες, το φασισταριό ήρθε στην απεργία της ελληνικής χαλυβουργίας με γαλατάκια για τους απεργούς. Τότε η χαρούμενη «ευρωπαϊκή αριστερά» εκάγχασε για το άτονο κριτήριο των δογματικών του ΚΚΕ - και μετά ανέλαβαν οι μεροκαματιάρηδες του Λαμπράκη για τα τελειώματα.
Τώρα οι νεοναζί μοιράζουν πατάτες στο πεινασμένο πόπολο. Τούτη τη φορά, θα έπρεπε να καγχάσει το ΚΚΕ, που όμως προτίμησε να απευθυνθεί στο λαό, για ζητήματα προβολής της «πρωτοβουλίας» είναι αλήθεια. Οι ελπίζοντες στην Ευρώπη εναλλακτικοί μας και πάλι βρήκαν εκεί την επιβεβαίωση της ορθότητας της αντίληψής τους περί μονίμως λαθεύοντος ΚΚΕ (γιατί αντίληψη άλλη, δε βλέπω να υπάρχει...)
Ώσπου έσκασαν κι οι ετικέτες (τα labels de qualité) στην πατάτα...
Θαυμάστε το, αυτούσιο, είναι από το http://neoskosmos-athens.blogspot.com/ και αναπαράχθηκε εντατικά στα ψηφιακά μέσα:
ΣΚΑΣΜΟΣ Κυρά- ΠΑΠΑΡΗΓΑ!...
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ:
"Το κόμμα σου , το Κ.Κ.Ε. είναι το ελάχιστο που μπορεί να ομιλεί περί ηθικής, όταν ανήθικα επί μισόν αιώνα , δεν κάνει τίποτε γι αυτούς που το ψηφίζουν , παρά να ευτελίζει, ασεβώς τους οπαδούς του σέρνοντάς τους σε διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις, διαμαρτυρίες.. κ.λ.π. θεατρινίστικα.
Πάντοτε είχε παρωπίδες το αναχρονιστικό Κ.Κ.Ε.. Τώρα βλέπει φαντάσματα με το κίνημα της πατάτας, ενώ απλά μέλη της παράταξής αγκάλιασαν το κίνημά μας...από τη πρώτη στιγμή και περιμένουν ήδη οδηγίες μας για το πως θα δράσουν.Με ένα όρο όμως, να μην αναμίξει κανείς τις κομματικές του ιδεοληψίες. ΄Ο Αγώνας είναι ένας: Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ..Η φτώχια δεν έχει χρώμα! Αυτό φοβήθηκε το Κ.Κ.Ε..; Ηθελε η πατάτα να να φέρει τα χρώματά του; Αμ... δεν μασάμε εμείς!
Τό κίνημα της πατάτας είναι δικό μας και του λαού που μας αγκάλιασε! Ξεκίνησε από δω από μας τους Εθελοντές Αλληλεγγύης, στο Νέο Κόσμο και στην Κατερίνη! Το γνωρίζουν οι πάντες, αλλά η μανδάμ εκ Περατάρων Κεφαλληνίας προτιμάει να ασχημονεί επί της αληθείας, αντί να φωνάξει τις ορδές της να κάνουν μια καλή και χρήσιμη πράξη στην άχαρη ζωή τους., προσφέροντας ευκαιρίες φθηνότερης ζωής για τον χειμαζόμενο λαό.. Και το μπορούμε όλοι να αλλάξουμε το ρουν της αγοράς...
Σκασμός λοιπόν ! ... Όλα δεν είναι σαν την μούρη σας ,τυχοδιωκτικά, καιροσκοπικά! Θα σας τη δώσουμε καφτή την πατάτα..Περιμένετε...
Η πατάτα είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που η μόνιμη πολιτική στενοκεφαλιά , μπορεί να συλλάβει... Το τσουμάνι ξεκίνησε ..
Και να ξέρετε ... ότι στις επόμενες εκλογές, ΜΟΝΟΝ ΗΛΙΘΙΟΙ θα ψηφίσουν τα υπάρχοντα κόμματα, και φυσικά το διακοσμητικό Κ.Κ.Ε που τίποτε απολύτως δεν έκανε, αν και ταϊζεται παχυλώς από το λαό. Να μας απαντήσουν οι θρασείς τι, θετικό, συγκεκριμένο έχουν κάνει για το λαό αυτό, για να δικαιολογήσουν έτσι την χρόνια χαραμοφάγικη παρουσία τους;... Στο σημερινό χάλι το Κ.Κ.Ε φέρει τεράστια επίσης ευθύνη. Ακριβώς γιατί δεν έκανε ΤΙΠΟΤΕ! Αλήθεια είναι ηθικόν... να ελέγχονται φορολογικά ΟΛΟΙ οι ΄Ελληνες και να μην θέλει το Κ.Κ.Ε να ελεγχθούν οι επιχειρήσεις του;...
Θα επαβέλθουμε επ΄αυτού. ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΚΑΣΜΟΣ!
ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, που έχουν πια παραθυμώσει με εσάς το σκυλολόι της Βουλής! "
Και σόρυ για τη σκληράδα της λαλιάς μας ... Αν δεν εμπαίζατε χυδαίως & χρονίως το λαό, θα ήταν τότε και κομψότερη και η γραφή μας!
**Την περίεργη και πρόστυχη αυτή δήλωση του Κ.Κ.Ε οι περισσότεροι σχολιαστές την απέδωσαν.. στο .".ό,τι δεν μπορεί να κάνει η αλεπού-ΚΚΕ, τα κάνει κρεμαστάρια ...ομφακές εισί.."
Ιδού τα αρλουμποειδή του κόμματος του... λαού... και του Στάλιν τι λένε
[...]
Χαρούμενοι, πανικόβλητοι, αμήχανοι φίλοι της ευρωπαϊκώς αυταπατώμενης αριστεράς, ξυπνήστε.
Λιώστε τους, κάντε τους πουρέ. Κινητοποιείστε κι εσείς τον εργαζόμενο λαό (και) γι αυτό, όσο είναι καιρός. Η πραγματικότητα είναι αντιπαθητική, μα δεν γίνεται πιό βιώσιμη όταν κλείνουμε τα μάτια, τη μύτη και τ'αυτιά μας για να ονειρευτούμε τις εμμονές μας...
ΥΓ: Πολύ καλό και γκουρμέ είναι να παίρνεις λαδάκι από τον παραγωγό και αρνί από τον κτηνοτρόφο. Ακόμα καλύτερο, να πηγαίνεις μια δόση αλεύρι και εβαπορέ στις οικογένειες των ηρωικών απεργών. Εμπιστεύομαι το κριτήριο του αναγνώστη για το οποίο είναι κατανοητό σε τι αναφέρεται το μπιλιέτο.
February 18, 2012
February 09, 2012
D 101
-Απεργία των χαλυβουργών (D for day)
-Κείμενα δεσμεύσεων της χώρας, τις οποίες δέχεται η κυβέρνηση(D for default)
-Γενική εναντίωση στη Βουλή για το πακέτο του αίσχους (D for dissidence)
...Ας περάσουμε όμως, για λίγο έστω, σε «σοβαρότερο» ύφος.
Για την εκτέλεση των βασικών στόχων της αστικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μια κωδικοποίηση των οποίων, όπως φαινόταν στην τότε συγκυρία είχαμε συνοψίσει σε προηγούμενο σημείωμα, χρειάστηκε να στηθεί το τέρας του πάλαι ποτέ τριμερούς κυβερνητικού σχήματος φασιστών-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , που μπορεί εύκολα να ειδωθεί ως το supremum του κοινοβουλευτισμού μας και ήδη το infimum μιας πολιτειακής εκτροπής.
Οι σχετικές υποψίες μας, όπως διατυπώνονταν στα μέσα Οκτώβρη, ήταν πολύ λίγες σε σχέση με τη γιγαντιαία μασκαράτα που επακολούθησε. Σοφότεροι έκτοτε, μπορούμε με ασφάλεια να προειδοποιήσουμε οτι το εγχείρημα να σκεφτούμε τι έρχεται τώρα, θα φαίνεται σε λίγους μήνες εξίσου θολό και ελάχιστο μπροστά σε αυτά που πραγματικά θα μας έχουν συμβεί!
Ας ξαναπιάσουμε όμως το νήμα, λίγο μετά από κει που το είχαμε αφήσει:
Ο υποδιοικητής κ. Παπαδήμος, με τον επαγγελματικό τρόπο των τραπεζιτών που βαριούνται και φοβούνται να μιλήσουν δημόσια, μας προειδοποίησε για τις συνέπειες της καταψήφισης του 700σέλιδου δυσανάγνωστου ευρωσυμφώνου: ισούνται με ματαίωση του PSI και του OSI που μπορεί να επακολουθήσει, η οποία θα σήμαινε προαναγγελία στάσης πληρωμών, άρα άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος από διαφυγή μεγάλων κεφαλαίων και απόσυρση μικρών καταθέσεων, συνεπώς παράλυση της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας, παύση λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών και της κρατικής διοίκησης, αδυναμία επιβολής νόμου, συνεπώς διάλυση της κοινωνίας μέσα στη φωτιά και το αίμα, δηλαδή ή εμφύλιο ή δικτατορία. Το τέλος της σύγχρονης Ελλάδας – που εν τῳ μεταξύ, λίγο μετά την κατάρρευση των τραπεζών, θα είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει και το ευρώ.
Αξίζει να θυμόμαστε οτι το νούμερό του συνίστατο σε ακροβασία στα όρια μεταξύ εκβιασμού και δολιοφθοράς : ο πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, ο «δημόσιος άνδρας» γενικότερα, υποτίθεται οτι διαβεβαιώνει, πριν απ’όλα, οτι θα κάνει ο,τι μπορεί για την ασφάλεια και την ομαλότητα στη χώρα, υπό τη μία ή την άλλη απόφαση του κοινοβουλίου. Ή προειδοποιεί για την παραίτησή του και άρα την προτεραιότητα που δίνει στη στράτευσή του υπέρ μιας θέσης, σε σχέση με τα όσα μπορεί να συμβούν στη χώρα αν αυτή απορριφθεί από τους λαϊκούς αντιπροσώπους. Αντί αυτών, ο υποδιοικητής περίπου ξεκαθάρισε οτι θα συμμετείχε στο πλιάτσικο...
Την ίδια απειλητική προοπτική σκιαγράφησαν, καθένας μαζί με τον πόνο του, ο έκπτωτος Γιωργάκης, οι μνηστήρες τύπου Βενιζέλου, και ο συγκάτοικος Αντώνης ο επίδοξος με το δικό του απαράτ.
Τόσοι καθηγηταράδες, τόσοι γραφιάδες και τηλεδιασκεδαστές δούλεψαν λοιπόν με πάθος και συντονισμό για να αποδείξουν οτι αν δεν ψηφιστούν «τα μέτρα» θα χρεωκοπήσουμε .
Ήταν λιγότερο ζεστοί στο να αποδείξουν το ζητούμενο: οτι αν ψηφίσει το κοινοβούλιο τα μέτρα, τότε δεν θα χρεωκοπήσουμε. Δεν έβαλαν ούτε κανέναν πιό «ελαφρύ υποχρεώσεων» λοχαγό, να πει κάτι, μια παπάρα έστω, που να υποστηρίζει πραγματικά έστω την πιό αδύναμη και κυνική εκδοχή της πρότασης – οτι ψηφίζοντας τα μέτρα, ίσως και να μη χρεωκοπήσουμε.
Στην πρόταση αυτή απέδωσαν με επιτυχία το στάτους της ψευδαίσθησης άνθρωποι τόσο διαφορετικών στοχεύσεων όσο αυτών της κ. Κατσέλη, του κ. Κότσιρα, του Δρ Münchau και του Μινίστρου Schaüble.
Αν τώρα με νηφαλιότητα και απλή διανοητική εντιμότητα (που ανάγονται πλέον σε υψίστως ταξικές αρετές), επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει την αληθοτιμή της συνεπαγωγής, θα πρέπει να ξεκινήσει προσδιορίζοντας, τι είναι τα μέτρα και τι είναι η χρεωκοπία.
Για το πρώτο λίγες αμφιβολίες υπάρχουν. Συνοπτικά και βεβαίως αποσπασματικά, πρόκειται για την (εξωοικονομική=με τη βία του κράτους) επιβολή μειώσεων μισθών κατά 30%, με κατάργηση συμβάσεων που θα φέρει την παραπέρα, (ενδοοικονομική =με τη βία του κεφάλαιου), μείωσή τους. Πρόκειται για μια αντίστοιχη μείωση συντάξεων. Πρόκειται για απολύσεις του Δημόσιου με πρώτη δόση μερικές δεκάδες χιλιάδες και δρομολόγηση λίγων εκατοντάδων χιλιάδων. Για περικοπές στις υπόλοιπες κάθε είδους κοινωνικές δαπάνες. Για αυξήσεις στη φορολογία της εργασίας που μένει να προσδιοριστούν, αλλά θα αντιστοιχούν στη σημερινή φορολόγηση εισοδήματος ίσου με τη μείωση μισθών και συντάξεων.
Η χρεωκοπία από την άλλη, είναι όρος υπερφορτισμένος. Ας δούμε μερικές όψεις του:
1) Υπό τη διπλή έννοια της αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και/ή αποστέρησης δαπανών απαραίτητων για το «βασικό βιοτικό επίπεδο» (τροφή/στέγη/υγεία/εκπαίδευση), περί το 30% των νοικοκυριών είναι σήμερα σε κατάσταση μερικής χρεωκοπίας. (Μετά τα μέτρα, δεδομένου του ασυμπίεστου μέρους δαπανών και υποχρεώσεων, το ποσοστό μπορεί να διπλασιαστεί).
2) Για τις επιχειρήσεις, ο βαθμός χρεωκοπίας μπορεί να μετρηθεί ως το μέρος του συνολικού κεφαλαίου που δεν μπορεί πλέον να ανακυκλωθεί: λουκέτα, απλήρωτες υποχρεώσεις προς κράτος και άλλες επιχειρήσεις, δάνεια με αδυναμία εξόφλησης. Τα στατιστικά βρίσκονται, αλλά η εικόνα της Αθήνας με τα κλειστά μαγαζιά και τα ανοίκιαστα σπίτια, η εικόνα της Θεσσαλονίκης με την ερημωμένη βιομηχανική ζώνη, δίνουν τον τόνο. (Με τα μέτρα, ο,τι θα εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση και δεν έχει μονοπωλιακή θέση, θα πιάσει πάτο. Για να μην είμαστε απόλυτοι, μπορεί να γλιτώσουν κάποια φαγάδικα, είναι παρατηρημένο σε ανάλογες περιπτώσεις...)
3) Για τις τράπεζες, ο όρος δεν έχει άλλο περιεχόμενο από την κατάρρευση της επιχείρησης, που καθιστά άνευ νοήματος τις υποχρεώσεις τους (καταθέσεις) και αδύνατη την απόκτηση ενεργητικού (δανειοδοτήσεις).
4) Για το κράτος, η χρεωκοπία μπορεί να διαχωριστεί ως: α) αδυναμία πληρωμής προμηθευτών (αγαθών, υπηρεσιών, έργων) και επιστροφών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις β) αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων γ) αδυναμία αποπληρωμής κρατικών τίτλων και δανείων.
Η μερική χρεωκοπία με κάθε έννοια εκτός από την 4 γ) είναι ήδη εδώ. Η συζήτηση αφορά την αλλαγή του προφίλ της χρεωκοπίας και την εξέλιξή της.
Τα άθλια μέτρα, διασφαλίζουν την ενίσχυση της πρώτης, της δεύτερης και της 4 α) και β) όψης, στην προσδοκία του ελέγχου της 3) και της 4 γ). Είναι ήδη δρομολογημένη μια νέα φάση ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης των πρώτων όψεων, για ακόμα μικρότερο έλεγχο των δεύτερων.
Το όριο αυτής της πορείας είναι η γενική χρεωκοπία στην οποία γοργά οδηγείται η Ελλάδα.
Όλα λοιπόν, γίνονται όχι για την αποφυγή της χρεωκοπίας αλλά για την κατ’ αυτόν τον τρόπο προσέγγισή της. Η μαύρη κυβέρνηση καθάρισε όσο μπορούσε το πεδίο για την επερχόμενη έκρηξη, ωστόσο η ίδια η έκρηξη συνιστά ένα ξεκαθάρισμα πεδίου για τη συνέχεια, που δεν προδιαγράφεται παρά ως καπιταλισμός με είλωτες χωρίς δικαιώματα και χωρίς πατρίδα – με μοναδική, αναπόδραστη προοπτική, μια νέα, πιθανόν άλλου φαινότυπου, αλλά μεγαλύτερη, κρίση.
Είναι τέλος προφανές, οτι αν είχε τις οποιεσδήποτε φιλοδοξίες αυτόνομης ύπαρξης, η εγχώρια κεφαλαιοκρατία θα έβγαινε χοντρά χαμένη στην πορεία που χαράσσει η υλοποιούμενη πολιτική. Η συνεπής με τέτοια συμφέροντα γραμμή, θα ήταν αυτή της καταψήφισης των μέτρων, της παγίωσης της γενικής χρεωκοπίας με το σημερινό προφίλ, και της ομοιόμορφης «πτώχευσης» των εργαζόμενων με την αποχώρηση από το ευρώ στη σημερινή κατάσταση, αντί ενός αποκλεισμού μετά από πλήρη κατάρρευση της ντόπιας αγοράς. Εναλλακτικά ο,τι με συνέπεια λέει ο κ. Βαρουφάκης και σποραδικά προβάλλεται από το Σύριζα. Το μέτρο της υποστήριξης του ντόπιου κεφάλαιου σε τέτοιες προτάσεις, δίνει και το χαρακτήρα του και αποδεικνύει τη μέγιστη ανασφάλειά του σε περιβάλλον απουσίας ξένων στηριγμάτων και μετατροπής των σε αντιπάλους. Η συζήτηση περί του σχετικού συμβιωτικού μοντέλου, αν έχουμε να κάνουμε με παράσιτο και ξενιστή, αν έχουμε να κάνουμε με σιαμαία κτλ δεν είναι πρώτης προτεραιότητας. Ας πούμε οτι προσμένουν κάποιο θάμα, σαν την έλευση μιας νέας κεντρικής ρύθμισης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που θα επενδύσει απευθείας τα πλεονάσματά του στον ελειμματικό Νότο. Περιμένοντας, ο,τι απομένει από τις πολιτικές τους κομπανίες φέρνει και επιβάλλει ο,τι τους δώσουν στα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ματς που παίζουν - γκολ και ξύλο σήμερα, ώς αποβολές και υποβιβασμό της ομάδας αργότερα...
Ο «συλλογισμός» κλείνει εδώ, και παραπέμπει στις σύστοιχες ευρωπαϊκές εξελίξεις, όπου στη μορφή των διιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συνεννοήσεων, υπό το κράτος της δυναμικής της ανισόμετρης ανάπτυξης, αναπτύσσεται η καθολική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία ώστε να ξεπεραστεί η εξίσου καθολική κρίση και η ανάγκη καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που αυτή συνεπάγεται.
Για το πολιτικό συμπέρασμα, ας μας επιτραπεί να επαναλάβουμε οτι
Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του [κεφάλαιου], εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του [...]
και οτι
ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων [...]
Με την περίπτωση, φάνηκε οτι μεταξύ άλλων χρειάστηκε :
Α. να καεί η βρωμερή παράγκα με το μαγαζάκι του φασίστα συνεταίρου της κυβέρνησης, με τα εγκαίνια άλλου το ίδιο καμμένου, να ετοιμάζονται στην ίδια θέση
Β. να κηρυχθεί περατωθέν το σχήμα ΠΑΣΟΚ, εν τῳ μέσω
1. των πιό τρελλών σχεδίων απόδρασης μέσω «κάψουλας διαφυγής» μιας αυτοπροσδιοριζόμενης σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας με φαντασιακό αρχηγό το όνομα-ξόρκι «παπανδρἐου»,
2. της αγωνίας για το στεγαστικό δάνειο στου Κουβέλη,
3. της απονενοημένης προετοιμασίας εκσυγχρονιστικών γκρουπούσκουλων μεταξύ Μάνου, Μπακογιάννη και λοιπών αρίστων,
4. της εγκατάλειψης ενός καρυδότσουφλου με έρμα κατατεθέν το Βενιζέλο, και
5. της βουτιάς στο βούρκο των ανεξάρτητων αντιστασιακών πολιτευτάδων του τοπικού κατεστημένου
Γ. να μετρἀει ώρες για τις εκλογές η ΝΔ, καθώς ακολουθεί με διαφορά φάσης την καλπάζουσα εκλογική ερημοποίηση του ΠΑΣΟΚ (που προσπαθεί να καθυστερήσει με φασιστοειδείς μεταγραφές)
και, από την άλλη
Δ. μια μεγάλη επιχείρηση μαζικής τρομοκρατίας με κρατική βία και παρακρατικό βανδαλισμό.
Το σημείωμα κλείνει εδώ. Το τι θα μπορούσε, το τι πρέπει να αποφασίσει η... Βουλή, ερωτήματα που αναπαράγουν οι πιό καθυστερημένες συνειδήσεις, τα μικροαστικά συμφέροντα που προσπαθούν να περισώσουν ο,τι υπάρχει σαν τον βαρκάρη με την τρύπια βάρκα που παλεύει να μη βυθιστεί, είναι λάθος και άρα ανόητο να απαντηθούν. Είμαστε σε πόλεμο, απ'έξω μέχρι μέσα στη Βουλἠ· ο βαρκάρης θα βρεθεί στο νερό έτσι κι αλλιώς, και ή θα πνιγεί ή θα κολυμπήσει.
Τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της εξουσίας δε μπορεί να κάνει τη διαφορά. Τα μέτρα «της επόμενης μέρας» είναι απλά και εύληπτα, και εξίσου γρήγορες θα είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Η ζωή, όταν αποφασίσεις να την πάρεις στα χέρια σου, δεν είναι εύκολη –αλλά είναι δική σου.
Μένει η δύσκολη τέχνη να πείσουμε τους πολλούς, οτι οι πολλοί μπορούν να πειστούν γι αυτό.-
-Κείμενα δεσμεύσεων της χώρας, τις οποίες δέχεται η κυβέρνηση
-Γενική εναντίωση στη Βουλή για το πακέτο του αίσχους (
...Ας περάσουμε όμως, για λίγο έστω, σε «σοβαρότερο» ύφος.
Για την εκτέλεση των βασικών στόχων της αστικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μια κωδικοποίηση των οποίων, όπως φαινόταν στην τότε συγκυρία είχαμε συνοψίσει σε προηγούμενο σημείωμα, χρειάστηκε να στηθεί το τέρας του πάλαι ποτέ τριμερούς κυβερνητικού σχήματος φασιστών-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , που μπορεί εύκολα να ειδωθεί ως το supremum του κοινοβουλευτισμού μας και ήδη το infimum μιας πολιτειακής εκτροπής.
Οι σχετικές υποψίες μας, όπως διατυπώνονταν στα μέσα Οκτώβρη, ήταν πολύ λίγες σε σχέση με τη γιγαντιαία μασκαράτα που επακολούθησε. Σοφότεροι έκτοτε, μπορούμε με ασφάλεια να προειδοποιήσουμε οτι το εγχείρημα να σκεφτούμε τι έρχεται τώρα, θα φαίνεται σε λίγους μήνες εξίσου θολό και ελάχιστο μπροστά σε αυτά που πραγματικά θα μας έχουν συμβεί!
Ας ξαναπιάσουμε όμως το νήμα, λίγο μετά από κει που το είχαμε αφήσει:
Ο υποδιοικητής κ. Παπαδήμος, με τον επαγγελματικό τρόπο των τραπεζιτών που βαριούνται και φοβούνται να μιλήσουν δημόσια, μας προειδοποίησε για τις συνέπειες της καταψήφισης του 700σέλιδου δυσανάγνωστου ευρωσυμφώνου: ισούνται με ματαίωση του PSI και του OSI που μπορεί να επακολουθήσει, η οποία θα σήμαινε προαναγγελία στάσης πληρωμών, άρα άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος από διαφυγή μεγάλων κεφαλαίων και απόσυρση μικρών καταθέσεων, συνεπώς παράλυση της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας, παύση λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών και της κρατικής διοίκησης, αδυναμία επιβολής νόμου, συνεπώς διάλυση της κοινωνίας μέσα στη φωτιά και το αίμα, δηλαδή ή εμφύλιο ή δικτατορία. Το τέλος της σύγχρονης Ελλάδας – που εν τῳ μεταξύ, λίγο μετά την κατάρρευση των τραπεζών, θα είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει και το ευρώ.
Αξίζει να θυμόμαστε οτι το νούμερό του συνίστατο σε ακροβασία στα όρια μεταξύ εκβιασμού και δολιοφθοράς : ο πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, ο «δημόσιος άνδρας» γενικότερα, υποτίθεται οτι διαβεβαιώνει, πριν απ’όλα, οτι θα κάνει ο,τι μπορεί για την ασφάλεια και την ομαλότητα στη χώρα, υπό τη μία ή την άλλη απόφαση του κοινοβουλίου. Ή προειδοποιεί για την παραίτησή του και άρα την προτεραιότητα που δίνει στη στράτευσή του υπέρ μιας θέσης, σε σχέση με τα όσα μπορεί να συμβούν στη χώρα αν αυτή απορριφθεί από τους λαϊκούς αντιπροσώπους. Αντί αυτών, ο υποδιοικητής περίπου ξεκαθάρισε οτι θα συμμετείχε στο πλιάτσικο...
Την ίδια απειλητική προοπτική σκιαγράφησαν, καθένας μαζί με τον πόνο του, ο έκπτωτος Γιωργάκης, οι μνηστήρες τύπου Βενιζέλου, και ο συγκάτοικος Αντώνης ο επίδοξος με το δικό του απαράτ.
Τόσοι καθηγηταράδες, τόσοι γραφιάδες και τηλεδιασκεδαστές δούλεψαν λοιπόν με πάθος και συντονισμό για να αποδείξουν οτι αν δεν ψηφιστούν «τα μέτρα» θα χρεωκοπήσουμε .
Ήταν λιγότερο ζεστοί στο να αποδείξουν το ζητούμενο: οτι αν ψηφίσει το κοινοβούλιο τα μέτρα, τότε δεν θα χρεωκοπήσουμε. Δεν έβαλαν ούτε κανέναν πιό «ελαφρύ υποχρεώσεων» λοχαγό, να πει κάτι, μια παπάρα έστω, που να υποστηρίζει πραγματικά έστω την πιό αδύναμη και κυνική εκδοχή της πρότασης – οτι ψηφίζοντας τα μέτρα, ίσως και να μη χρεωκοπήσουμε.
Στην πρόταση αυτή απέδωσαν με επιτυχία το στάτους της ψευδαίσθησης άνθρωποι τόσο διαφορετικών στοχεύσεων όσο αυτών της κ. Κατσέλη, του κ. Κότσιρα, του Δρ Münchau και του Μινίστρου Schaüble.
Αν τώρα με νηφαλιότητα και απλή διανοητική εντιμότητα (που ανάγονται πλέον σε υψίστως ταξικές αρετές), επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει την αληθοτιμή της συνεπαγωγής, θα πρέπει να ξεκινήσει προσδιορίζοντας, τι είναι τα μέτρα και τι είναι η χρεωκοπία.
Για το πρώτο λίγες αμφιβολίες υπάρχουν. Συνοπτικά και βεβαίως αποσπασματικά, πρόκειται για την (εξωοικονομική=με τη βία του κράτους) επιβολή μειώσεων μισθών κατά 30%, με κατάργηση συμβάσεων που θα φέρει την παραπέρα, (ενδοοικονομική =με τη βία του κεφάλαιου), μείωσή τους. Πρόκειται για μια αντίστοιχη μείωση συντάξεων. Πρόκειται για απολύσεις του Δημόσιου με πρώτη δόση μερικές δεκάδες χιλιάδες και δρομολόγηση λίγων εκατοντάδων χιλιάδων. Για περικοπές στις υπόλοιπες κάθε είδους κοινωνικές δαπάνες. Για αυξήσεις στη φορολογία της εργασίας που μένει να προσδιοριστούν, αλλά θα αντιστοιχούν στη σημερινή φορολόγηση εισοδήματος ίσου με τη μείωση μισθών και συντάξεων.
Η χρεωκοπία από την άλλη, είναι όρος υπερφορτισμένος. Ας δούμε μερικές όψεις του:
1) Υπό τη διπλή έννοια της αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και/ή αποστέρησης δαπανών απαραίτητων για το «βασικό βιοτικό επίπεδο» (τροφή/στέγη/υγεία/εκπαίδευση), περί το 30% των νοικοκυριών είναι σήμερα σε κατάσταση μερικής χρεωκοπίας. (Μετά τα μέτρα, δεδομένου του ασυμπίεστου μέρους δαπανών και υποχρεώσεων, το ποσοστό μπορεί να διπλασιαστεί).
2) Για τις επιχειρήσεις, ο βαθμός χρεωκοπίας μπορεί να μετρηθεί ως το μέρος του συνολικού κεφαλαίου που δεν μπορεί πλέον να ανακυκλωθεί: λουκέτα, απλήρωτες υποχρεώσεις προς κράτος και άλλες επιχειρήσεις, δάνεια με αδυναμία εξόφλησης. Τα στατιστικά βρίσκονται, αλλά η εικόνα της Αθήνας με τα κλειστά μαγαζιά και τα ανοίκιαστα σπίτια, η εικόνα της Θεσσαλονίκης με την ερημωμένη βιομηχανική ζώνη, δίνουν τον τόνο. (Με τα μέτρα, ο,τι θα εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση και δεν έχει μονοπωλιακή θέση, θα πιάσει πάτο. Για να μην είμαστε απόλυτοι, μπορεί να γλιτώσουν κάποια φαγάδικα, είναι παρατηρημένο σε ανάλογες περιπτώσεις...)
3) Για τις τράπεζες, ο όρος δεν έχει άλλο περιεχόμενο από την κατάρρευση της επιχείρησης, που καθιστά άνευ νοήματος τις υποχρεώσεις τους (καταθέσεις) και αδύνατη την απόκτηση ενεργητικού (δανειοδοτήσεις).
4) Για το κράτος, η χρεωκοπία μπορεί να διαχωριστεί ως: α) αδυναμία πληρωμής προμηθευτών (αγαθών, υπηρεσιών, έργων) και επιστροφών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις β) αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων γ) αδυναμία αποπληρωμής κρατικών τίτλων και δανείων.
Η μερική χρεωκοπία με κάθε έννοια εκτός από την 4 γ) είναι ήδη εδώ. Η συζήτηση αφορά την αλλαγή του προφίλ της χρεωκοπίας και την εξέλιξή της.
Τα άθλια μέτρα, διασφαλίζουν την ενίσχυση της πρώτης, της δεύτερης και της 4 α) και β) όψης, στην προσδοκία του ελέγχου της 3) και της 4 γ). Είναι ήδη δρομολογημένη μια νέα φάση ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης των πρώτων όψεων, για ακόμα μικρότερο έλεγχο των δεύτερων.
Το όριο αυτής της πορείας είναι η γενική χρεωκοπία στην οποία γοργά οδηγείται η Ελλάδα.
Όλα λοιπόν, γίνονται όχι για την αποφυγή της χρεωκοπίας αλλά για την κατ’ αυτόν τον τρόπο προσέγγισή της. Η μαύρη κυβέρνηση καθάρισε όσο μπορούσε το πεδίο για την επερχόμενη έκρηξη, ωστόσο η ίδια η έκρηξη συνιστά ένα ξεκαθάρισμα πεδίου για τη συνέχεια, που δεν προδιαγράφεται παρά ως καπιταλισμός με είλωτες χωρίς δικαιώματα και χωρίς πατρίδα – με μοναδική, αναπόδραστη προοπτική, μια νέα, πιθανόν άλλου φαινότυπου, αλλά μεγαλύτερη, κρίση.
Είναι τέλος προφανές, οτι αν είχε τις οποιεσδήποτε φιλοδοξίες αυτόνομης ύπαρξης, η εγχώρια κεφαλαιοκρατία θα έβγαινε χοντρά χαμένη στην πορεία που χαράσσει η υλοποιούμενη πολιτική. Η συνεπής με τέτοια συμφέροντα γραμμή, θα ήταν αυτή της καταψήφισης των μέτρων, της παγίωσης της γενικής χρεωκοπίας με το σημερινό προφίλ, και της ομοιόμορφης «πτώχευσης» των εργαζόμενων με την αποχώρηση από το ευρώ στη σημερινή κατάσταση, αντί ενός αποκλεισμού μετά από πλήρη κατάρρευση της ντόπιας αγοράς. Εναλλακτικά ο,τι με συνέπεια λέει ο κ. Βαρουφάκης και σποραδικά προβάλλεται από το Σύριζα. Το μέτρο της υποστήριξης του ντόπιου κεφάλαιου σε τέτοιες προτάσεις, δίνει και το χαρακτήρα του και αποδεικνύει τη μέγιστη ανασφάλειά του σε περιβάλλον απουσίας ξένων στηριγμάτων και μετατροπής των σε αντιπάλους. Η συζήτηση περί του σχετικού συμβιωτικού μοντέλου, αν έχουμε να κάνουμε με παράσιτο και ξενιστή, αν έχουμε να κάνουμε με σιαμαία κτλ δεν είναι πρώτης προτεραιότητας. Ας πούμε οτι προσμένουν κάποιο θάμα, σαν την έλευση μιας νέας κεντρικής ρύθμισης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που θα επενδύσει απευθείας τα πλεονάσματά του στον ελειμματικό Νότο. Περιμένοντας, ο,τι απομένει από τις πολιτικές τους κομπανίες φέρνει και επιβάλλει ο,τι τους δώσουν στα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ματς που παίζουν - γκολ και ξύλο σήμερα, ώς αποβολές και υποβιβασμό της ομάδας αργότερα...
Ο «συλλογισμός» κλείνει εδώ, και παραπέμπει στις σύστοιχες ευρωπαϊκές εξελίξεις, όπου στη μορφή των διιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συνεννοήσεων, υπό το κράτος της δυναμικής της ανισόμετρης ανάπτυξης, αναπτύσσεται η καθολική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία ώστε να ξεπεραστεί η εξίσου καθολική κρίση και η ανάγκη καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που αυτή συνεπάγεται.
Για το πολιτικό συμπέρασμα, ας μας επιτραπεί να επαναλάβουμε οτι
Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του [κεφάλαιου], εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του [...]
και οτι
ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων [...]
Με την περίπτωση, φάνηκε οτι μεταξύ άλλων χρειάστηκε :
Α. να καεί η βρωμερή παράγκα με το μαγαζάκι του φασίστα συνεταίρου της κυβέρνησης, με τα εγκαίνια άλλου το ίδιο καμμένου, να ετοιμάζονται στην ίδια θέση
Β. να κηρυχθεί περατωθέν το σχήμα ΠΑΣΟΚ, εν τῳ μέσω
1. των πιό τρελλών σχεδίων απόδρασης μέσω «κάψουλας διαφυγής» μιας αυτοπροσδιοριζόμενης σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας με φαντασιακό αρχηγό το όνομα-ξόρκι «παπανδρἐου»,
2. της αγωνίας για το στεγαστικό δάνειο στου Κουβέλη,
3. της απονενοημένης προετοιμασίας εκσυγχρονιστικών γκρουπούσκουλων μεταξύ Μάνου, Μπακογιάννη και λοιπών αρίστων,
4. της εγκατάλειψης ενός καρυδότσουφλου με έρμα κατατεθέν το Βενιζέλο, και
5. της βουτιάς στο βούρκο των ανεξάρτητων αντιστασιακών πολιτευτάδων του τοπικού κατεστημένου
Γ. να μετρἀει ώρες για τις εκλογές η ΝΔ, καθώς ακολουθεί με διαφορά φάσης την καλπάζουσα εκλογική ερημοποίηση του ΠΑΣΟΚ (που προσπαθεί να καθυστερήσει με φασιστοειδείς μεταγραφές)
και, από την άλλη
Δ. μια μεγάλη επιχείρηση μαζικής τρομοκρατίας με κρατική βία και παρακρατικό βανδαλισμό.
Το σημείωμα κλείνει εδώ. Το τι θα μπορούσε, το τι πρέπει να αποφασίσει η... Βουλή, ερωτήματα που αναπαράγουν οι πιό καθυστερημένες συνειδήσεις, τα μικροαστικά συμφέροντα που προσπαθούν να περισώσουν ο,τι υπάρχει σαν τον βαρκάρη με την τρύπια βάρκα που παλεύει να μη βυθιστεί, είναι λάθος και άρα ανόητο να απαντηθούν. Είμαστε σε πόλεμο, απ'έξω μέχρι μέσα στη Βουλἠ· ο βαρκάρης θα βρεθεί στο νερό έτσι κι αλλιώς, και ή θα πνιγεί ή θα κολυμπήσει.
Τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της εξουσίας δε μπορεί να κάνει τη διαφορά. Τα μέτρα «της επόμενης μέρας» είναι απλά και εύληπτα, και εξίσου γρήγορες θα είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Η ζωή, όταν αποφασίσεις να την πάρεις στα χέρια σου, δεν είναι εύκολη –αλλά είναι δική σου.
Μένει η δύσκολη τέχνη να πείσουμε τους πολλούς, οτι οι πολλοί μπορούν να πειστούν γι αυτό.-
December 17, 2011
December 05, 2011
November 11, 2011
11/11/11, 11:11 (GMT-11)
Πρώτη μέρα της «τριλάτεραλ» κυβέρνησης μαύρου μετώπου, μια φυσική κατάληξη του βαριά κλονισμένου πολιτικού συστήματος κυριαρχίας στη χώρα.
Ωστόσο και αυτή η εξέλιξη δεν είναι ασύνδετη με τον καλπασμό της αντίστοιχης πολιτικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στους ίδιους τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς.
Μένουμε προς το παρόν σε αυτές τις ελάχιστες λέξεις, με την υπόσχεση να επιχειρήσουμε την ανάπτυξη αυτής της σύνδεσης και των σχετικών ερωτημάτων...
Ωστόσο και αυτή η εξέλιξη δεν είναι ασύνδετη με τον καλπασμό της αντίστοιχης πολιτικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στους ίδιους τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς.
Μένουμε προς το παρόν σε αυτές τις ελάχιστες λέξεις, με την υπόσχεση να επιχειρήσουμε την ανάπτυξη αυτής της σύνδεσης και των σχετικών ερωτημάτων...
November 03, 2011
Άφθονο γέλιο
...προέχει να το απολαύσουμε. Θα επανέλθουμε σύντομα για σχόλια!
UPDATE 14:00 UCT+1: 4:6 η Ελλάδα εγκαταλείπει το ευρώ ώς το τέλος του 12. Βάλτε τώρα που γυρίζει, κερδίστε κι εσείς!
UPDATE αργά το βράδυ στην πατρίδα: Ένα τραγουδάκι για να πορευτείτε τη νύχτα που δεν έχει πρόγραμμα - μια παραγωγή της ΕΤ3, κατόπιν προσφυούς υπομνήσεως του σ. exiled.
UPDATE 4/11/2011 15:11 GMT+1: άκαιρο πλην φυσικό ερώτημα: Από τι σκατά είναι φτιαγμένη η γλώσσα των πολιτικάντηδων και των μηχανισμων πειθαναγκασμού του καθεστώτος; Θαυμάστε σάπφειρον:
(Οι πιό assidus στην παρακολούθηση του ψυχαγωγικού προγράμματος της ημέρας, θα πρόσεξαν και τα σχολικά αρχαία του φασίστα φίλου των δύο συγκατοίκων...)
UPDATE 4/11/2011 17:35 GMT+1: Εκπληκτικό δείγμα γλωσσικής πλέον αποδόμησης, από κάποιον Ο. Βουδούρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ: Ψηφίζω [υπέρ της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση], αλλά δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης [στην κυβέρνηση]. Πέραν της αντισυνταγματικής ουσίας της δηλωσης (που με άλλη αφορμή επισήμανε νωρίτερα ο κ. Λοβέρδος κατά την προσπάθεια διακόσμησης της δικής του πιρουέτας: Ως γνωστόν σύμφωνα με το Σύνταγμα η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση δεν δίνεται υπό προϋποθέσεις, ή ακυρωτικές αιρέσεις. ), η παραπάνω πρόταση μαθηματικώς συνεπάγεται οτι κατά τον κύριο Βουδούρη δεν θα διεξαχθεί η επίμαχη ψηφοφορία. Ο κ. Χυτήρης νωρίτερα, πιθανολόγησε ευθέως το ίδιο, άνευ γριφωδών διατυπώσεων. (Σοβαρά σχόλια αργότερα, στο πρώτο διάλειμμα της μεγάλης παράστασης. Επιμένουμε, προέχει το γέλιο!)
UPDATE 6/11/2011 12:25 GMT+1: Μετά από τις πρώτες πράξεις, που απολαύσαμε, η αυλαία φαίνεται θα πέσει με την «πολυπόθητη» κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας... Χτες ο κ. Μιχελάκης στο κεντρικό δελτίο του μέγκα δήλωνε οτι αναγκαία και ικανή συνθήκη συμμετοχής της ΝΔ σε κυβέρνηση είναι η παραίτηση του σημερινού πρωθυπουργού. Κανένας αστέρας του πλατώ δεν τον ρώτησε επ'αυτού. Από την άλλη, ερωτήθη ο φασίστας φίλος των συγκατοίκων, γιατί δεν θέλει εκλογές. Δεν έδωσε καμμία απάντηση φυσικά. Από ορισμένες απόψεις, ο δημόσιος τηλε-βίος της χώρας μας δανείζεται στυλιστικά στοιχεία από το Truman show... (Αλλάζουμε κι εμείς την πρότασἠ μας: όχι ακόμα σοβαρά σχόλια...)
UPDATE 6/11/2011 13:51 GMT+1: Και νέα παρέμβασις- δέησις του Θεσσαλονίκης Ανθίμου, αυτήν την φοράν υπέρ εθνικής συνενοήσεως και παραμονής της Ελλάδος εις το ευρώ!
UPDATE 6/11/2011 17:19 GMT+1: Κρεσέντο γέλιου. Προσφορά ηλεκτρονικής έκδοσης του Βήματος.
UPDATE 6/11/2011 21:25 GMT+1: Πράγματι, λύση βρέθηκε. Από κυβέρνηση μούγκα-στρούγγα, πάμε σε κυβέρνηση μπούγκα-μπούγκα. Αυτό θα πει εθνική σύγκλυσις!
UPDATE 8/11/2011 11:59 GMT+1: Σήμερον 2 ΕΡΓΑ 2
UPDATE 8/11/2011 14:49 GMT+1: Τα φαινόμενα απατούν!
UPDATE 8/11/2011 23:29 GMT+1: Επίμονες φήμες μιλούν για παραίτηση του κ. Καπουτζίδη και σχέδια για επαναφορά του Αντωνίου Μόλλα, ενώ εντείνονται οι πιέσεις των παραγωγών για περισσότερα γκαγκ στο σενάριο!
UPDATE 9/11/2011 01:21 GMT+1: Οι εγκυρότερες δημοσιογραφικές πληροφορίες για τις διερευνητικές επαφές
UPDATE 9/11/2011 15:09 GMT+1: Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι προσπάθειες...
ενώ πολλαπλασιάζονται τα ερωτηματικά
UPDATE 9/11/2011 17:50 GMT+1: Έχουμε κυβέρνηση - έτσι λέει το «Βήμα». Καιρός πάντως να συμμαζευόμαστε σιγά σιγά από τα γέλια για να σκεφτούμε λίγο σοβαρά το τι συμβαίνει. Κλείνοντας (μάλλον...) αυτό το μπιλιέτο, επισημαίνουμε, αν βεβαίως το ρεπορτάζ της ηλε-πατσαβούρας είναι ακριβές, την ανάλογη του κυβισμού του επίδοση του κ.Πάγκαλου, ο οποίος πήρε στη νέα κυβέρνηση το ίδιο οφίκιο που είχε στην παλιά, μένοντας εντελώς ακίνητος. Τον ξέχασαν ή έχει γίνει μάστερ Γιόντα;
UPDATE 9/11/2011 21:21 GMT+1: Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Πάλι το «μενού του Ερντογάν» το ρεπορτάζ του Βήματος. Όχι δεν τελείωσε η παράσταση - και το μπιλιέτο θα κλείσει οριστικά μόνο τότε. Μείνετε συντονισμένοι για νέα, σπαρταριστά επεισόδια - και μετά μπαίνουμε στην ουσία. Ας σημειωθεί πάντως η μαγική περίπτωση Παγκάλου.
Ας προσεχθεί επίσης η πολύ κομψή συνοπτική διατύπωση της κατάστασης στο «Ποντίκι»:
UPDATE 10/11/2011 13:45 GMT+1: Μια τελευταία, απολαυστική μέρα. Να μοιράσουνε τα υπουργεία, να δουν τι ρόμπα θα βάλουν, κτλ. Φωτορεπορτάζ:
UPDATE αργά το βράδυ στην πατρίδα: Ένα τραγουδάκι για να πορευτείτε τη νύχτα που δεν έχει πρόγραμμα - μια παραγωγή της ΕΤ3, κατόπιν προσφυούς υπομνήσεως του σ. exiled.
UPDATE 4/11/2011 15:11 GMT+1: άκαιρο πλην φυσικό ερώτημα: Από τι σκατά είναι φτιαγμένη η γλώσσα των πολιτικάντηδων και των μηχανισμων πειθαναγκασμού του καθεστώτος; Θαυμάστε σάπφειρον:
(Οι πιό assidus στην παρακολούθηση του ψυχαγωγικού προγράμματος της ημέρας, θα πρόσεξαν και τα σχολικά αρχαία του φασίστα φίλου των δύο συγκατοίκων...)
UPDATE 4/11/2011 17:35 GMT+1: Εκπληκτικό δείγμα γλωσσικής πλέον αποδόμησης, από κάποιον Ο. Βουδούρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ: Ψηφίζω [υπέρ της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση], αλλά δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης [στην κυβέρνηση]. Πέραν της αντισυνταγματικής ουσίας της δηλωσης (που με άλλη αφορμή επισήμανε νωρίτερα ο κ. Λοβέρδος κατά την προσπάθεια διακόσμησης της δικής του πιρουέτας: Ως γνωστόν σύμφωνα με το Σύνταγμα η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση δεν δίνεται υπό προϋποθέσεις, ή ακυρωτικές αιρέσεις. ), η παραπάνω πρόταση μαθηματικώς συνεπάγεται οτι κατά τον κύριο Βουδούρη δεν θα διεξαχθεί η επίμαχη ψηφοφορία. Ο κ. Χυτήρης νωρίτερα, πιθανολόγησε ευθέως το ίδιο, άνευ γριφωδών διατυπώσεων. (Σοβαρά σχόλια αργότερα, στο πρώτο διάλειμμα της μεγάλης παράστασης. Επιμένουμε, προέχει το γέλιο!)
UPDATE 6/11/2011 12:25 GMT+1: Μετά από τις πρώτες πράξεις, που απολαύσαμε, η αυλαία φαίνεται θα πέσει με την «πολυπόθητη» κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας... Χτες ο κ. Μιχελάκης στο κεντρικό δελτίο του μέγκα δήλωνε οτι αναγκαία και ικανή συνθήκη συμμετοχής της ΝΔ σε κυβέρνηση είναι η παραίτηση του σημερινού πρωθυπουργού. Κανένας αστέρας του πλατώ δεν τον ρώτησε επ'αυτού. Από την άλλη, ερωτήθη ο φασίστας φίλος των συγκατοίκων, γιατί δεν θέλει εκλογές. Δεν έδωσε καμμία απάντηση φυσικά. Από ορισμένες απόψεις, ο δημόσιος τηλε-βίος της χώρας μας δανείζεται στυλιστικά στοιχεία από το Truman show... (Αλλάζουμε κι εμείς την πρότασἠ μας: όχι ακόμα σοβαρά σχόλια...)
UPDATE 6/11/2011 13:51 GMT+1: Και νέα παρέμβασις- δέησις του Θεσσαλονίκης Ανθίμου, αυτήν την φοράν υπέρ εθνικής συνενοήσεως και παραμονής της Ελλάδος εις το ευρώ!
UPDATE 6/11/2011 17:19 GMT+1: Κρεσέντο γέλιου. Προσφορά ηλεκτρονικής έκδοσης του Βήματος.
UPDATE 6/11/2011 21:25 GMT+1: Πράγματι, λύση βρέθηκε. Από κυβέρνηση μούγκα-στρούγγα, πάμε σε κυβέρνηση μπούγκα-μπούγκα. Αυτό θα πει εθνική σύγκλυσις!
UPDATE 8/11/2011 11:59 GMT+1: Σήμερον 2 ΕΡΓΑ 2
Η πιανίστα και οι Μήτσυ
ένα αφιέρωμα σε μουσικούς λαούς
UPDATE 8/11/2011 23:29 GMT+1: Επίμονες φήμες μιλούν για παραίτηση του κ. Καπουτζίδη και σχέδια για επαναφορά του Αντωνίου Μόλλα, ενώ εντείνονται οι πιέσεις των παραγωγών για περισσότερα γκαγκ στο σενάριο!
UPDATE 9/11/2011 01:21 GMT+1: Οι εγκυρότερες δημοσιογραφικές πληροφορίες για τις διερευνητικές επαφές
UPDATE 9/11/2011 15:09 GMT+1: Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι προσπάθειες...
ενώ πολλαπλασιάζονται τα ερωτηματικά
UPDATE 9/11/2011 17:50 GMT+1: Έχουμε κυβέρνηση - έτσι λέει το «Βήμα». Καιρός πάντως να συμμαζευόμαστε σιγά σιγά από τα γέλια για να σκεφτούμε λίγο σοβαρά το τι συμβαίνει. Κλείνοντας (μάλλον...) αυτό το μπιλιέτο, επισημαίνουμε, αν βεβαίως το ρεπορτάζ της ηλε-πατσαβούρας είναι ακριβές, την ανάλογη του κυβισμού του επίδοση του κ.Πάγκαλου, ο οποίος πήρε στη νέα κυβέρνηση το ίδιο οφίκιο που είχε στην παλιά, μένοντας εντελώς ακίνητος. Τον ξέχασαν ή έχει γίνει μάστερ Γιόντα;
UPDATE 9/11/2011 21:21 GMT+1: Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Πάλι το «μενού του Ερντογάν» το ρεπορτάζ του Βήματος. Όχι δεν τελείωσε η παράσταση - και το μπιλιέτο θα κλείσει οριστικά μόνο τότε. Μείνετε συντονισμένοι για νέα, σπαρταριστά επεισόδια - και μετά μπαίνουμε στην ουσία. Ας σημειωθεί πάντως η μαγική περίπτωση Παγκάλου.
Ας προσεχθεί επίσης η πολύ κομψή συνοπτική διατύπωση της κατάστασης στο «Ποντίκι»:
Ούτε ένα σοβαρό πραξικόπημα δεν μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι, πώς θα προστατέψουν τα συμφέροντα των πιστωτών τους. Η μόνη εναλλακτική εξήγηση που υπάρχει είναι ότι εκτυλίσσεται ένα σατανικό σχέδιο αυτογελοιοποίησης με μόνο στόχο να μας εξοντώσουν στο γέλιο κάμπτοντας τις όποιες άμυνές μας. Στα μπλογκς και στο τουίτερ η διακωμώδηση αυτού του μεταμοντέρνου εθνικού σόου πάει σύννεφο. Και όταν πια θα είμαστε αποκαμωμένοι θα μας το ... φορέσουν το κυβερνητικό σχήμα.
UPDATE 10/11/2011 13:45 GMT+1: Μια τελευταία, απολαυστική μέρα. Να μοιράσουνε τα υπουργεία, να δουν τι ρόμπα θα βάλουν, κτλ. Φωτορεπορτάζ:
October 31, 2011
Frankfurter Weltanschauung
Με έναν ειρωνικό τρόπο, το όνομα της διάσημης πόλης βρέθηκε πίσω από σημαντικές όψεις της ελληνικής περιπέτειας, δηλαδή της επιχείρησης αποκατάστασης της μονοπωλιακής κερδοφορίας που περνά από τη με γοργούς ρυθμούς αποφασιστική υποβάθμιση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Η υποβάθμιση προκύπτει ως μοναδικό αποτέλεσμα (outcome) της αποσκοπούμενης αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας (μ'άλλα λόγια: του ξεπεράσματος της κρίσης), που με τη σειρά της περνά από τα αποφασισμένα μέτρα της «ελεγχόμενης» καταστροφής κεφαλαίου, της ανόδου του βαθμού εκμετάλευσης της εργασίας με τη μείωση των απολαβών και της απαξίωσής της ώς βαθμού μερικής καταστροφής.
Για να ολοκληρωθεί ο αποφθεγματικής συμπύκνωσης ονοματισμός της συγκυρίας, σημειώνεται ακόμα οτι
α) σε μια καπιταλιστική κοινωνία, μια τέτοια επιχείρηση είναι πάντα πόλεμος. Η ανώδυνη διότι ομολογημένη από τους επιτιθέμενους διαπίστωση, είναι ωστόσο απαρέγκλιτος όρος κατανόησης της συγκυρίας.
β) τα εργαλεία/μέτρα ορίζουν μια ροή και αποκτούν τη σημασία τους μόνον αν θεωρηθεί ο γενικός σκοπός τους. Η ροή ξεκίνησε με την έναρξη της επιχείρησης και προφανώς δε θα σταματήσει πριν το τέλος της.
γ) ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όλα αυτά σε δυναμικό συντονισμό με την εξέλιξη του ίδιου του πολέμου.
δ) η ελληνική περιπέτεια ούτε εξελίσσεται σε παγκόσμιο κενό ούτε πολύ περισσότερο επιδρά μονομερώς στην παγκόσμια συγκυρία. Αποτελεί καταφανώς μέρος ενός συνολικού πολέμου, με περιφερειακούς και τοπικούς καθορισμούς. Η «επιχειρησιακή λογική» στην Ελλάδα θέλει πράγματι να αποσυμπλέξει τους δεσμούς σε φάση ανάσχεσης της επίδρασης των ελληνικών πραγμάτων στη διεθνή οικονομία/πολιτική, φάση κλιμάκωσης και νέα φάση διεθνούς επίδρασης, αυτή τη φορά ως αξιοποίηση των τοπικών επιτευγμάτων. Ωστόσο, τίποτα το στρατηγικά ουσιώδες δεν υπάρχει καν σε αυτή τη βούληση· είναι γνωστό και αποδεκτό οτι τα γεγονότα θα καθορίσουν τις φάσεις και αυτό δεν είναι κρίσιμο για τους επιτιθέμενους.
Οι παραπάνω γενικότητες μας εισάγουν σε άλλες, πιό στοχευμένες και πιό ουσιώδεις. Αν αυτό που συμβαίνει είναι πόλεμος, αν αυτό που ονοματίσθηκε είναι ο σκοπός του, ποιές είναι οι δρώσες δυνάμεις, ποιά τα πεδία, ποιά τα καθήκοντα της κάθε πλευράς;
Παρόλο που και τούτα είναι γενικά γνωστά, είναι απαραίτητο να τα ξαναεπι-σκέπτεται κανείς, όχι για τον κίνδυνο απώλειας μνήμης μέσα στην παραζάλη των μαχών, όσο γιατί η γνώση των αλλαγών των μορφών και των χαρακτηριστικών, στο βαθμό που μπορούν να γίνουν αντιληπτές, προσθέτουν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα.
Από τη μια λοιπόν, είναι το κεφάλαιο· η «Φρανκφούρτη» της ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσει μια παιδαγωγικής χρησιμότητας καρικατούρα. Από την άλλη, η βιοπολιτική της ζωντανής εργασίας.
Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο δυνάμεις αναδεικνύεται με διαφορετικό τρόπο τουλάχιστο σε κάθε θεώρηση που αναφέρεται με οποιονδήποτε τρόπο στη μαρξιστική παράδοση. Σταχυολογούμε από αυτήν, χωρίς καμμία αξίωση εμβάθυνσης/συγκεκριμενοποίησης:
-Το κεφάλαιο ακριβώς επειδή είναι απρόσωπο, ακριβώς επειδή είναι σχέση, αποτελεί δύναμη μέσω των νόμων κίνησής του, της λογικής του. Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του, χωρίς να παραβλέπει κανείς οτι μπορεί κάποτε να διατυπώνονται σε αδύναμη μορφή για λόγους τακτικής.
Το κεφάλαιο ως σχέση είναι ταυτόχρονα και τάξη (order), καθεστώς. Η τάξη αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από τη συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνίας σε δύο βασικές τάξεις (classes), εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που επικαθορίζει και συγκροτεί τα μη αναγώγιμης πολυπλοκότητας μοτίβα του κοινωνικού μόρφωματος: διαστρωματώσεις, ομάδες και συλλογικότητες. Ταυτόχρονα επίσης ο καπιταλισμός υπάρχει μόνο στη μορφή που τον έφερε και τον φέρνει το σύνολο της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας - ως το αναγνωρίσιμο τοπίο των εθνικών και διεθνών οντοτήτων στη διαρκή τους κίνηση.
Η φλυαρία αυτή είναι νομίζω υπεραρκετή για να φτάσουμε στο μόνο σημείο που θέλουμε να θίξουμε: οι στόχοι του κεφάλαιου σε αυτόν τον πόλεμο, όπως διατυπώνονται σε αποφάσεις της εξουσίας, όπως εκλαϊκεύονται από τους μηχανισμούς πειθαναγκασμού, όπως ομολογούνται και συνοψίζονται από τους οργανικούς διανοούμενους της άρχουσας τάξης, υπάγονται στην εξής αντίφαση: από τη μια οι στόχοι νοηματοδοτούνται από την εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος αναπαραγωγής του καθεστώτος. Από την άλλη, ο μοναδικός τρόπος συναρμογής του γενικού συμφέροντος είναι αυτός της ισορροπίας που προκύπτει από την ίδια προσπάθεια ικανοποίησης των επιμέρους συμφέροντων, που εκ κατασκευής αλληλο-αντιμάχονται. Εδώ το γενικό δεν ανευρίσκεται αυτόματα στο ειδικό, αλλά καταρχήν υπονομεύεται από αυτό και μόνο εκ των υστέρων και διαμεσολαβημένα από τους μηχανισμούς της εξουσίας τιθασεύεται και ενσωματώνεται σε αυτό.
Η ένταση αυτή είναι όσο πιό έντονη όσο και η κρίση. Η ένταση αυτή είναι όσο πιό μικρή όσο μεγαλύτερος ο βαθμός ισχύος του κάθε ξεχωριστού ειδικού συμφέροντος. Στο επίπεδο των διατυπώσεων, η αντίθεση αυτή εισάγει μια άλλη: όσο πιό γενική και βαθειά είναι η προσπάθεια συμπερίληψης του γενικού συμφέροντος του καπιταλισμού σε μια ανάλυση, μια πρόταση, μια θεωρία, τόσο περισσότερο αυτή καταντάει να μοιάζει με τις προφητείες της Κασσάνδρας. Θεωρούμε ως ακρότατο τέτοιο παράδειγμα τις πρόσφατες παρεμβάσεις του Jürgen Habermas, του σοσιαλδημοκράτη κληρονόμου της σχολής της Φρανκφούρτης, που φοβάται οτι η σημερινή κρίση στην ΕΕ θα καταλήξει στην έλευση μιας «μεταδημοκρατικής εποχής», στην αναίρεση της αστικής δημοκρατίας όχι μόνο όπως λειτουργεί, αλλά και όπως έχει επαγγελθεί, προς ένα μετα- (post-) δημοκρατικό καθεστώς.
-Ο πόλεμος που διεξάγει η εξουσία για το κεφάλαιο, είναι ενάντια στη ζωντανή εργασία. Δεν είναι εδώ ο τόπος να σταθούμε στη λεπτή εννοιολόγησή της, στη λεπτομερή φαινομενολογική περιγραφή της συγκρότησής της, στην έκφανση της βούλησής της ως πολιτική συνείδηση, στις ιδιαιτερότητές της στην Ελλάδα - είναι βέβαια πάντα απαραίτητο να επιστρέφει κάθε άνθρωπος που βλέπει γενικώς έτσι την κατάσταση, ως πόλεμο δηλαδή, και που τοποθετεί τον εαυτό του στην πλευρά αυτή, στα παραπάνω ζητήματα όπως αναδεικνύονται στη δράση. Θα περιοριστούμε στο να επισημάνουμε εδώ την ποιοτική διαφορά των στόχων των δεχόμενων την επίθεση, από αυτούς των επιτιθέμενων. Η πρώτη είναι προφανής: η εργασία έχει εξουσία· τόση όση απαιτείται για να εξουσιασθεί. Συμμετέχει στη διοίκηση· τόσο όσο απαιτείται για να διοικηθεί κτλ. Τα συμφέροντα της εργασίας, όταν και όπως διατυπωθούν από ένα πολιτικό υποκείμενο, δεν μπορούν να συγκροτήσουν στόχους παρά μόνο μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισής τους από αυτήν - διαδικασία που από την άλλη ανήκει στα βασικά πεδία του πολέμου ενάντιά της. Η ζωντανή εργασία είναι τάξη (order) μόνο μέσα στην υπαγωγή της στην τάξη του κεφάλαιου, όταν δηλαδή αναπαράγει τον εαυτό της. Εκεί ακριβώς είναι και ως τάξη (class). Υπάρχει λοιπόν άλλη μια αντίφαση ανάμεσα στο γενικό συμφέρον και την οποιαδήποτε διατύπωσή του σε στόχους της ζωντανής εργασίας: το γενικό συμφέρον είναι εδώ η κατάργηση της τάξης της ίδιας, ενώ ο στόχος αποβλέπει στην κατίσχυσή της. Αυτός είναι και ο λόγος που το γενικό συμφέρον δεν μπορεί να προκύψει (s'actualiser) ως σημείο ισορροπίας επιμέρους συμφερόντων, όπως στην πλευρά του κεφάλαιου, αλλά ως αποτέλεσμα της άρσης της αντίφασης μεταξύ (οιονεἰ) γενικού συμφέροντος και στόχου. Αυτή είναι και η ιστορική-προγραμματική αποστολή κάθε πολιτικού σχηματισμού που μιλά από τη σκοπιά της ζωντανής εργασίας, αποστολή που έχει περιγραφθεί στο πολιτικό πεδίο ως ηγεμονία. Εδώ εμφανίζεται για τρίτη φορά το όνομα της μοιραίας πόλης: η ριζοσπαστική εκδοχή της θεωρίας των στοχαστών της Φρανκφούρτης, αρνείται γενικά μια τέτοια δυνατότητα. Εμμένει και θεωρητικοποιεί τη θραυσματική θεώρηση της πραγματικότητας του κοινωνικού πολέμου, είτε ως παραδοχή του αδιεξόδου εκφοράς κάθε λόγου που δεν είναι αρνητικός, είτε με την αναγνώριση της «ολογραφικής» φύσης της μερικής, ατομικής συνείδησης, που περικλείει λοιπόν ατόφιο τον πλούτο του γενικού, παραπέμποντας στη μοναδολογία του Leibniz.
Πέρα από τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, πέρα από την αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα, πέρα από τους προσωπικούς φόβους και προβλήματα της βιοπάλης, καλό είναι να μη σταματάει κανείς «συνειδητοποιημένος», όπως λέγαμε παλιά, ούτε την κριτική ούτε την ενασχόληση με τα ζητήματα που συνδέονται με ο,τι κωδικοποιήθηκε παραπάνω στις τρεις αναφορές στη Φρανκφούρτη.
Αυτή η υπόμνηση ήταν και ο σκοπός σύνταξης αυτού του ανιαρού σημειώματος.
Η υποβάθμιση προκύπτει ως μοναδικό αποτέλεσμα (outcome) της αποσκοπούμενης αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας (μ'άλλα λόγια: του ξεπεράσματος της κρίσης), που με τη σειρά της περνά από τα αποφασισμένα μέτρα της «ελεγχόμενης» καταστροφής κεφαλαίου, της ανόδου του βαθμού εκμετάλευσης της εργασίας με τη μείωση των απολαβών και της απαξίωσής της ώς βαθμού μερικής καταστροφής.
Για να ολοκληρωθεί ο αποφθεγματικής συμπύκνωσης ονοματισμός της συγκυρίας, σημειώνεται ακόμα οτι
α) σε μια καπιταλιστική κοινωνία, μια τέτοια επιχείρηση είναι πάντα πόλεμος. Η ανώδυνη διότι ομολογημένη από τους επιτιθέμενους διαπίστωση, είναι ωστόσο απαρέγκλιτος όρος κατανόησης της συγκυρίας.
β) τα εργαλεία/μέτρα ορίζουν μια ροή και αποκτούν τη σημασία τους μόνον αν θεωρηθεί ο γενικός σκοπός τους. Η ροή ξεκίνησε με την έναρξη της επιχείρησης και προφανώς δε θα σταματήσει πριν το τέλος της.
γ) ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όλα αυτά σε δυναμικό συντονισμό με την εξέλιξη του ίδιου του πολέμου.
δ) η ελληνική περιπέτεια ούτε εξελίσσεται σε παγκόσμιο κενό ούτε πολύ περισσότερο επιδρά μονομερώς στην παγκόσμια συγκυρία. Αποτελεί καταφανώς μέρος ενός συνολικού πολέμου, με περιφερειακούς και τοπικούς καθορισμούς. Η «επιχειρησιακή λογική» στην Ελλάδα θέλει πράγματι να αποσυμπλέξει τους δεσμούς σε φάση ανάσχεσης της επίδρασης των ελληνικών πραγμάτων στη διεθνή οικονομία/πολιτική, φάση κλιμάκωσης και νέα φάση διεθνούς επίδρασης, αυτή τη φορά ως αξιοποίηση των τοπικών επιτευγμάτων. Ωστόσο, τίποτα το στρατηγικά ουσιώδες δεν υπάρχει καν σε αυτή τη βούληση· είναι γνωστό και αποδεκτό οτι τα γεγονότα θα καθορίσουν τις φάσεις και αυτό δεν είναι κρίσιμο για τους επιτιθέμενους.
Οι παραπάνω γενικότητες μας εισάγουν σε άλλες, πιό στοχευμένες και πιό ουσιώδεις. Αν αυτό που συμβαίνει είναι πόλεμος, αν αυτό που ονοματίσθηκε είναι ο σκοπός του, ποιές είναι οι δρώσες δυνάμεις, ποιά τα πεδία, ποιά τα καθήκοντα της κάθε πλευράς;
Παρόλο που και τούτα είναι γενικά γνωστά, είναι απαραίτητο να τα ξαναεπι-σκέπτεται κανείς, όχι για τον κίνδυνο απώλειας μνήμης μέσα στην παραζάλη των μαχών, όσο γιατί η γνώση των αλλαγών των μορφών και των χαρακτηριστικών, στο βαθμό που μπορούν να γίνουν αντιληπτές, προσθέτουν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα.
Από τη μια λοιπόν, είναι το κεφάλαιο· η «Φρανκφούρτη» της ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσει μια παιδαγωγικής χρησιμότητας καρικατούρα. Από την άλλη, η βιοπολιτική της ζωντανής εργασίας.
Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο δυνάμεις αναδεικνύεται με διαφορετικό τρόπο τουλάχιστο σε κάθε θεώρηση που αναφέρεται με οποιονδήποτε τρόπο στη μαρξιστική παράδοση. Σταχυολογούμε από αυτήν, χωρίς καμμία αξίωση εμβάθυνσης/συγκεκριμενοποίησης:
-Το κεφάλαιο ακριβώς επειδή είναι απρόσωπο, ακριβώς επειδή είναι σχέση, αποτελεί δύναμη μέσω των νόμων κίνησής του, της λογικής του. Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του, χωρίς να παραβλέπει κανείς οτι μπορεί κάποτε να διατυπώνονται σε αδύναμη μορφή για λόγους τακτικής.
Το κεφάλαιο ως σχέση είναι ταυτόχρονα και τάξη (order), καθεστώς. Η τάξη αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από τη συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνίας σε δύο βασικές τάξεις (classes), εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που επικαθορίζει και συγκροτεί τα μη αναγώγιμης πολυπλοκότητας μοτίβα του κοινωνικού μόρφωματος: διαστρωματώσεις, ομάδες και συλλογικότητες. Ταυτόχρονα επίσης ο καπιταλισμός υπάρχει μόνο στη μορφή που τον έφερε και τον φέρνει το σύνολο της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας - ως το αναγνωρίσιμο τοπίο των εθνικών και διεθνών οντοτήτων στη διαρκή τους κίνηση.
Η φλυαρία αυτή είναι νομίζω υπεραρκετή για να φτάσουμε στο μόνο σημείο που θέλουμε να θίξουμε: οι στόχοι του κεφάλαιου σε αυτόν τον πόλεμο, όπως διατυπώνονται σε αποφάσεις της εξουσίας, όπως εκλαϊκεύονται από τους μηχανισμούς πειθαναγκασμού, όπως ομολογούνται και συνοψίζονται από τους οργανικούς διανοούμενους της άρχουσας τάξης, υπάγονται στην εξής αντίφαση: από τη μια οι στόχοι νοηματοδοτούνται από την εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος αναπαραγωγής του καθεστώτος. Από την άλλη, ο μοναδικός τρόπος συναρμογής του γενικού συμφέροντος είναι αυτός της ισορροπίας που προκύπτει από την ίδια προσπάθεια ικανοποίησης των επιμέρους συμφέροντων, που εκ κατασκευής αλληλο-αντιμάχονται. Εδώ το γενικό δεν ανευρίσκεται αυτόματα στο ειδικό, αλλά καταρχήν υπονομεύεται από αυτό και μόνο εκ των υστέρων και διαμεσολαβημένα από τους μηχανισμούς της εξουσίας τιθασεύεται και ενσωματώνεται σε αυτό.
Η ένταση αυτή είναι όσο πιό έντονη όσο και η κρίση. Η ένταση αυτή είναι όσο πιό μικρή όσο μεγαλύτερος ο βαθμός ισχύος του κάθε ξεχωριστού ειδικού συμφέροντος. Στο επίπεδο των διατυπώσεων, η αντίθεση αυτή εισάγει μια άλλη: όσο πιό γενική και βαθειά είναι η προσπάθεια συμπερίληψης του γενικού συμφέροντος του καπιταλισμού σε μια ανάλυση, μια πρόταση, μια θεωρία, τόσο περισσότερο αυτή καταντάει να μοιάζει με τις προφητείες της Κασσάνδρας. Θεωρούμε ως ακρότατο τέτοιο παράδειγμα τις πρόσφατες παρεμβάσεις του Jürgen Habermas, του σοσιαλδημοκράτη κληρονόμου της σχολής της Φρανκφούρτης, που φοβάται οτι η σημερινή κρίση στην ΕΕ θα καταλήξει στην έλευση μιας «μεταδημοκρατικής εποχής», στην αναίρεση της αστικής δημοκρατίας όχι μόνο όπως λειτουργεί, αλλά και όπως έχει επαγγελθεί, προς ένα μετα- (post-) δημοκρατικό καθεστώς.
-Ο πόλεμος που διεξάγει η εξουσία για το κεφάλαιο, είναι ενάντια στη ζωντανή εργασία. Δεν είναι εδώ ο τόπος να σταθούμε στη λεπτή εννοιολόγησή της, στη λεπτομερή φαινομενολογική περιγραφή της συγκρότησής της, στην έκφανση της βούλησής της ως πολιτική συνείδηση, στις ιδιαιτερότητές της στην Ελλάδα - είναι βέβαια πάντα απαραίτητο να επιστρέφει κάθε άνθρωπος που βλέπει γενικώς έτσι την κατάσταση, ως πόλεμο δηλαδή, και που τοποθετεί τον εαυτό του στην πλευρά αυτή, στα παραπάνω ζητήματα όπως αναδεικνύονται στη δράση. Θα περιοριστούμε στο να επισημάνουμε εδώ την ποιοτική διαφορά των στόχων των δεχόμενων την επίθεση, από αυτούς των επιτιθέμενων. Η πρώτη είναι προφανής: η εργασία έχει εξουσία· τόση όση απαιτείται για να εξουσιασθεί. Συμμετέχει στη διοίκηση· τόσο όσο απαιτείται για να διοικηθεί κτλ. Τα συμφέροντα της εργασίας, όταν και όπως διατυπωθούν από ένα πολιτικό υποκείμενο, δεν μπορούν να συγκροτήσουν στόχους παρά μόνο μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισής τους από αυτήν - διαδικασία που από την άλλη ανήκει στα βασικά πεδία του πολέμου ενάντιά της. Η ζωντανή εργασία είναι τάξη (order) μόνο μέσα στην υπαγωγή της στην τάξη του κεφάλαιου, όταν δηλαδή αναπαράγει τον εαυτό της. Εκεί ακριβώς είναι και ως τάξη (class). Υπάρχει λοιπόν άλλη μια αντίφαση ανάμεσα στο γενικό συμφέρον και την οποιαδήποτε διατύπωσή του σε στόχους της ζωντανής εργασίας: το γενικό συμφέρον είναι εδώ η κατάργηση της τάξης της ίδιας, ενώ ο στόχος αποβλέπει στην κατίσχυσή της. Αυτός είναι και ο λόγος που το γενικό συμφέρον δεν μπορεί να προκύψει (s'actualiser) ως σημείο ισορροπίας επιμέρους συμφερόντων, όπως στην πλευρά του κεφάλαιου, αλλά ως αποτέλεσμα της άρσης της αντίφασης μεταξύ (οιονεἰ) γενικού συμφέροντος και στόχου. Αυτή είναι και η ιστορική-προγραμματική αποστολή κάθε πολιτικού σχηματισμού που μιλά από τη σκοπιά της ζωντανής εργασίας, αποστολή που έχει περιγραφθεί στο πολιτικό πεδίο ως ηγεμονία. Εδώ εμφανίζεται για τρίτη φορά το όνομα της μοιραίας πόλης: η ριζοσπαστική εκδοχή της θεωρίας των στοχαστών της Φρανκφούρτης, αρνείται γενικά μια τέτοια δυνατότητα. Εμμένει και θεωρητικοποιεί τη θραυσματική θεώρηση της πραγματικότητας του κοινωνικού πολέμου, είτε ως παραδοχή του αδιεξόδου εκφοράς κάθε λόγου που δεν είναι αρνητικός, είτε με την αναγνώριση της «ολογραφικής» φύσης της μερικής, ατομικής συνείδησης, που περικλείει λοιπόν ατόφιο τον πλούτο του γενικού, παραπέμποντας στη μοναδολογία του Leibniz.
Πέρα από τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, πέρα από την αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα, πέρα από τους προσωπικούς φόβους και προβλήματα της βιοπάλης, καλό είναι να μη σταματάει κανείς «συνειδητοποιημένος», όπως λέγαμε παλιά, ούτε την κριτική ούτε την ενασχόληση με τα ζητήματα που συνδέονται με ο,τι κωδικοποιήθηκε παραπάνω στις τρεις αναφορές στη Φρανκφούρτη.
Αυτή η υπόμνηση ήταν και ο σκοπός σύνταξης αυτού του ανιαρού σημειώματος.
October 17, 2011
Cité à la derive
Σημειώναμε στις 19/6/2011, με αφορμή την τότε μασκαράτα του ανασχηματισμού, οτι
Το κυβερνητικό σχήμα έχει στόχο σε αυτή τη
φάση:
- να δρομολογήσει πρακτικά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και οποιουδήποτε θραύσματος έχει απομείνει από υπηρεσία κοινής ωφέλειας όπως λέγονταν κάποτε αυτά, σε ένα μοντάζ ξένου [...] και ντόπιου κεφάλαιου. [...]
- να κατοχυρώσει την εκχώρηση φυσικού πλούτου και γεωπολιτικού ελέγχου πρώτ'απ'όλα στα "μεγάλα αφεντικά της περιοχής"
- να εξωραΐσει, όσο είναι δυνατόν, την καινούργια επιδρομή σε μισθούς, συντάξεις, συμβασιακά καθεστώτα, με μικροδιευθετήσεις και "ορεκτικά" θεάματα καταπολέμησης των φοροφυγάδων
- να καταστείλει άγρια το λαϊκό αναβρασμό, στην πρώτη κάμψη που μπορεί να σημειώσει η δυναμική του
- να βάλει τις βάσεις της μετάλλαξης του πολιτικού συστήματος σε σταθερότερη μορφή, [...]
- να συνοδεύσει τη διαπραγμάτευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο της συμφερότερης για το (κυρίως γαλλογερμανικό, αλλά όχι μόνο) χρηματιστηριακό κεφάλαιο μορφής ελεγχόμενης χρεωκοπίας, καθαρίζοντας το πεδίο για την επερχόμενη έκρηξη.
Η άσκηση είναι δύσκολη, γιατί αυτή τη φορά
θίγονται κοινωνικά στρώματα που αποτέλεσαν πυλώνες της κοινωνικής συναίνεσης του
συστήματος.[...]
Ενόσω τα σημάδια κατάρρευσης του σχήματος αυτού συσσωρεύονται πλέον ανεξέλεγκτα, μπορεί κανείς με σχετική σιγουριά να διαπιστώσει την αποτυχία του σε σχέση με τα περισσότερα σημεία της παραπάνω περιγραφθείσας αποστολής:
Άραγε, η κυβέρνηση αυτή θα σχολάσει πριν τη λήξη της ονομαστικής της αποστολής (ήτοι, μόλις επιτευχθεί βιώσιμος συμβιβασμός των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων με την υποσημείωση της ελληνικής προοπτικής); Κοντή γιορτή - εν τω μεταξύ όμως, η ανάληψη του ρίσκου να μην προετοιμαστεί κανείς για τέτοιο ενδεχόμενο, θα ήταν αδικαιολόγητη και ασυγχώρητη.
Ενόσω τα σημάδια κατάρρευσης του σχήματος αυτού συσσωρεύονται πλέον ανεξέλεγκτα, μπορεί κανείς με σχετική σιγουριά να διαπιστώσει την αποτυχία του σε σχέση με τα περισσότερα σημεία της παραπάνω περιγραφθείσας αποστολής:
- το ξεπούλημα δεν γνώρισε καμμιά αποφασιστική επιτάχυνση, και ο κύριος λόγος είναι οι ισχυρότατες συγκρούσεις συμφερόντων που δεν έχουν ακόμα και σήμερα καταλήξει σε έναν στέρεο συμβιβασμό. Έτσι, οι πολιτικοί και λοιποί υπάλληλοι των μηχανισμών πειθαναγκασμού, βρέθηκαν να είναι εναλλάξ θίασος και κοινό σε διάφορα έργα με περίεργα ονόματα: «Εύρηκα», «ειδικές οικονομικές ζώνες», «Ήλιος», ή και χωρίς ονόματα: «δραχμή συνδεμένη με το δολάριο»...
- το «καθήκον» της εκχώρησης φυσικού πλούτου και ελέγχου προχωρά με σταθερούς ρυθμούς. Αυτό μαρτυρούν οι δυσώδεις πτυχές σχετικών θεμάτων που ξεβράζονται τακτικά στη δημοσιότητα όταν χοντραίνει η αντιπαράθεση των διεκδικητών (ενίοτε και από λάθος...) Ωστόσο μένουν ακόμα πολλά «διαδικαστικά» να υλοποιηθούν
- η επιδρομή, ή μάλλον μόνιμη απαλοτροίωση, των λαϊκών εισοδημάτων και η κατάργηση θεμελιωδών κατακτήσεων των εργαζομένων ήταν τελικά αυτό που βρέθηκε ντεφάκτο στην κορυφή του καθηκοντολόγιου της κυβέρνησης. Εκεί συνάντησε τις μεγαλύτερες αντιστάσεις και εκεί εξάντλησε τις «μπαταρίες» της. Όλα τα κόλπα δοκιμάστηκαν στο πεδίο αυτό, χαρακτηριστικό της κρισιμότητάς του: διαίρεση των εργαζόμενων, πανικός, μαϊμού «δισταγμοί», «αγανάκτηση» και «διαφοροποιήσεις», ψέμματα και λάθη στους λογαριασμούς, για να αναφέρουμε μόνον μερικά
- η καταστολή σε όλα τα επίπεδα συνόδευσε καθημερινά την κυβερνητική δράση, χωρίς όμως μείζονα μόνιμη επιτυχία. Είναι φανερό οτι το μέγεθος της ανυπακοής γίνεται τέτοιο, που ξεπερνά τη δυνατότητα κατασταλτικής υπηρεσίας - πολύ περισσότερο, που η αυτόματη υπακοή και του ίδιου του μηχανισμού πέραν των πραιτωριανών, αρχίζει να μη φαίνεται δεδομένη. Στο βαθμό που η συντεταγμένη βία θα καθίσται ανεπαρκής, είναι λογικό να επιχειρηθούν διάφορες εκτροπές ή και εκρηκτικού χαρακτήρα εκτονώσεις. Τέλος, ο «εξωτερικός κίνδυνος» θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος του οπλοστάσιου ανάκτησης της πολιτικής σταθερότητας από διάδοχα σχήματα
- η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος είναι σίγουρο οτι δεν αποτελεί μέρος του κυβερνητικού έργου, με την εξαίρεση του νομοσχεδίου περί χρηματοδότησης των κομμάτων, αυτού του ίδιου που έχουν περάσει σε διάφορες ευρωπαϊκές δημοκρατίες με παρόμοια προβληματάκια. Κατά τα άλλα, ίσως ούτε καν η λήξη της θητείας αυτού του σχήματος να μη συμβάλλει στη μετάλλαξη αυτή, καθώς το κύριο φαίνεται πλέον να γίνεται όχι η σταθερότητα, αλλά ο έστω και μέσω της αστάθειας έλεγχος
- η κυβέρνηση πράττει ακριβώς σύμφωνα με την περιγραφή του τελευταίου σημείου. Η εφιαλτική κακοφωνία του καθεστωτικού Τύπου τις τελευταίες μέρες μπορεί ακριβώς να ειδωθεί ως η διασταύρωση της αγωνίας μερίδων του ντόπιου κεφάλαιου για τη δική τους τύχη, με τη λυσσώδη προσπάθεια να ετοιμάσουν ένα σημείο στήριξης μιας πολιτικής εξουσίας σε ελεύθερη πτώση.
Άραγε, η κυβέρνηση αυτή θα σχολάσει πριν τη λήξη της ονομαστικής της αποστολής (ήτοι, μόλις επιτευχθεί βιώσιμος συμβιβασμός των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων με την υποσημείωση της ελληνικής προοπτικής); Κοντή γιορτή - εν τω μεταξύ όμως, η ανάληψη του ρίσκου να μην προετοιμαστεί κανείς για τέτοιο ενδεχόμενο, θα ήταν αδικαιολόγητη και ασυγχώρητη.
Subscribe to:
Posts (Atom)